Home » Verslag Za 1

Verslag Za 1

Zie ook: Uitslagen; Stand; Programma.
Standen: Periode 1; Periode 2; Periode 3

Flamingo’s snel weer op orde

(Alkmaarsche Courant)
Zaterdag 4A * De afwezigheid van een aantal vaste krachten was wellicht de oorzaak dat de start van flamingo’s uit bij Dindua verre van vlekkeloos was. “Het was erg rommelig”, had coach Dick Bleek gezien. De Alkmaarders hadden echter na de 2-2 alles weer snel op orde en liepen uit naar een ruime voorsprong bij rust. “De tweede helft was daardoor een formaliteit. Met iets meer scherpte hadden we dubbele cijfers gehaald.”

dinzat1b

dinzat1a


AFC’34 gelukkige winnaar tegen Flamingo’s ’64

(Alkmaarsdagblad.nl))
ALKMAAR – Afgelopen zaterdag stond het Alkmaarse onderonsje tussen AFC’34 en Flamingo’s 64 op het programma. Het duel, dat de afgelopen dagen al onderwerp van gesprek was tussen beiden spelersgroepen, werd een evenwichtig duel. Na zeven doelpunten bleek AFC’34 de gelukkige winnaar, 4-3.

In een ijskoud Alkmaar nam Jeroen Slaager na afloop de felicitaties maar wat graag in ontvangst. “Hier blijf ik graag voor buiten, dit is lekker” glunderde de oefenmeester, net na de 4-3 overwinning. Slaager erkende dat een gelijkspel niet onverdiend was geweest. “Als zij de vierde treffer zouden hebben gemaakt dan was dat logisch geweest. Het kon twee kanten op, maar wij zijn de gelukkige winnaar”.

afczat1c

De basis voor de overwinning werd voor rust gelegd. Het duel tussen de ploegen, die beiden in een uitstekende vorm verkeren, kwam snel los. Nadat Maurice Gijzen na zes minuten op AFC’34 doelman Lakeman stuitte, vond Martin Jongejan ook de doelman van de opponent op zijn pad. Toch wist de thuisploeg nog voor rust een comfortabele voorsprong in te nemen. Nadat Martin Jongejan via het been van Flamingo’s verdediger Sander Bakker binnenschoot, wist Joshua Souisay vlak voor rust raak te schieten. Ruben Beentjes, aanvaller bij de bezoekers, zag het met lede ogen aan. “We beginnen erg slap, en geven veel kansen weg. Verdedigend zijn we erg kwetsbaar”.

Waar Flamingo’s 64 via Maurice Gijzen, Richard Rijsterborgh en Ruben Beentjes kansen onbenut lieten, wist AFC’34 de score op te voeren. Middenvelder Chiel Hartman wist in de 53e minuut de bal vanaf zo’n zestien meter binnen te schuiven. Zijn 3-0 leek de genadeslag voor de bezoekers, die na vele overwinningen als verliezer van het veld leken te stappen.

Spanning
Net toen de wedstrijd gespeeld leek, wist de nummer twee van de ranglijst de spanning terug te brengen. Nadat Richard Rijsterborgh met een schuiver voor de 3-1 zorgde, bracht Joshua Souisay het verschil echter weer op drie doelpunten. De buitenspeler wist de doelman te omspelen, om vervolgens raak te schieten, 4-1. In de laatste fase kon Flamingo’s 64 toch terugkeren. Met name de 4-2 was er één van grote klasse. “Het is prachtig dat hij er zo in gaat” aldus Beentjes. De aanvaller doelt op de vrije trap die in de verre kruising werd geschoten. “Helaas heeft het geen punt opgeleverd”. De 4-2 was wel reden voor meer spanning, wat werd verhoogd toen Miquel Dubois met een lage schuiver voor de aansluitingstreffer zorgde. Desondanks konden de gastheren de wedstrijd over de streep trekken. “Het is iets spannender geworden, maar het is genoeg” aldus Slaager die opgelucht adem kon halen. De ploeg vervolgt hiermee de sterke reeks. “We zijn doorgegaan met wat we al vijf à zes wedstrijden achter elkaar goed doen. We hebben vier keer gescoord en een goede tegenstander verslagen. Wij melden ons aan de bovenkant” stelt Slaager tevreden vast. “Het is een bevestiging dat we goed bezig zijn. Dat waren we de afgelopen wedstrijden ook al, want vier keer op rij winnen doe je niet zomaar”.

Waar AFC’34 zich mocht opmaken voor een mooie derde helft, verliet Flamingo’s 64 het speelveld in mineur. “Eerder heb ik geroepen dat we niet zoveel problemen zouden krijgen, dus dat motiveert hen nog extra. Ik denk dat we hoger op de ranglijst gaan eindigen dan AFC’34, maar dit is wel een bittere pil” aldus Beentjes, die zijn laatste wedstrijd van dit kalenderjaar heeft gespeeld. “Voor mij is de winterstop nu. Het maakt de nederlaag extra zuur, hier ga ik wel een paar nachtjes van wakker liggen. De jongens kom ik vaker tegen, dus ik moet ze maar even ontlopen” grapt de aanvaller. De glimlach die bij de aanvaller tevoorschijn komt is echter van korte duur. Bij Slaager en zijn ploeg zal de glimlach echter wel even blijven hangen. Luisterend naar het losbarstende feestje in de kleedkamer van de thuisploeg, weet de oefenmeester wat hem te wachten staat. “Ik ga er zo even bijstaan, en een drankje doen op deze overwinning. Hier moet je echt even van genieten”

AFC’34: Lakeman. Dingena, Wiegman, Brommer, Katan (Bijvoet/87). Boots, de Jong (Orhangazi/65), Hartman. Jongejan (Ibrahim/77), Sambo, Souisay.

Flamingo’s 64: Kivancli. Simons Bakker, Trifkovic, de Vries (Aitchou/60). Dubois, Kossen, Bektas, Beentjes. Rijsterborgh, Gijzen.


Flamingo’s stevig tweede

(Alkmaarsche Courant)
Flamingo’s heeft zijn tweede plek verstevigd door directe concurrent Wieringermeer met 3-1 te verslaan. Een terechte overwinning, vond coach Dick Bleek. “Gezien het aantal gemiste kansen waren dubbele cijfers haalbaar, al had de tegenstander er ook een half dozijn kunnen maken. Het is duidelijk dat we eindelijk tegenstanders uit het linkerrijtje treffen.”

zat1wierd


Slechte zaterdag voor vierdeklasser

(Westfries Dagblad)
Hollandia is er dit weekend niet in geslaagd tot winst te komen. De Hoornse ploeg van trainer Siem Klerk verloor de thuiswedstrijd tegen Flamingo’s met 2-3.

Hollandia had kansen genoeg om de overwinning zelf over de streep te trekken, zo zag Klerk. “Wij hadden echt veel goede kansen, ik denk wel negen stuks. Wij maken ze alleen niet en dat is het verschil met Flamingo’s vandaag”.

De nederlaag kwam uiteindelijk in de absolute slotfase tot stand. “Zij maken echt een wereldgoal in de laatste minuut, waardoor we dan ook nog verliezen”, aldus Klerk, die het volgende week met zijn manschappen op moet nemen tegen Purmersteijn. “We moeten snel leren van onze fouten, want volgende week moeten we ons zien te wapenen tegen de koploper. Ik heb er alle vertrouwen in dat we dat goed goed oppakken dus ik maak me zeker geen zorgen”.


Flamingo’s op valreep winst

(Alkmaarsche Courant)
Uit bij Hollandia moest Flamingo’s niet voor het eerst terugknokken van een achterstand., maar uiteindelijk nam het ver in blessuretijd de punten mee naar huis, 2-3. Ruben Beentjes was goed voor een hattrick. Na eerst nog een penalty gemist te hebben, was zijn winnende – een volley in de kruising – er een om in te lijsten. Maar het was verder een zware middag. “Een rommelige wedstrijd, waarin we de problemen over ons afriepen”, aldus coach Dick Bleek.


‘Reuzen’ blijken toch maatje te klein

(Alkmaarsche Courant – editie Waterland)
Purmersteijn ruim lang Flamingo’s in vroegtijdig ‘titelduel’

Flamingo’s óf Purmersteijn kon zaterdag al een belangrijke stap zetten richting titel. De nummer één en twee lijken in de vierde klasse A dit seizoen een maatje te groot voor de rest. De eerste onderlinge ontmoeting was daarom al een ‘finale’ die in een 2-6 zege voor de Purmerenders eindigde.

zat1purmcKevin Hijlkema schiet Purmersteijn naar een 2-3 voorsprong.
Foto: Martin de Haan.

Hoewel het duel in de kelder van het amateurvoetbal plaatsvindt, is het er eentje om bij voorbaat van te watertanden. De koploper won de eerste zes duels met een doelsaldo van 57 gescoorde goals en zeven tegen. Purmersteijn maakte er 29 en incasseerde drie tegengoals in een duel minder.

Daarnaast heeft de thuisploeg een ervaren collectief met een gemiddelde leeftijd van bijna 36,5 jaar. De manschappen van trainer René Panhuis, met een ruim elf jaar lager gemiddelde, speelden veelal op een hoger niveau. Zij moeten in de beginfase vooral het (hoofdkruintje) bieden aan de meterslange Alkmaarse voorhoede. Zelfs Ronnie Roomeijer, met zijn 1,89 geen kleintje, blijft een kop onder de reuzenspitsen Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh. “Voortaan moet ik maar kicksen met lange noppen aantrekken”, lacht de rechtsback na afloop.

Effectiviteit
Toch heeft de vroege 2-0 achterstand voor de bezoekers weinig te maken met lengte, maar met gogme en effectiviteit. In de zevende minuut verkijkt linksback Charles Kooij zich op een diepe bal, waardoor Rijsterborh alleen op Dave Hiddes af gaat en van afstand beheerst langs de twijfelende Purmersteijn-keeper schiet. Even later leunt Gijzen in het strafschopgebied op belager Jamél Magnée en gaat de oud-spits van Haarlem, AZ en Heracles gewillig mee als de Purmersteijn-captain achterover valt. Ruben Beentjes benut de makkelijk gegeven penalty, maar even later komen de gasten goed weg als Kooij in het strafschopgebied zonder gevolgen Gijzen haakt.

Ondanks het overwicht doet Purmersteijn pas in de 38ste minuut iets terug als Sonny Punt een voorzet van Dick Bos door de benen van keeper Tufan Kivancli tikt. En nog voor rust scoor Kevin Hijlkema de gelijkmaker na een voorzet van Owairan Cleonise. Met rechts maait hij over de bal, waarna deze via zijn standbeen in het doel belandt, waardoor er sprake is van enig fortuin.

ALK323c_061117Flamingo’s-aanvoerder Rade Trifkovic probeert Owairan Cleonise van de bal te houden.
Foto: Martin de Haan.

In het begin van de tweede helft scoort de hardwerkende middenvelder opnieuw. Wederom na een assist van Cleonise krult hij de 2-3 achter Kivancli. Punt maakt via de onderkant van de lat de bevrijdende 2-4 uit een voorzet van Jermaine Ristie. Even later heeft Hijlkema na een diepe bal van Bos een harde volley in gedachten. De door hem getoucheerde bal komt echter met een boogje bij Punt, die met een soortgelijke poging over de in onbalans geraakte Flamingo’s-Keeper scoort. In de slotfase profiteert Cleonise van de ontstane ruimte en maakt hij na een individuele actie nog 2-6.

“We begonnen overgeconcentreerd”, vond Panhuis. “Maar gelukkig herpakten we ons op tijd en bij vlagen werd het spel beter. Het moet nog beter, want er komen nog genoeg lastige tegenstanders. Dit is een mooie start die tot promotie moet leiden”.


Hardere arbeid is nodig

(Alkmaarsche Courant)
Purmersteijn wint topper * Flamingo’s zakt in na rust * ‘Topdrie haalbaar’

Flamingo’s heeft in zaterdag 4A zijn eerste nederlaag geleden. De Alkmaarders kenden een goede start, maar moesten na rust vooral conditioneel hun meerdere erkennen in het met de nodige ambitie aan de competitie begonnen Purmersteijn.

ALK323c_061117Flamingo’s-aanvoerder Rade Trifkovic probeert Owairan Cleonise van de bal te houden.
Foto: Martin de Haan.

De Purmerendse ploeg is een nieuw gezicht in deze klasse. De zondaghoofdklasser speelde enkele jaren zonder vlaggenschip op zaterdag, maar keerde dit seizoen terug met als doel kampioen worden van de vierde klasse. “Deze jongens waren wel heel goed, dus het zou me niet verbazen als zij dat worden. Al kunnen we uit natuurlijk nog van ze winnen”, was coach Dick Bleek niet van plan meteen de titelhoop te laten varen na een tegenvaller. “Al zal het dan wel scherper moeten. Het ging de eerste weken misschien wel een beetje te makkelijk en je ziet bijvoorbeeld dat de trainingsopkomst alweer wat minder wordt. En dat merk je, want nadat zij 2-3 maakten, was het heel snel gedaan. Zij waren gemiddeld wat jonger en conditioneel waren ze ook duidelijk wat sterker. Daarnaast vond ik hun spel effectiever. Bij ons willen er nog wel eens een paar gaan lopen goochelen en dat moet je tegen deze ploeg niet doen. We hadden ook afgesproken dat als we in het nauw kwamen, er een lange bal gegeven zou worden, maar dan wordt er bijvoorbeeld toch weer door het midden gespeeld.”

Al is het begin nog wel prima van de dit seizoen aanvallend ontketende thuisploeg (57 treffers in pas zes wedstrijden). Richard Rijsterborgh is zijn directe tegenstander al vroeg in het duel te slim af en passeert van afstand de weifelende doelman Dave Hiddes. En na een kwartier is het zelfs 2-0. Maurice Gijzen lokt bekeken een strafschop uit, die door Ruben Beentjes wordt benut. Een tweede overtreding in de zestien op Gijzen wordt door de prima leidende arbiter Nieuwland weggewuifd en de nog altijd makkelijk scorende routinier ziet ook nog een bal op de paal belanden, waarna de bezoekers nog voor rust terug in de wedstrijd komen.

zat1purmcKevin Hijlkema schiet Purmersteijn naar een 2-3 voorsprong.
Foto: Martin de Haan.

Na rust kan de thuisploeg nog even mee, maar als Sonny Punt de middelste treffer van zijn hattrick laat noteren, is het gedaan met Flamingo’s en kan het elftal van oud-prof René Panhuis het duel makkelijk uitspelen en de score nog wat verder opvoeren. Ondanks de mindere uitslag had coach én voorzitter Bleek wel een mooie middag. “het begint duidelijk weer te leven. Het is in jaren ook niet zo druk geweest bij een thuiswedstrijd. En verder maken we ons geen zorgen. De komende weken krijgen we wel de wat sterkere ploegen in deze klasse, maar dat zijn allemaal teams die we van voorgaande jaren kennen. De topdrie is dan ook zeker haalbaar. Alleen als er een paar belangrijke spelers geblesseerd raken, zou dat misschien lastig kunnen worden.”


Flamingo’s ’64 hard onderuit

(Alkmaarsdagblad.nl))
ALKMAAR – Na zes vrij eenvoudige overwinningen is Flamingo’s tegen Purmersteijn hard onderuit gegaan. De Alkmaarders kwamen keurig op 2-0, maar Purmersteijn bleek in het vervolg zonder twijfel de sterkste, 2-6.

Purmersteijn bewees in de kraker, die zorgde voor een volle kantine, verder te zijn dan Flamingo’s 64. Een constatering die in het eerste half uur niet opging. Al na zeven minuten kwam de thuisploeg op 1-0, doordat Richard Rijsterborgh na geblunder in de Purmerendse defensie de score wist te openen. Vanaf elf meter wist Ruben Beentjes de score te verdubbelen, wat ervoor zorgde dat de gastheren een zorgeloze middag leken te hebben. “We begonnen heel sterk in het eerste half uur, maar daarna was het niets meer” baalde Ruben Beentjes. “Het veld werd veel te groot, er ontstond veel te veel ruimte en dan zie je dat ze heel goed voetballen”.

Het goede spel leverde in de laatste minuten voor rust twee doelpunten op. Nadat Sonny Punt via de keeper voor de aansluitingstreffer tekende, wist Kevin Hijlkema nog voor rust de gelijkmaker binnen te schieten. De 2-2 was vlak na een grote kans voor Maurice Gijzen, die na een mooie actie zijn inzet op de paal zag belanden. “Die kans was het kantelmoment. Vanuit de omschakeling scoren hun 2-2”. blikte Beentjes terug.

Na rust creëerde Flamingo’s 64 welgeteld één kans. Die poging, vlak voor het eindsignaal, ontstond echter op het moment dat het duel al lang en breed beslist was. Met name de 2-3 van Kevin Hijlkema – Vanaf twintig meter raakte hij de bal uitmuntend, wat de start was van een heuse ‘walk-over’. Via Jermaine Ristie (Intikker), Hijlkema (Stift) en Owairan Cleonise (Afstandsschot) bouwde de Purmerenders de voorsprong uit naar 2-6. “Zij hebben laten zien stapje verder te zijn. We hebben tot vlak voor rust goed tegenstand geboden, maar daarna geven we het weg en dat is zuur” aldus Beentjes.

Conditie
Flamingo’s 64 beschikt over de nodige kwaliteit, maar ook over een elftal met vele spelers die al op leeftijd zijn. “Zij maken het veld groot en dan kunnen wij het niet belopen. Zij tikken lekker rond op het middenveld, en dan komen wij overal een stap te laat. Dan kan je het niet belopen en dan zie je dat leeftijd een reden is voor een mindere conditie” concludeert Beentjes.

Voorafgaand aan het duel hield Beentjes het nodige contact met onder meer Jermaine Ristie, oud ploeggenoot van de aanvaller van Flamingo’s 64. “Voorlopig blokkeer ik ze maar even op Whatsapp” lachte Beentjes. Als een boer met kiespijn weliswaar, “Je hebt natuurlijk nog alle tijd en kans om het goed te maken, maar zie ik het op dit moment somber in”.

Flamingo’s 64: Kivancli. Simons (Ait Ichou/73), Vlaar, Trifkovic, Oomes (Bakker/66). Dubois, Kossen (de Vries/71), Bektas, Beentjes. Rijsterborgh, Gijzen.


Alkmaarse monsterzeges

(Alkmaarsche Courant)
Zaterdag 4A * Flamingo’s en AFC ’34 troffen allebei een opponent uit Wormerveer en boekten beide een monsterzege.

Flamingo’s won uit bij Fortuna met 2-8. “Minste tegenstander tot nu toe, maar het treintje dendert lekker door”, was coach Dick Bleek tevreden. “Alleen liepen we wat lichte blessures op op het oude, harde kunstgrasveld.” De treffers waren van Ruben Beentjes (5), Richard Rijsterborgh, Maurice Gijzen en een eigen doelpunt.


Komst van jonge spelers als Ruben beentjes legt ervaren Flamingo’s geen windeieren

Toeslaan vanuit de luwte
(Alkmaarsche Courant)

Alkmaar * ‘Ophouden met die gekkigheid’, roept Ron Weinbrecher zaterdagmiddag over het hoofdveld van sportpark ’t Lood. De woorden van de flamingo’s-Coach zijn gericht aan Ruben Beentjes, die even daarvoor een omhaal jammerlijk zag mislukken. Teamgenoot Maurice Gijzen glimlacht. Hij is maar wat blij dat de 24-jarige aanvaller de gelederen is komen te versterken. “Hoef ik niet meer zo hard te lopen”, zegt de achttien jaar oudere routinier na de 5-1 overwinning op SRC zaterdag.

ALK326c_231017Onder toeziend oog van Maurice Gijzen haalt Ruben beentjes uit in de wedstrijd tegen SRC.
Foto: Martin de Haan

Met de teloorgang van de ooit zo florerende zondagtak – vijf jaar nadat in het seizoen 2009-2010 bijna de eerste klasse werd bereikt ging de stekker eruit bij de hoofdmacht – werd het vizier bij Flamingo’s verlegd naar de zaterdag. Het team wat al flink wat jaren in de vierde klasse zijn wedstrijden speelde ‘promoveerde’ tot vlaggenschip van de kleinste club van Alkmaar. Een vlaggenschip op leeftijd, dat vorig seizoen mede door personele problemen onderaan de ranglijst eindigde.

Uitgebreid

Dat moest anders, zo was een aantal betrokkenen van mening. En dus werden de schouders er onder gezet. Met succes. De selectie is flink uitgebreid – er kon zelfs een tweede zaterdagelftal voor de competitie worden ingeschreven – en er wordt weer twee keer in de week getraind. Ook de gemiddelde leeftijd is omlaag gegaan. Een beetje dan. Want nog altijd prijken wekelijks de namen van Richard Rijsterborgh (38), Rade Trifkovic (42) en zijn leeftijdgenoot Maurice Gijzen op het wedstrijdformulier. “We hadden wel wat versterking nodig”, zegt laatstgenoemde over de uitbreiding van de selectie. “Er zijn vijf of zes jongens bijgekomen die eigenlijk niet eens in deze klasse thuishoren. Dan voetbalt het een stuk lekkerder.” Met name de komst van Ruben Beentjes legt de ploeg tot nu toe geen windeieren. Eerder spelend voor onder meer AFC ’34, Hollandia, Hillegom, en Kennemers koos de 24-jarige Alkmaarder ervoor om dichter bij huis zijn voetbalcarrière voort te zetten. Bij Flamingo’s dus. Daar heeft hij in vijf wedstrijden inmiddels tien keer het net gevonden.

Ook tegen SRC was het twee keer raak. Eerst haalde Beentjes ‘in enen’ uit na terug koppen van Gijzen – die hij vervolgens zelf bediende bij de 2-0 – en na rust benutte de rappe linksbuiten een strafschop. “Dat hij naar Flamingo’s zou komen was voor mij wel een reden om er nog een jaartje aan vast te plakken”, vertelt Gijzen, die de successen van de zondaghoofdmacht van Flamingo’s mede vorm gaf en in het ‘vernieuwde’ zaterdagelftal nu al vijftien treffers achter zijn naam heeft staan. “Met zulke jongens erbij hoef ik niet meer zo hard te lopen en hangt het niet teveel van mij of van Richard Rijsterborgh af. We kunnen lekker vanuit de luwte in positie komen, die jongens doen het meeste werk. Dat moet je ook niet meer verlangen van die oudjes. Wij moeten er staan wanneer dat nodig is.”

En dat lukt tot nu toe dus uitstekend. Met vijftien punten uit vijf wedstrijden en een doelsaldo van +48 gaat de ploeg fier aan kop in de vierde klasse. “Af en toe gaat het zelfs wat te makkelijk”, stelt Gijzen. “Dan zijn we minder scherp. Maar het blijft leuk om te winnen. Zo houd ik het nog wel een tijdje vol.”


14 oktober, Kleine Sluis za hard onderuit

(Schager Courant)
Kleine Sluis * tegen het nog ongeslagen Flamingo’s kreeg Kleine Sluis za. het deksel op haar neus: 2-7. Door de enorme productiviteit van de bezoekers koos de thuisclub voor extra defensieve zekerheid en loerde met snelheid op de counter. Dit plan werkte uitstekend, want bij rust leidde Kleine sluis met 2-0 via Joshua Jaakke en Justin bakx. Daarna werden twee levensgrote kansen gemist en scoorden de bezoekers wel: 2-1.

kantelpunt was de niet gegeven rode kaart na vasthouden van een doorgebroken speler. In korte tijd scoorde Flamingo’s drie keer. Het geloof vloeide weg met een 7-2 nederlaag als gevolg. “Onnodig, dus een grote teleurstelling voor ons allemaal”, gaf Reinier Wagner toe.


kleinzat1b

14 oktober, Kleine Sluis – Flamingo’s

(Alkmaarsche Courant)
Zaterdag 4A * Na drie heel simpele zeges hoopte Flamingo’s uit bij Kleine Sluis op iets meer tegenstand. Die kwam er ook. Al duurde het maar een helft en wonnen de Alkmaarders uiteindelijk toch met 2-7.

En dat na een 2-0 ruststand. “Eindelijk een tegenstander die het gras opvrat. Al was dat wel te lang en de ballen te zacht”, vertelde coach Dick Bleek. “Dat is hier overigens elk jaar zo.” De gemakzucht van de eerste helft werd na enige harde woorden in de rust ingeruild voor focus en via Richard Rijsterborgh (3), Maurice gijzen (3) en Miquel Dubois werd het alsnog een ruime overwinning.


7 oktober, Flamingo’s – Blauw Wit

(Alkmaarsche Courant)
Zaterdag 4A * Flamingo’s kwam ook in het derde competitieduel niet in problemen. Met een 6-0 zege op Blauw Wit viel de winst iets kleiner uit dan in de vorige twee duels.

“Maar we hopen de komende weken wel op een beetje meer weerstand”, zo zag coach Dick Bleek zijn team al 31 keer scoren.

Maurice Gijzen tekende tegen de ploeg uit Wormerveer voor zijn derde hattrick op rij. Ook Ruben Beentjes, Richard Rijsterborgh en Miquel Dubois troffen doel.

Bleek zag net als in vorige duels een gretige tegenstander die het niet altijd even slim aanpakte. “Maar ons spel wordt wel steeds leuker om naar te kijken.”


30 september, Kwadijk – Flamingo’s

(Alkmaarsche Courant)
Zaterdag 4A * Flamingo’s is het nieuwe seizoen met indrukwekkende scores begonnen. Na de 12-0 van vorige week werd het uit bij Kwadijk dit keer 2-13.

Opvallend was dat het bij rust nog maar 1-2 stond en het jeugdige Kwadijk op het lange, natte gras nog aardig wist tegen te stribbelen. Na rust stortte het echter in no time in elkaar en werd het prijsschieten voor de Alkmaarse bezoekers. Maurice Gijzen maakte er vier, Ruben Beentjes en Ilyas Bektas waren goed voor een hattrick. Richard Rijsterborgh (2) en Miquel Dubois waren ook trefzeker.

kwadijkzat1b


26 september, DEM – Flamingo’s (beker)

Op het B veld van DEM (echt gras) stond om 20.08 uur de teams klaar. Goed veld goed licht wat wil je nog meer.

Bami had de administratie beter op orde dan de scheids en Flamingo’s startte voortvarend. DEM was vooral bezig zichzelf uit de wedstrijd te halen door overal commentaar op te geven. Na een fantastische steekbal van Maarten mocht Ilyas alleen op de keeper afgaan.. hij schoot jammerlijk naast. Al met al waren de teams aan elkaar gewaagd maar goals maken zat er niet in in de 1e helft. Ruim voor rust werden Rade en Maup gewisseld..pijntjes (toch de leeftijd 2 potjes in 4 dagen)

In de tweede helft ging Flamingo’s goed verder met redelijk combinatie spel. Soms werd door onze CV’s de bal iets te ongecontroleerd naar voren geschoten maar we bleven proberen te combineren en de vrije man te zoeken. Een goal kon niet uitblijven. Onze Bami schoot snoeihard binnen. 1-0. Helaas was het binnen 5 minuten weer gelijk 1-1. Ondanks de mooiste kansen die Ruben (2X) en Bami kregen konden we de overwinning niet uit het vuur slepen.

Complimenten aan het team voor de manier waarop we rustig bleven tegen dit team DEM.

Scout


23 september, Flamingo’s flink op schot

Zaterdag 4A *
De Alkmaarse zaterdagvierdeklasser is het seizoen overtuigend begonnen. Het flink gewijzigde Flamingo’s verpulverde Saenden met 12-0. Maurice Gijzen gaat misschien dit seizoen wel weer een gooi doen naar de topscorerstitel. De veteraan schoot vier keer raak in een duel waarin de Alkmaarders de doelpunten netjes over beide helften verdeelden.

Wellicht krijgt hij concurrentie van de teruggekeerde Ruben Beentjes, die ook vier keer doel trof. Richard Rijsterborgh (2), Ton Vlaar en Ilyas Bektas maakten de twaalf vol.



SEIZOEN 2016 – 2017



6 mei, AFC ’34 – Flamingo’s

De laatste wedstrijd: de stadsderby tegen het één plek hoger, en dus voorlaatst, bivakkerende AFC ’34 waarbij alleen de eer nog op het spel stond. Met de lange zomerstop indachtig voelde het gros van de selectie van Dick Bleek zich geroepen nog eenmaal een gooi naar eeuwige roem te doen en waren slechts Rade Trifkovic, Sander Bakker (beide geblesseerd) en Maurice Gijzen afwezig. Zelfs Nick hoogland had de tas meegenomen maar hoefde zich uiteindelijk niet om te kleden daar er met Srdjan Velinovic, Remco van Herpen en Baris Ozdemir reeds drie wissels aanwezig waren die in de loop van de wedstrijd invielen. De volgende elf startten aan de wedstrijd: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Bob Oomes, Michiel Kok, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Dolf Henschen, Remco Homan en Richard Rijsterborgh.

afczat1bbKlik op de foto’s voor een vergroting.

De wedstrijd vond plaats onder een aangenaam lentezonnetje doch dit had weinig positieve invloed op het niveau. Net als Flamingo’s kende AFC ook een dramatische tweede seizoenshelft en het was op het veld terug te zien dat hier de onderste twee ploegen aan het werk waren. Niettemin wilde beide teams winnen zodat de strijd nog iets vergoelijkte. Lange tijd gingen de ploegen gelijk op waarbij AFC de wat dominantere ploeg was zonder dat dit resulteerde in uitgesproken kansen.
Pas na een minuut of 25 viel het eerste doelpunt nadat een hoge bal in het Flamingo’s-strafschopgebied niet goed verwerkt werd en AFC na een rommelige situatie op 1-0 kwam. Niet veel later viel ook de 2-0 na een uitbraak over hun rechterkant. De voorzet vanaf de achterlijn kon door een volledig vrijstaande aanvaller eenvoudig binnengeschoven worden. Een nieuw debacle dreigde voor Flamingo’s maar nog eenmaal werden de ruggen gerecht en de mouwen opgestroopt. Bami bracht de spanning terug in de wedstrijd door een rebound op een schot van Maarten binnen te werken en de 2-1 aan te tekenen. De doelpunten waren echter nog niet op voor de rust want niet veel later wist AFC de marge alweer naar twee doelpunten te tillen. Flamingo’s deed de verhouding in de wedstrijd echter eer aan en wist eveneens nog voor de rust te scoren en het bracht via een kopbal van Maarten, na een prachtige voorzet van Dolf, de ruststand op 3-2.

afczat1aa

In de tweede helft deed Flamingo’s er nog alles aan om minimaal een punt mee naar ’t Lood te nemen maar alle inspanningen bleken helaas niet voldoende. Lang bleef het nog 3-2 maar toen AFC de 4-2 wist te scoren betekende dit het einde aan de hoop op een positieve afloop, daar kon zelfs de uitblinkende Tim niets aan doen. Dat het uiteindelijk ook nog 5-2 werd was dan ook slechts voor de statistieken.

afczat1cc

Deze nederlaag betekende het einde van een seizoen dat voor de winterstop prima was en na de winterstop als een nachtkaars uitging. De laatste plaats was het resultaat maar, gezien de eerste competitiehelft en het feit dat slechts tegen Wieringermeer en Dindua geen punt behaald werd, had een positie in de middenmoot echt wel tot de mogelijkheden behoord. Nou ja, uithuilen en, voor de meesten, weer opnieuw beginnen. Doorselecteren en met nieuw elan aan het nieuwe seizoen beginnen.


29 april, Flamingo’s – Sporting Krommenie

Voor de laatste thuiswedstrijd van het seizoen mocht gehoopt worden dat de selectie van Dick Bleek nog een maal de rug zou rechten en met een volledig en gemotiveerd team waardig afscheid zou nemen van het thuispubliek. Niets bleek minder waar. Maar ternauwernood kon er een enigszins representatief team geformeerd worden dat, zoals al snel zou blijken, de vroege tegenslagen niet te boven kon komen. De volgende elf startten in de basis: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Tim Schmidt, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Remco van Herpen, Rade Trifkovic, Michiel Kok, Maarten de Vries en Richard Rijsterborgh. Valentino Dijkstra en Diede Commandeur begonnen in de wissel en vielen in de tweede helft in. Vlagger Jose Galan, nog op vakantie, werd te elfder ure vervangen door Cas Hanique, waarvoor dank.

Met alle goede bedoelingen begon Flamingo’s aan de wedstrijd maar binnen een kwartier, toen het al 0-3 stond, konden alle aspiraties de prullenbak in en bleef er niets anders over dan de schade beperkt houden. Gezegd moet worden dat het ook niet erg mee zat. Het eerste schot op doel vloog al in de eerste minuut via de onderkant lat tegen de touwen en bij de 0-2 kende Tufan een momentje waarvan hij ’s-nachts nog wel eens gillend wakker zal worden. Het hele team grossierde overigens in individuele fouten zodat de doelpuntenstroom geen verassing was. Flamingo’s creëerde zelf nog wel een enkel kansje maar voorin stond het vizier bij onder andere Rade en Remco niet op scherp. Na de 0-3 was de pot natuurlijk feitelijk al gespeeld en het geblesseerd uitvallen van Rade bij 0-4 was tekenend voor de malaise. Bij rust stond het 0-5 en kon er eigenlijk alleen nog maar gespeeld worden om de dubbele cijfers te voorkomen.

In de tweede helft werd die doelstelling in ieder geval gehaald en dat is dan wel het enige positieve dat er van de wedstrijd gezegd kan worden. Sporting wist nog drie maal het net te vinden zodat de einduitslag op 0-8 bepaald werd.

Met nog 1 wedstrijd te gaan in een seizoen dat na de winterstop om nog onopgehelderde redenen als een nachtkaars uitging, hopen we dat iedereen zich nog 1 keer kan opladen om het seizoen in iedere geval positief af te sluiten. Tot zaterdag, bij AFC ’34.


8 april, Dindua – Flamingo’s

Na het verlies van vorige week, waarmee de laatste plaats bereikt werd, werd in de wedstrijd tegen Dindua duidelijk dat de gifbeker dit seizoen blijkbaar geheel geledigd dient te worden. Het leger afwezigen dwong begeleider Dick Bleek weer tot creativiteit maar met de evengoed aanwezige kwaliteit behoorde een acceptabel resultaat tot de mogelijkheden. De startende elf waren: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Baris Ozdemir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Remco van Herpen, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

dindb

De eerste helft ging nog redelijk gelijk op en Flamingo’s zag zelfs kans op voorsprong te komen. Maurice ontfutselde een verdediger de bal en wist de bal langs de ver voor zijn doel staande keeper te plaatsen. Lang kon er van de voorsprong niet genoten worden daar Dindua nog voor rust in kort tijdsbestek twee maal wist te scoren en dus reeds voor rust de achterstand in een 2-1 voorsprong omgebogen had.

dindc

De stemming in de rust was dan ook nog redelijk positief en er werd rekening gehouden met een punt en wellicht, met een beetje mazzel, een overwinning.

dinda

Alle bespiegelingen konden na de derde goal van Dindua echter direct de prullenbak in. De 3-1 betekende de nekslag en vervolgens liep Dindua, gebruikmakend van de organisatorische chaos die Flamingo’s toen over zich afriep, uit naar een 8-1 voorsprong. De vrees weer met dubbele cijfers afgedroogd te worden werd steeds reëler maar in het laatste kwartier zag Dindua nog maar kans 1 keer te scoren en daarmee de eindstand op 9-1 te brengen. Marco en Diede van Zondag 2 vielen nog in.

Nog 2 wedstrijden, 29 april thuis tegen Sporting Krommenie en 6 mei uit naar AFC ’34, dan zit het erop.


1 april, Flamingo’s – Hollandia

Om het seizoen een nog enigszins acceptabel aanzien te geven diende uit de resterende vier wedstrijden een aanzienlijk aantal punten behaald te worden, te beginnen tegen het eveneens in de onderste regionen bivakkerende Hollandia. Leider Dick Bleek kon echter, in tegenstelling tot de vorige twee wedstrijden, slechts twaalf namen op het wedstrijdformulier zetten waarbij de ontbrekende namen van Maurice Gijzen en Rade Trifkovic waarschijnlijk wel het zwaarst wogen. Niettemin werd het mogelijk geacht met de volgende elf namen een positief resultaat te behalen: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Sander Bakker, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Remco van Herpen, Maarten de Vries, Michiel Kok, Richard Rijsterborgh en Remco Homan.

zat1holla

De eerste helft ging in het begin gelijk op zonder dat een van beide ploegen tot uitgelezen mogelijkheden kwam. Na een minuut of 20 kwam Hollandia echter op voorsprong nadat Tufan een voorzet diende te lossen en de losse bal vervolgens niet doortastend genoeg verwerkt werd zodat een Hollandiaan kon profiteren en de bezoekers op een 0-1 voorsprong zette. Flamingo’s leek door deze treffer wakker geschut en greep in het restant van de eerste helft duidelijk het initiatief wat resulteerde in een aantal kansen. Het kwam dan ook op gelijke hoogte nadat Bami een bal achter de verdediging plaatste die door Remco H. binnen gevolleerd werd. De 2-1 viel niet lang daarna en was van soortgelijke makelij. Deze keer bediende Bami op identiek wijze Maarten die vanuit de draai tegendraads die de bal binnen volleerde. Flamingo’s leek zijn schaapjes op het droge te hebben en kreeg nog voor rust de mogelijkheid om de wedstrijd in het slot te gooien. Bami kreeg een duw in de rug en de scheidsrechter besloot tot een strafschop. Bami zelf stond na zijn recent gemiste strafschop niet per se te trappelen, Dolf zat als eerste aangewezene op de bank en derde optie Maurice was zoals gemeld afwezig zodat Bami zelf dan toch maar, na wat heen en weer gekijk, zich over de klus ontfermde. Dat deze voorbereiding op een strafschop niet optimaal was bleek uit de daaropvolgende misser zodat de discussie over het strafschoppenlijstje inmiddels in alle hevigheid losgebarsten is.

zat1hollc

De stemming in de rust was niettemin optimistisch daar de 2-1 voorsprong en het vertoonde spel aanleiding gaven tot hoop op punten. Dick besloot dan ook niet te wisselen.

zat1hollb

Hollandia ging in de tweede helft verwoed op zoek naar een treffer maar werd lange tijd niet gevaarlijk. Flamingo’s leek de punten dan ook in eigen huis te halen maar voelde wel de krachten wegvloeien. Remco v H diende licht geblesseerd het veld te verlaten voor Dolf en niet veel later kreeg Michiel last van krampverschijnselen. Het gebrek aan wissels bleek steeds zwaarder te gaan wegen maar tot de 80ste minuut was er nog vuiltje aan de lucht. Daarna ging het mis. Hollandia kwam in de 83ste minuut langszij en leek drie minuten later de overwinning te stelen maar een alert (en terecht) vlagsignaal van Jose Galan zorgde nog voor opluchting. Dit gevoel was echter van korte duur want in de 89ste minuut was het alsnog raak toen Hollandia toch nog de winnende treffer wist aan te tekenen.

zat1holld

We staan inmiddels laatste. Nog drie wedstrijden te gaan om deze plek over te doen aan een ander.


25 maart, Wieringermeer -Flamingo’s

Door de overwinning van vorige week was de positieve sfeer weer helemaal terug in de selectie van Dick Bleek. Met veertien man werd ruim van te voren richting Wieringermeer gekoerst en iedereen, behalve Tufan natuurlijk, was dan ook ruim op tijd ter plekke. Nogal onwennig hing men dan ook in de buurt van het hoofdveld rond om dan toch maar tijdig richting kleedkamer te verkassen. Daar aangekomen toverde Dick de volgende opstelling uit de hoge hoed: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Sander Bakker, Ton Vlaar, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Remco van Herpen, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh. Bob Oomes, Dolf Henschen en Tim Schmidt begonnen in de wissel.

wieringerzat1b

Wieringermeer had nog lichte hoop op de titel dus ging het logischerwijs vanaf het begin op zoek naar de overwinning. Flamingo’s ving de tegenstander op en liet deze eerst uitrazen. Wieringermeer liet veel ruimte achterin en zeker in de eerste helft wist Flamingo’s daar prima gebruik van te maken. Het kwam dan ook op voorsprong toen Maurice gevloerd werd in het strafschopgebied en hijzelf de daaropvolgende strafschop binnen schoot. Lang kon er echter niet van de voorsprong genoten worden aangezien Wieringermeer al binnen een minuut weer langszij kwam. Het spelbeeld bleef na deze goal dan ook ongewijzigd en weer wist Flamingo’s te profiteren. Deze keer was het Bami die na een goede aanval het eindstation was en Flamingo’s weer op voorsprong schoot. Het scenario van eerder herhaalde zich echter en wederom binnen de minuut stond Wieringermeer weer op gelijke hoogte. Duidelijk was inmiddels dat de doelpunten weer eens als rijpe appelen zouden vallen en het was Flamingo’s dat nog voor rust weer wist te scoren toen Rade na een goede actie van Srdjan de teruggetrokken bal feilloos wist af te ronden. Deze keer zag Wieringermeer geen mogelijkheid snel langszij te komen zodat Flamingo’s met een 2-3 voorsprong de kleedkamer op zocht.

Deze keer geen verhitte discussies in de rust en Dick wisselde slechts Bob voor Srdjan.

wieringerzat1d

De tweede helft vertoonde het eerste kwartier weer hetzelfde beeld als voor rust. Wieringermeer viel aan en Flamingo’s hield tegen. Naarmate de wedstrijd vorderde kon Flamingo’s echter steeds minder vaak onder de druk uitkomen en werden de kansen spaarzamer. Na iets meer dan een uur spelen vond Wieringermeer een gat in de defensie en trok het de stand weer gelijk. De pijp was leeg bij Flamingo’s en ondanks het inbrengen van Tim en Dolf voor Remco en Maurice kon het tij niet meer gekeerd worden. Het laatste half uur was duidelijk voor Wieringermeer en nadat de 4-3 viel was de wedstrijd feitelijk gespeeld. Wieringermeer voegde nog twee goals aan het totaal toe zodat de eindstand uiteindelijk 6-3 werd.

wieringerzat1c

Nog vier wedstrijden te gaan, waarvan twee thuis. De eerste daarvan staat aanstaande zaterdag op het programma tegen het 1 plek hoger staande Hollandia.


18 maart, Flamingo’s – Kleine Sluis

Met angst en beven werd uitgekeken naar de confrontatie tegen de winnaar van de eerste periode Kleine Sluis. In de uitwedstrijd werd er nog een schandelijke 12-1 nederlaag geleden en met onder de afwezigen onder andere Bami, Maarten en Ton leken de vooruitzichten, zeker na de drie nederlagen in de afgelopen drie wedstrijden, nou niet bepaald zonnig. Aanknopingspuntjes waren de 0-1 nederlaag die Kleine Sluis in het afgelopen weekend opliep tegen laagvlieger Blauw Wit en het feit dat er na de eerste periode nog maar vier punten uit vijf wedstrijden behaald werden. Toen leider Dick Bleek ook nog eens evengoed maar liefst 14 namen op het wedstrijdformulier kon zetten leek er zowaar wat licht aan de horizon te gloren. Hij hield Dolf Henschen, Bob Oomes en Remco van Herpen aan de kant en stuurde de volgende elf de prachtige grasmat op: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Sander Bakker, Baris Ozdemir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Michiel Kok, Maurice Gijzen en Remco Homan.

Flamingo’s kreeg al drie minuten na aanvang van de wedstrijd het volgende, broodnodige duwtje in de rug om de negatieve reeks van de afgelopen weken om te buigen. Ron bereikte met een vrije trap Maurice in het strafschopgebied die na het nodige duw- en trekwerk tegen de grond ging en de actie met een strafschop beloond zag worden. Bij afwezigheid van Dolf en Bami ontfermde hijzelf zich over het buitenkansje en schoof de bal buiten het bereik van de keeper in het zijnetje zodat Flamingo’s zich gesteund zag worden door een vroege voorsprong. Deze vroege voorsprong werd binnen het kwartier al verdubbeld toen de bal na een vloeiende aanval via Maurice en Remco de voor het doel staande Srdjan bereikte. Deze kapte fraai de laatste verdediger uit en rondde vervolgens koelbloedig de aanval uit het boekje met links af.

sluis1

Zonder zichzelf daarna bovenmatig in te spannen bleef Flamingo’s vervolgens overeind en creëerde vanuit de omschakeling nog een aantal levensgrote kansen. Michiel had bijvoorbeeld de kans zijn prima spel te bekronen maar vond in eerste instantie de keeper op zijn weg en ranselde vervolgens de rebound over de goal. Daar de overige kansen ook niet in een doelpunt resulteerde en het spel van Flamingo’s steeds flegmatieker werd, bleef Kleine Sluis uitzicht houden op een resultaat. Het kwam een paar minuten voor rust dan ook terug in de wedstrijd toen een harde schuiver vanuit de tweede lijn Tufan te machtig was en de ruststand op 2-1 bepaald werd.

De taferelen in de rust waren weer goed voor een soapaflevering. Schoenen werden aan en uit gedaan, aanvoerdersbanden werden heen en weer gegooid en ondanks de voorsprong liep de discussie over de matige inzet hoog op. Het resultaat was dat dezelfde elf aan de tweede helft begonnen maar dat er toch een ander Flamingo’s uit de kleedkamers kwam.

sluis2

Met geconcentreerd en gedisciplineerd spel werd het eerste kwartier na de rust glansrijk doorstaan. Breekpunt daarna was wel de aanval van Kleine Sluis waarbij de vrije doortocht vanwege buitenspel werd afgeblazen en Flamingo’s in de daaropvolgende aanval de wedstrijd middels de 3-1 in het slot gooide. Maurice kreeg de bal aan de zijkant aangespeeld, sneed naar binnen en omzeilde een aantal tegenstanders om vervolgens van buiten de 16-meter tegendraads met een harde schuiver af te ronden. Dick benutte vervolgens al zijn wisselmogelijkheden en bracht Bob, Remco en Dolf in voor Srdjan, Michiel en Ron. Het geloof bij Kleine Sluis was inmiddels volledig weg en de ploeg leek geen schim meer te zijn van de ploeg die de eerste periode won en Flamingo’s in de eerste wedstrijd zo overrompelde. Flamingo’s zelf bleef kansen creëren en menig optimist beweerde dat de 12-1 uit de eerste wedstrijd deze middag te niet gedaan had kunnen worden maar dat was wel iets teveel van het goede. Slechts Remco Homan, terug van lang blessureleed, wist met een magistrale goal nog het net te vinden. Hij ontving de bal aan de rechterkant van het veld, verloste zich van zijn directe tegenstander door de bal hoog over hem heen te spelen om deze vervolgens direct vanuit de lucht perfect in de loop mee te nemen. Een volgende tegenstander werd vakkundig omzeild en de feilloze afronding met links bekroonde de actie en zette de 4-1 eindstand op het bord.

De negatieve reeks is doorbroken, het vertrouwen is terug en dus wordt het tijd om weer meer punten te gaan pakken. De eerstvolgende gelegenheid daarvoor is de uitwedstrijd tegen Wieringermeer van aanstaande zaterdag.


11 maart, SRC – Flamingo’s

Na de recente nederlagen tegen Alcmaria en De Zouaven werd het voor de equipe van leider Dick Bleek tijd om de eerste punten in 2017 bij te schrijven. Het op de voorlaatste plaats bivakkerende SRC, waartegen in de thuiswedstrijd nog een klinkende 7-1 overwinning behaald werd, leek hiervoor de uitgelezen tegenstander. Dick zat zoals gebruikelijk krap in de spelers dus leek er geen excuus voor een eventueel puntenverlies. Keeper Tufan Kivancli kwam wat later zodat Ton Vlaar in het doel begon waarmee de volgende opstelling een feit werd: Ton Vlaar, Bram van Hooft, Ron Weinbrecher, Tim Schmidt, Frank de Boer, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Peter Jagt, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

srczat1p

De eerste helft ging lange tijd gelijk op. Aan beide kanten vielen kansen te noteren maar vooralsnog werd er niet gescoord. Pas na een half uur viel de eerste goal toen een SRC-er, na een rommelige situatie in het strafschopgebied, de bal over Ton en een aantal verdedigers heen in de kruising wist te krullen. Flamingo’s ging hierna verwoed in de tegenaanval op zoek naar de gelijkmaker maar het was wederom SRC dat van de geboden ruimte wist te profiteren. Een diepe bal leek een prooi voor Ton te worden maar een klein duwtje was genoeg om hem uit balans te brengen waarna het voor de aanvaller een koud kunstje was om de marge te verdubbelen en de ruststand op 2-0 te bepalen. Invaller Peter diende nog wel voor de rust geblesseerd het veld te verlaten en werd vervangen door Bob Oomes.

Flamingo’s benutte in de rust zijn overgebleven wisselmogelijkheid en bracht Tufan in, die daarmee de plek van Ton in de goal overnam. Ton zelf kwam in de verdediging te spelen ten faveure van Frank de Boer.

srczat1q

De tweede helft liet een strijdbaarder Flamingo’s zien. Het creëerde meer kansen en leek de zaken achterin beter op orde te hebben. Na een minuut of twintig viel dan ook de terechte aansluitingstreffer nadat Bob opstoomde met de bal en een prima steekbal gaf op Maarten die feilloos wist af te ronden. Al het werk werd echter al snel weer teniet gedaan toen SRC kort daarna de marge weer op twee doelpunten wist te brengen. Een voorzet werd bij de tweede paal binnengeschoten zodat Flamingo’s weer opnieuw kon beginnen. De veerkracht was blijkbaar nog niet verdwenen want er werd vervolgens alles aan gedaan om weer terug in de wedstrijd te komen. Dit werd beloont toen eerst Ton een mooie kans kreeg en Maurice vervolgens in de nastoot wel het net wist te vinden en daarmee de 3-2 aantekende.

srczat1r

In het restant van de wedstrijd werd er alles aan gedaan om nog minimaal een punt uit het vuur te slepen. In de 87ste minuut leek dit te gaan lukken toen de scheidsrechter, die al eerder een geheide strafschop plus tweede gele kaart weggewoven had, nu wel naar de stip wees en Bami de kans gaf de partijen op gelijke hoogte te zetten. Met alleen nog maar benutte strafschoppen achter zijn naam werd de kans op een misser steeds groter maar spijtig was dat die misser juist bij deze penalty verzilverd werd. Zelfs na deze uitgelezen mogelijkheid kreeg Flamingo’s nog kansen om alsnog op gelijke hoogte te komen maar bijvoorbeeld een kopbal van Ton scheerde net naast de goal. SRC ging er dus met de punten vandoor en passeerde ons en passant daarmee ook nog eens op de ranglijst. Begeleider Dick was hier blijkbaar niet helemaal mee in zijn nopjes en communiceerde via de pers dat hij ‘het idee had dat bepaalde spelers al drie weken in het carnaval zijn blijven hangen’. Tijd dus om het tij te keren, te beginnen tegen Kleine Sluis thuis waarvan uit nog met 12-1 werd verloren.


4 maart, De Zouaven – Flamingo’s

Flamingo’s arriveerde laat op het sportpark van De Zouaven en diende de eerste 10 minuten met 10 man te spelen vanwege het nog later arriveren van Maurice. Bij De Zouaven daarentegen was blijkbaar iedereen aanwezig, niet verwonderlijk gezien het prima weer en de schiettent die normaalgesproken op het programma staat bij onderlinge ontmoetingen. Na de aankomst van Maurice speelde Flamingo’s precies 20 minuten met 11 man, genoeg om tegen een kansloze 3-0 achterstand aan te lopen. Hierna kreeg Rade binnen 1 minuut 2 keer een gele kaart voor praten voorgeschoteld, zodat het overgebleven 10-tal de eervolle taak had de schier onmogelijke achterstand in te halen. Bami zorgde nog voor een sprankje hoop door uit een strafshop de 3-1 aan te tekenen maar het was eigenlijk wel duidelijk dat het zaak was de schade te beperken.

De Zouaven kwam nog voor rust op 4-1 en ging in de tweede helft vrolijk verder. Slechts doordat vlagger Jose Galan deze middag god zij dank wel de poort enigszins gesloten hield bleef de teller uiteindelijk steken bij 8-1 en bleef een afgang met dubbele cijfers ons bespaard. Voor de volledigheid volgt hier nog de opstelling en daarmee zijn er meer dan genoeg woorden aan deze wedstrijd vuil gemaakt: Tufan Kivancli, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Sander Bakker, Frank de Boer (Baris Ozdemir), Srdjan Velinovic (Valentino Dijkstra), Tim Schmidt, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.


Koploper heeft in overgespeelde stadsderby geen kind aan Flamingo’s

Half werk Alcmaria volstaat
(Alkmaarsche Courant)

Zaterdag 4A * De overgespeelde stadsderby tussen de zaterdagteams van Alcmaria Victrix en Flamingo’s was er één om snel te vergeten. Op een winderig sportpark Egmonderhout deed de thuisploeg niet meer dan zijn sportieve plicht en won zonder zich daadwerkelijk in te spannen met 3-0. Een eindstand die al met de rust was bereikt.

Coach Dick Bleek van Flamingo’s kampte met personele problemen. Twee belangrijke selectiespelers, aanvaller Maurice Gijzen en doelman Tufan Kivancli, ontbraken op het wedstrijdformulier. Vanwege de absentie van de doelverdediger moest veldspeler Dolf Henschen onder de lat. Door deze wijzigingen was de hoop op een stunt tegen de koploper van de vierde klasse A gedaald tot het nulpunt. Met een ultradefensieve tactiek probeerde het Alkmaarse veteranenteam (de gemiddelde leeftijd bedroeg veertig jaar) de schade zoveel mogelijk te beperken. Voorin stond Richard Rijsterborgh op een eiland. Sporadisch was er aansluiting van Maarten de Vries of Rade Trifkovic. Het restant passeerde zelden de middenlijn en klonterde samen als een handbalformatie rondom het eigen strafschopgebied.

Door de verdedigende houding van de gasten had het elftal van Erwin Trump het meeste balbezit, maar deed er vrij weinig mee. Onderlinge coaching ontbrak. Het baltempo lag chronisch laag. Vanuit het middenveld was nauwelijks diepgang. En voorin werd te weinig bewogen.

Halverwege de eerste helft ontstond een fatsoenlijke aanval. Rechtsback Daan Groot had geen tegenstander en mocht ongehinderd opkomen. Met een steekbal bereikte de verdediger Tim Woldhuis die eindelijk de ruimte indook omdat de defensie van Flamingo’s op één lijn opereerde. De voorzet van Woldhuis was op maat voor de meegelopen Frank Hattink die eenvoudig bij de tweede paal de bal binnentikte (1-0).

Het gogme en inzicht van Hattink zorgde voor de 2-0. De linkermiddenvelder was uitgeweken naar de rechterkant. Keeper Henschen verwachtte een voorzet en stond opgesteld bij de tweede paal waardoor een gapende ruimte ontstond bij de eerste paal. Daarin mikte Hatting de bal met uiterste precisie. Henschen was te laat.

Vlak voor rust zorgde Rick Kout vanaf rand strafschopgebied met een diagonaal zwabberend schot voor de 3-0.

Het tweede gedeelte van de Alkmaarse derby had schriftelijk afgedaan kunnen worden. Het spelpeil dat voor rust al nauwelijks tot de verbeelding sprak, zakte verreweg tot een bedenkelijk niveau. “Het positieve is dat we bijna nooit winnen van Flamingo’s en dat we nu vier punten uitgelopen zijn op de concurrentie”, zei Trump na afloop.


25 februari, Alcmaria Victrix – Flamingo’s

Vanwege een kleine administratieve onachtzaamheid onzer zijde diende de wedstrijd van 10 december tegen Alcmaria Victrix op last van de KNVB opnieuw gespeeld te worden. Keeper Tufan had de berichten in de app-groep blijkbaar niet helemaal juist geïnterpreteerd en kwam er daardoor pas een uur voor de wedstrijd achter dat deze ingelaste wedstrijd daadwerkelijk gespeeld diende te worden. Dit tijdsbestek bleek voor hem te kort om zijn schema nog om te gooien zodat leider Dick Bleek, bij afwezigheid van Ton Vlaar en Remco Homan, zich met een acuut keepersprobleem geconfronteerd zag. Uiteindelijk offerde Flamingo’s-held Dolf Henschen zich op om een nieuw hoofdstuk aan zijn eigen voetbalepos toe te voegen en nam hij plaats tussen de palen. Hierdoor kwamen de volgende elf de wei in: Dolf Henschen, Frank de Boer, Tim Schmidt, Ron Weinbrecher, Joey van Iperen, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Baris Ozdemir, Maarten de Vries en Richard Rijsterborgh.

zat1victrixzaKlik op de foto’s voor een vergroting.

De straffe wind die deze middag over het veld woei maakte knap voetbal bij voorbaat haast onmogelijk. Alcmaria had ervoor gekozen de eerste helft tegen de wind in te voetballen waardoor zij met combinaties over de grond het doel probeerden te bereiken en Flamingo’s via spaarzame uitvallen trachtte zelf gevaarlijk te worden. Het eerste half uur kenmerkte zich door vele dode spelmomenten en weinig kansen. De eerste grote mogelijkheid voor Alcmaria na ongeveer een half uur was echter direct raak nadat een voorzet van de rechterkant bij de tweede paal eenvoudig binnengetikt kon worden. In het laatste kwartier van de eerste helft wist Alcmaria deze 1-0 voorsprong uit te breiden naar 3-0 door 2 goals die wellicht te voorkomen waren geweest maar waar we door de omstandigheden enige coulance moeten betrachten. Flamingo’s creëerde niet veel, maar kreeg toch nog een paar kansjes waarbij helaas de scherpte in de afronding ontbrak.

zat1victrixzb

In de rust werd Baris gewisseld voor enige reserve Valentino Dijkstra. De hoop op een punt was minimaal en er moest in ieder geval voor gezorgd worden dat de schade niet verder op zou lopen.
De tweede helft was kwalitatief van een mager niveau. Alcmaria viel veelvuldig aan maar de wind zorgde ervoor dat de meeste aanvallen eindigde achter de achterlijn. Diezelfde wind zorgde ervoor dat Flamingo’s maar moeilijk van eigen helft af kwam. Slechts 1 grote kans viel er te noteren, in de 89ste minuut nadat een foute terugspeelbal voor de voeten van een Alcmaria-aanvaller viel. Met een katachtige reflex wist Dolf in ieder geval deze 45 minuten zijn doel schoon te houden zodat de 3-0 ruststand uiteindelijk ook de eindstand zou blijken te zijn.

Dolfkeeper

Volgende week pakken we de draad weer op in de uitwedstrijd tegen De Zouaven.


10 december, Alcmaria Victrix – Flamingo’s

De stadsderby tegen kampioenskandidaat Alcmaria Victrix zou voor de mannen van Dick Bleek de laatste wedstrijd voor een lange winterstop worden. Op vrijdagmiddag zag het er qua personele bezetting nog goed uit, maar na een valpartij met de fiets op vrijdagavond van Frank de Boer en een met auto en voetbaltas naar werk vertrekkende vrouw van Bob Oomes op zaterdagochtend werd het beschikbare aantal spelers al snel teruggebracht tot precies elf. Nadat Dick al het voetballende volk, en Bob in het bijzonder, uitvoerig verwenst had kwam hij er een klein half uurtje voor de wedstrijd achter dat hij niet de benodigde reserveshirts bij zich had en hij dus stante pede richting ’t Lood moest om de benodigde tenues op te halen. Toen er uiteindelijk elf, in de juiste tenues gehesen, spelers op het veld stonden kon er dan ook direct afgetrapt worden. Deze elf waren: Tufan Kivancli, Remco van Herpen, Tim Schmidt, Ron Weinbrecher, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Baris Ozdemir, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

Dat het hier om een echte derby ging met bijbehorend prestige was al voor aanvang van de wedstrijd duidelijk gemaakt toen Bami na aankomst op het complex gesommeerd werd zijn keurig geparkeerde fiets naar elders te verplaatsen daar een eventuele ambulance anders geen doorgang zou hebben. Op zich, met een Dolf Henschen op het veld, natuurlijk geen overbodige maatregel, maar toch.
De wedstrijd zelf was stevig maar verder sportief waarbij Alcmaria duidelijk de bovenliggende partij was. Zeker in de eerste helft creëerde het een groot aantal kansen maar veelal werd het doel niet gevonden en anders bleek de wederom uitstekend keepende Tufan een te grote sta in de weg. Flamingo’s stelde daar een aantal spaarzame kansen tegenover maar wist ook het net niet te vinden en moest het vanaf de 35ste minuut zonder de geblesseerd uitgevallen Srdjan doen.

viczat1e

In de rust had Bob inmiddels een volledig voetbalplunje bij elkaar gevonden zodat hij in kon vallen.
Flamingo’s begon de tweede helft rustig en Alcmaria profiteerde hiervan. Al snel viel de 1-0 toen Tufan een rebound weg diende te geven die door een Alcmariaan dankbaar in een doelpunt omgezet werd. Niet veel later viel al de 2-0 toen te veel mensen voorbij de tweede paal vrij kwamen te staan waarna de afronding een koud kunstje was. Vervolgens kreeg Alcmaria de uitgelezen mogelijkheid de voorsprong naar 3 doelpunten uit te breiden toen de scheidsrechter niet anders kon doen dan naar de stip te wijzen na een overtreding in het strafschopgebied. Tufan vond het echter blijkbaar welletjes en ging gestrekt naar de hoek om de verder prima ingeschoten strafschop klemvast te pakken.

viczat1c

Dit bleek een keerpunt in de wedstrijd te zijn. Bij Alcmaria leek er wat fatalisme in te sluipen terwijl Flamingo’s nog eenmaal een poging deed iets van de wedstrijd te maken. Maarten was, na een voorzet van Rade, al een keer dicht bij een treffer met het hoofd en niet veel later was het wel raak. Uit een hoekschop van wederom Rade was het wederom Maarten die de bal wederom op het hoofd nam en deze keer van dichtbij raak wist te koppen. Alcmaria bleef slordig met de geboden ruimte en kansen omgaan en riep zodoende de gelijkmaker min of meer over zichzelf af. Een paar minuten voor tijd stoomde Maurice op het doel af en kon op geen andere dan een onreglementaire manier afgestopt worden zodat de scheidsrechter nu een strafschop aan Flamingo’s gaf. Dolf stapte groothartig opzij daar hij zijn trap deze middag niet helemaal vertrouwde, en gaf daarmee Bami de kans de ploegen op gelijke hoogte te zetten. Deze beschaamde het vertrouwen niet en schoot de elfmetertrap feilloos achter de keeper.

viczat1d

Ook na deze gelijkmaker had de wedstrijd nog beslist kunnen worden maar gescoord werd er niet meer zodat de 2-2 score op de borden bleef staan, een stand waar Alcmaria maar moeilijk mee om bleek kunnen te gaan.

Flamingo’s zette hiermee een ongeslagen reeks van inmiddels 6 wedstrijden neer. Zoals het er nu uitziet zal deze reeks nog wel 2 maanden stand houden daar de volgende wedstrijd pas op 11 februari is. De daaropvolgende wedstrijd is dan pas weer op 11 maart. Voor de fysiek kwetsbare selectie een mooie periode om weer topfit te worden.


Met kunst- en vliegwerk

Alcmaria geeft winst weg tegen Flamingo’s * Duel krijgt mogelijk een staartje
(Alkmaarsche Courant)

Zaterdag 4A * Het is Alcmaria Victrix niet gelukt om dit seizoen een zege te boeken op Flamingo’s. Werd het eerder deze jaargang op sportpark ’t Lood 3-3, nu kwamen beide ploegen op sportcomplex Egmonderhout wederom tot een remise: 2-2.

„Niet alleen de overwinning geef je weg, maar ook de koppositie”, baalde trainer Erwin Tump opzichtig toen hij op het beeldscherm van zijn iPhone zag dat koploper Wieringermeer verrassend gelijk had gespeeld tegen Dindua. Ik heb twaalf kansen bij ons geteld.” Dat de trainer teleurgesteld was in het magere resultaat van zijn manschappen, was begrijpelijk. Alanaria, dat één punt achterstand heeft op Wieringermeer, domineerde het gehele duel en stond zo’n dikke vijf minuten voor tijd nog op een comfortabele en dik verdiende 2-0 voorsprong. Her ging mis bij een corner van Rade Trifkovic. Maarten de Vries kon bij de tweede paal vrij inkoppen en zorgde voor de aansluitingstreffer (2-1).

ALK325a_121216Alcmaria-aanvoerder Jurgen Beerse opent de score, maar wordt teruggefloten wegens buitenspel.
Foto: Martin de Haan.

Kort daarna was de onverwachte gelijkmaker een feit. Maurice Gijzen, die tot dan een anonieme wedstrijd speelde, liet even een glimp van zijn klasse zien. Bij zijn aanname draaide de aanvaller met een subtiele voetbeweging weg bij zijn directe tegenstander Stijn van Tol die iets te gretig verdedigde. Gijzen had door zijn actie een vrije doortocht en werd in het strafschopgebied ruw onderuit geschoffeld door Lars Pauwels. Scheidsrechter Sijm kon niet anders dan naar de stip wijzen. Richard Rijsterborgh voltrok het vonnis (2-2).

„Dit is een gestolen punt”, jubelde coach Dick Bleek. „We hebben een lesje effectiviteit gegeven. Een compliment aan mijn keeper.” Tufan Kivancli vertolkte inderdaad een ware heldenrol voor Flamingo’s. In de eerste helft hield de doelverdediger met kunst en vliegwerk de nul. Spits Dylan Bijl zag zijn doelpogingen stranden op de vuisten van de doelman en de paal. Kivancli ging echter in de fout na de theepauze toen hij een afstandsschot van Rick Kout niet onder controle kreeg waardoor Jordi Negenman van dichtbij kon profiteren (1-0).

Vlak na de openingstreffer draaide Bijl met een lichaamsschijnbeweging weg bij twee verdedigers en schoot via binnenkant paalde bal in het net (2-0). De Alkmaarse derby leek een gelopen koers. Helemaal nadat Dolf Henschen in het strafschopgebied Van Tol tegen de grond had gewerkt nadat de rechtsback zijn tegenstander met een heuse panna had verschalkt. Bijl miste de penalty dankzij een knappe reflex van Kivancli.

Het is overigens maar de vraag hoe deze ontmoeting mee gaat tellen in de competitie. Flamingo’s liet in de eerste helft een ongerechtigde speler (Ruben Beentjes) invallen die in de rust weer werd gewisseld. ,,De scheidsrechter heeft in samenspraak met Alcmaria dit aangemeld op sportlink”, legt voorzitter Alex Beek uit. „De scheidsrechter zal de kwestie in zijn rapport vermelden. Dan hangt het af van de KNVB wat voor maatregelen er worden genomen. Heel vervelend allemaal.”


3 december, Flamingo’s – Blauw Wit

Mooi weer, thuiswedstrijdje, laag geklasseerde tegenstander en dus zat begeleider Dick Bleek ruim in het spelersmateriaal. Tegensander Blauw Wit, waartegen in de openingswedstrijd van het seizoen nog 1-1 werd gespeeld, bivakkeerde op de voorlaatste plaats en een driepunter zou voor Flamingo’s een welkome aanvulling zijn op het door de vele gelijke spelen nog schamele puntentotaal. Dick besloot Baris Ozdemir, Tim Schmidt en Dolf Henschen aan de kant te houden en stuurde de volgende elf de wei in: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Remco van Herpen, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

zat1blauwwa

Wellicht was het vroege aanvangstijdstip, 14.00 uur in verband met de aanvang van de Classico om 16.45 uur, de aanleiding voor het ontbreken van scherpte aan Flamingo’s-zijde, maar feit was dat de eerste helft voor Blauw Wit was. Het spel van Flamingo’s was rommelig en Blauw Wit kreeg dan ook een aantal dotten van kansen. Slechts een gebrekkige afwerking en een aantal miraculeuze reddingen van Tufan voorkwamen een treffer. Flamingo’s was aan de andere kant echter een stuk efficiënter. Na een vloeiende aanval die liep via Srdjan, Maarten en Rade kwam de bal bij Bami. Deze nam de bal aan, legde hem goed en schoot vanuit de draai de bal onder de keeper door en zette Flamingo’s daarmee na een klein half uur op een 1-0 voorsprong. Nog voor rust werd de voorsprong verdubbeld. De consequent fluitende scheidsrechter nam een overtreding op Bami waar op een meter of 20 van het doel. Maarten belastte zich met de toegekende vrij trap en joeg het leer vervolgens de bovenhoek in. De 2-0 voorsprong werd vervolgens eenvoudig tot de thee verdedigd.
In de rust verving Baris Frank en was de overeenstemming dat met iets meer organisatie de pot gecontroleerd kon worden en de punten veiliggesteld diende te worden.

zat1blauwwb

Blauw Wit kreeg inderdaad minder kansen in de tweede helft. Flamingo’s daarentegen creëerde nu de ene opgelegde kans na de andere maar anders dan in de eerste helft werd er nu slordig mee omgesprongen. Dolf en Tim kwamen nog in het veld voor Bob en Rade om de overwinning over de streep te trekken. De laatste 20 minuten had Blauw Wit wel de overhand en kwam Flamingo’s weinig onder de druk uit, maar konden ook de gasten weinig afdwingen. Enkele verwoede pogingen leverde slechts afzwaaiers of makkelijk houdbare ballen op zodat het niet echt spannend meer werd. Remcootje speelde een prima pot op het middenveld en zodoende werd de nul weer eens gehouden en konden er drie punten bijgeschreven worden.

Tot de winterstop rest ons slechts één wedstrijd en wel de derby bij Alcmaria Victrix. Nog één keer opladen en dan kunnen we van een welverdiende onderbreking genieten.


26 november, Sporting Krommenie – Flamingo’s

De positie van de keeper in een elftal is een bijzondere. Je kunt redelijk makkelijk een veldspeler op iedere positie laten opereren, behalve op die van de keepersplek. De selectie van Dick Bleek is gelukkig gezegend met een prima keeper, Tufan Kivancli, en een aantal goede stand ins zoals Ton Vlaar en Remco Homan. Tufan had dit weekend echter storingsdienst en werd kort voor de wedstrijd opgeroepen zodat zijn plaats onder de lat aan een ander vergeven diende te worden. Normaal niet zo’n probleem dus, ware het niet dat zowel Ton als Remco dit weekend helaas ook afwezig waren. Zelfs de ultieme oplossing in de vorm van Nick Hoogland kon wegens ziekte niet aangewend worden. Dick diende dus een noodoplossing te verzinnen en zo kwam het dat Flamingo’s deze middag met een 44-jarige debutant onder de lat van start ging. De reservebank kreeg hierdoor in de persoon van Valentino Dijkstra ook een minimale bezetting en het elftal kwam er als volgt uit te zien:
Tim Schmidt, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Frank de Boer, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Michiel Kok, Ron Weinbrecher en Richard Rijsterborg.

sportkroma

De eerste helft ging het nog allemaal vrij aardig. Sporting had weliswaar zo ongeveer 90% balbezit maar werd daar weinig gevaarlijk mee. Een enkel schot uit de tweede lijn en één of twee halve kansen waren niet voldoende om het net te vinden. Flamingo’s toonde zich daarentegen in de tegenaanval messscherp en wist via Bami en Maurice uit twee prachtige aanvallen ook tweemaal te scoren en kon zodoende met een redelijk gerieflijke 0-2 voorsprong gaan rusten.

sportkromb

Na de thee kwam de wedstrijd helemaal los. Sporting had inmiddels wel door dat de keeper de achilleshiel van Flamingo’s was en hanteerde een tactiek met meer voorzetten en schoten vanuit de tweede lijn. Geen gek idee bij een keeper die niet duikt en niet uit komt bij hoge voorzetten. Aan de andere kant bleef Flamingo’s echter ook nog steeds kansen creëren. Eerst werd het 1-2 maar niet veel later zorgde Maurice alweer voor de 1-3. Lang kon van de marge van twee doelpunten niet genoten worden want uit de eerste de beste aanval werd de 2-3 uit een voorzet binnen gevolleerd. Beide partijen bleven de aanval zoeken zodat het ook niet verwonderlijk was dat het doelpunten bleef regenen. Maurice zorgde voor de 2-4 maar, net als bij de 1-3, vond Sporting direct na de aftrap alweer de aansluiting en werd de 3-4 binnengeschoten. Inmiddels waren de laatste tien minuten van de wedstrijd aangebroken en leek wederom Maurice, aardig op dreef dus deze middag, de beslissing te forceren met de 3-5. De krachten bij Flamingo’s waren inmiddels, met name voor de verdedigende taken, aardig aan het opraken en daar kon de wissel van Valentino voor Remco weinig verandering in brengen. Sporting kwam vlak voor tijd op 4-5 en daarna was het alleen nog maar vrouwen en kinderen eerst. Voor de neus van de keeper verrichtten Dolf, Ron, Frank en Valentino (net als Remco eerder) heldendaden door zich overal voor te gooien of tussen te zitten. In de laatste minuut haalde Frank nog een bal van de doellijn en leek daarmee de drie punten te redden. Het mocht echter niet zo zijn. Diep in blessuretijd werd er weer een bal voor de pot geslingerd en deze keer kon er wel een Sporting –hoofd tegenaan gezet worden en verdween de bal via de onderkant van de lat net achter de doellijn voor de uiteindelijke 5-5.

sportkromc

Erg teleurstellend, het hadden drie welkome punten kunnen zijn maar het werd het inmiddels vijfde gelijke spel en dat schiet dus qua punten niet erg op. Nog twee wedstrijden tot de winterstop, eerst thuis tegen Blauw Wit en de week daarop uit naar Alcmaria Victrix.


Sporting Krommenie – Flamingo’s

(Alkmaarsche Courant)
Flamingo’s heeft een verrassend punt gehaald bij Sporting Krommenie. Het duel werd een heus spektakelstuk en eindigde in 5-5.

Het was geen seconde saai. “Een wedstrijd met alles erop en eraan”, had coach Dik Bleek gezien. Maurice Gijzen was met vier treffers weer eens ouderwets op schot, maar winst leverde het niet op. “We scoren makkelijk, maar we krijgen ze ook te makkelijk tegen”, concludeerde Bleek. Richard Rijsterborgh scoorde de vijfde. “Maar door onachtzaamheid of vermoeidheid geven we het toch weer weg.”


12 november, Flamingo’s – AFC ‘34

Voor de derby tegen AFC ’34 kon begeleider Dick Bleek zowaar eens over een voltallige selectie beschikken. Op het laatste moment bleken er zelfs meer dan genoeg fitte spelers aanwezig zodat een enkeling zelfs teleurgesteld diende te worden. Het A-veld lag er ondanks de vele regenval van de afgelopen week prima bij zodat er onder uitstekende omstandigheden gevoetbald kon worden. Dick hield Dolf Henschen, Baris Ozdemir en Valentino Dijkstra aan de kant zodat de volgende elf spelers startten: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Remco Homan, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Remco van Herpen, Maurice Gijzen en Maarten de Vries.

zaafcc

Beide ploegen begonnen furies aan de wedstrijd en het was Flamingo’s dat al in de eerste minuut een doelpoging liet noteren die helaas geen goal opleverde. AFC deed het wat dat betreft beter toen zij in de tegenstoot vanuit een wellicht iets te makkelijk weggegeven rebound al direct, nog voordat de eerste minuut voorbij was, op een 0-1 voorsprong kwamen. Een doemscenario tekende zich af, maar Flamingo’s wist zich te herpakken en ging al gauw op zoek naar de gelijkmaker. Er ontspon zich een misschien een niet al te hoogstaande wedstrijd, maar wel één waarin beide teams op zoek bleven gaan naar een doelpunt. Het was aan beide keepers te danken dat de doelpunten deze middag schaars bleven. Ook de scheidsrechter speelde hierin nog een rol daar hij tweemaal een claim van Flamingo’s op een strafschop wegwuifde, eenmaal toen Maarten onderuit getrokken werd terwijl hij de bal voor het inschuiven had en eenmaal toen een AFC-verdediger de bal boven zijn eigen hoofd wegsloeg. De rust werd dan ook met de 0-1 stand bereikt.

In de rust wisselde Dick Baris voor Srdjan (door teamgenoot Maarten vakkundig bij een misverstand uit de wedstrijd geschopt) en later zouden Dolf en Valentino voor Remco van H. en Rade nog het veld in komen.

zaafcb

Flamingo’s ging na rust verwoed op zoek naar de gelijkmaker en kreeg ook nu de kansen om op gelijke hoogte te komen maar verzuimde doeltreffend af te ronden. Na een minuut of 25 in de tweede helft raakte de pijp echter aardig leeg en leek AFC de partij naar zich toe te gaan trekken daar zij nu ook steeds meer het initiatief kregen. In de stand kwam echter vooralsnog geen verandering.
In de 85ste minuut kreeg Flamingo’s een vrij trap net over de middenlijn. De bal werd hoog het strafschopgebied ingebracht alwaar Ton bij de tweede paal de bal met een machtige kopbal terugzond naar de eerste paal waar Maurice nu vrijstond en de terechte gelijkmaker aantekende.
Ook in de laatste minuten bleven er nog kansen komen, met name voor AFC. Tufan diende nog een keer gestrekt te gaan naar de hoek om een gemeen schot uit de goal te ranselen en vlagger Jose Galan trad in de laatste minuut nog eenmaal scherp op bij een buitenspelsituatie zodat de gelijke stand uiteindelijk gehandhaafd bleef, een stand waar iedereen in zekere mate wel mee kon leven.
Volgende week een vrij weekend en daarna beginnen we alweer aan de laatste wedstrijd van de heenronde, uit naar Sporting Krommenie.


Alkmaarse derby blijft zonder overwinnaar

(Alkmaarsche Courant)
Flamingo’s en AFC’34 kwamen in de derby op ‘t Lood tot een 1-1 gelijkspel. Met dat punt voelde Flamingo’s zich het meest tekort gedaan. “Want er zijn ons zeker drie zuivere penalty’s onthouden”, baalde coach Dick Bleek. “Iets wat zelfs de tegenstander niet begreep, maar wel dankbaar aanvaardde.”

Martin Jongejan zette na rust de bezoekers op een 0-1 voorsprong. Maurice Gijzen tekende voor de gelijkmaker.


5 november, Flamingo’s – SRC

Nadat vorige week in extremis tegen Hollandia de winst was gepakt en daarmee een einde aan een negatieve reeks was gemaakt, diende deze week tegen SRC de opwaartse lijn doorgetrokken te worden. SRC leek daarvoor, gezien de stand op de ranglijst en de drie geïncasseerde rode kaarten in de laatste wedstrijd, de uitgelezen tegenstander. Leider Dick Bleek had echter weer te lijden onder een groot aantal afwezigen, waaronder keeper Tufan die op het laatste moment vanwege een blessure verstek diende te laten gaan. Ton Vlaar nam zijn plaats onder de lat over en deed dat zoals gewoonlijk alsof hij wekelijks niet anders doet. Frank de Boer en Dolf Henschen werden aan de kant gehouden zodat de volgende opstelling uit de hoge hoed kwam rollen: Ton Vlaar, Tim Schmidt, Ron Weinbrecher, Remco van Herpen, Remco Homan, Srdjan Velinovic, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Michiel Kok, Valentino Dijkstra en Bob Oomes.

zat1srcb

SRC bleek inderdaad niet de tegenstander die het ons in het verleden zo vaak te moeilijk had gemaakt. Al in de zevende minuut kwam Flamingo’s op voorsprong toen Maarten een bal tegendraads via de grond in de verre hoek wist te koppen. De kansen volgden zich hierna in redelijk tempo op maar de afronding was te vaak te gehaast. SRC bleef zodoende in de wedstrijd en wist sporadisch gevaarlijk te worden, met name door de rappe linksbuiten die eenmaal vrij voor Ton verscheen maar de bal rakelings naast prikte. Pas tegen het rustsignaal wist Flamingo’s afstand te nemen. Eerst was het Maarten die een rebound wist te verzilveren en vervolgens was het Michiel die een zeer sterke helft bekroonde door ook een rebound tegen de touwen te werken. Met een comfortabele 3-0 voorsprong werd dan ook het rustsignaal bereikt.

Ook in de tweede helft was Flamingo’s de boven liggende partij en was het slechts zaak SRC niet het idee te geven dat er nog iets te halen viel. Het duurde nog tot na het uur voordat de pot beslist leek te worden toen Maarten de 4-0 aantekende, maar SRC gaf zich nog niet compleet gewonnen. Het kreeg uit de eerstvolgende aanval na de 4-0 een strafschop die Ton te machtig was zodat de marge direct weer terug naar drie goals gebracht werd. Gelukkig kwam de spanning niet echt terug in de wedstrijd daar Flamingo’s niet veel later ook een strafschop toegewezen kreeg en deze door de voor Michiel ingevallen Dolf feilloos werd benut. Frank kwam nog het veld in voor Rade en vervolgens wist Flamingo’s het verschil in nog twee doelpunten uit te drukken. Eerst was het Maarten die met een intikker de 6-1 scoorde en vervolgens zorgde Srdjan voor het slotakkoord door de 7-1 aan te tekenen. Ondanks dat er nog vele kansen kwamen en het houtwerk nog geteisterd werd kwam er geen verandering meer in de stand.
Volgende week de altijd weer beladen derby tegen AFC ’34.


Flamingo’s mist spitsenduo, maar schiet zeven keer raak

(Alkmaarsche Courant)
Ondanks de afwezigheid van spitsenduo Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh wist Flamingo’s wel raad met SRC. Maarten de Vries nam dit keer de honneurs waar als goalgetter en tekende voor vier doelpunten in de 7-1 overwinning. “Het was puzzelen, omdat ook de keeper zich ziek afmeldde, maar op onze heerlijke grasmat hadden we voor rust af en toe het geluk aan onze zijde en waren de aanvallen na rust zelfs een genot om naar te kijken”, was coach Dick Bleek zeer tevreden. Michiel Kok, Dolf Henschen (strafschop) en Srdjan Velinovic maakten de zeven vol.


Alkmaarsche Courant

Flamingo’s kwam eerst 2-0 achter, maar won weer eens. Domper in de 3-4 zege op Hollandia was de omstreden tweede gele kaart voor Maurice Gijzen. Ondanks zijn wegvallen, wist Maarten de Vries ver in blessuretijd de winnende te maken. Gijzen (2) en Srdjan Velinovic scoorden de andere treffers.


29 oktober, Hollandia – Flamingo’s

Het tij diende gekeerd te worden. Na de redelijke start, waarin ondanks het aardige spel te weinig punten werden gepakt, en de recente pijnlijke nederlagen was iedereen van het besef doordrongen, zou je zeggen, dat er uit het spreekwoordelijke andere vaatje getapt moest worden. Het werd Dick Bleek wederom niet makkelijk gemaakt om een elftal op de been te brengen dat de curve zou kunnen ombuigen maar na enig passen en meten kwam hij tot de volgende opstelling: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Tim Schmidt, Remco Homan, Srdjan Velinovic, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Valentino Dijkstra, Maurice Gijzen en Bob Oomes.

Alle goede bedoelingen ten spijt leek van een ommekeer deze middag geen sprake te zijn. Binnen het kwartier keek Flamingo’s alweer tegen een kansloos ogende 2-0 achterstand aan. Hollandia opende furieus en gaf een eerste waarschuwing al in de eerste minuut af toen er op de lat geschoten werd. De volgende kans was echter wel raak toen er door het midden opgestoomd kon worden en een speler vrij voor Tufan geen fouten in de afronding maakte. De 2-0 viel nadat er vanaf een meter of 20 een zwabberbal op de goal afgevuurd werd die Tufan te machtig was.

Hierna werd er gelukkig tijd gevonden voor enige discussie. De vrijgekomen emoties hadden blijkbaar een louterend effect daar er in het vervolg van de eerste helft een ander Flamingo’s op de mat leek te staan. Niet ten nadele was het uitvallen van de sterk spelende centrale middenvelder aan Hollandia zijde maar gezegd moet worden dat Flamingo’s de zaken een stuk energieker aanpakte. Het initiatief werd overgenomen en in het restant van de eerste helft was Flamingo’s de dominerende partij. Maurice tekende al gauw voor de aansluitingstreffer zodat de uitzichtloosheid van de situatie ongedaan gemaakt werd. Tufan diende nog wel een aantal malen handelend op te treden daar Hollandia via uitvallen nog wel gevaarlijk werd maar hij bleek na de eerste twee treffers weer onpasseerbaar. Nog voor rust kon Flamingo’s dan ook orde op zaken stellen en de achterstand zelfs ombuigen in een 2-3 voorsprong door doelpunten van Maurice en Srdjan.

holzat1c

Eindelijk was de stemming weer eens redelijk positief in de rust alhoewel er nog genoeg stof tot napraten was, wat dan ook uitvoerig gedaan werd. Niettemin werd er niet gewisseld.
De eerste 20 minuten van de tweede helft was de beste periode van Flamingo’s tot nu toe dit seizoen. Via mooie aanvallen werden goede kansen gecreëerd en achterin werd relatief weinig weggegeven. Helaas ontbrak het nog aan een doeltreffende afwerking zodat de spanning in de wedstrijd bleef. Flamingo’s dacht het pleit definitief te kunnen beslechten toen Maurice in het strafschopgebied neergehaald werd. De scheidsrechter dacht er echter anders over en meende een schwalbe gezien te hebben waarvoor hij Maurice de gele kaart toonde. Dit was helaas zijn tweede kaart deze wedstrijd zodat hij het veld diende te verlaten en het resterende tiental de 2-3 over de streep moest trekken. Met man en macht werd er verdedigd en gegokt op een spaarzame uitval. Na een verre doeltrap van Remco leek Bob, die zich handig achter de verdediging had opgesteld, vrije doorgang te hebben richting doel. Helaas waren zowel de grensrechter als de scheidsrechter niet goed op de hoogte van de regels en werd er gevlagd en gefloten voor buitenspel, een flagrante flater van beide heren. De scheidsrechter vond het nodig Maarten ook nog een gele prent te tonen toen deze hem daarop wees. Gelukkig diende de 90ste minuut zich aan. En daarna de 91ste, en de 92ste, enzovoort, totdat Hollandia zo tegen de 100ste minuut een schot op doel loste dat op de paal uiteenspatte en in de rebound door een in niemandsland staande aanvaller tot doelpunt gepromoveerd werd. Vlagger Jose Galan had dan ook buitenspel geconstateerd en gaf dit middels een duidelijk vlagsignaal te kennen. De scheidsrechter had deze keer in eerste instantie geen oog voor zijn vlagger, en besloot, zelfs nadat hij op het vlagsignaal was gewezen en een kort overleg had gehad, nu op zijn eigen waarneming af te gaan. 3-3 dus en de teleurstelling moet tot in Alkmaar voelbaar zijn geweest.

En nog was het feestje niet over. Op de bank zag men de bui al hangen en zat men te wachten op de 4-3 voor Hollandia daar het laatste fluitsignaal maar op zich liet wachten. Hollandia raakte echter overmoedig en verzuimde de defensieve taken. Flamingo’s vond nog eenmaal de kracht voor een laatste uitval en na een perfect uitgevoerde counter wist Maarten de uiteindelijk winnende 3-4 binnen te schuiven.

Ook hierna diende nog scherp verdedigd te worden maar nu kwam er in de stand geen wijziging meer. De 3-4 werd over de streep getrokken en de drie welkome punten met gejuich ontvangen.
Volgende week tegen SRC de stijgende lijn maar zien door te trekken.


Alkmaarsche Courant

Maurice Gijzen scoorde twee keer voor een gehavend Flamingo’s, dat met 3-6 verloor van Dindua. Coach Dick Bleek zag het niveau steeds verder afglijden. “Het was al met al een domper.”

zat1dinc

De 1-0 voorsprong voor Zaterdag1 kwam op naam van de laatste man van Dindua die met een bekeken kopbal zijn eigen doelman passeerde. Van de voorsprong kon echter niet lang worden genoten. Nog voor rust maakte Dindua drie doelpunten en leidde zo met 1-3. Een tekort aan spelersmateriaal zorgde er overigens voor dat een 53-jarige in de spits stond.

Tijdens de rust gaf Tufan aan dat hij niet meer verder kon en werd vervangen door de spits van de eerste helft. Even leek het nog goed te komen toen de aansluitingstreffer vlak na rust werd gemaakt maar nadat een houdbare bal de stand in 2-4 veranderde was het gebeurd. Flamingo’s wist nog eenmaal en Dindua nog tweemaal te scoren waardoor de eindstand op 3-6 werd bepaald.

zat1dinb


8 oktober, Kleine Sluis – Flamingo’s

Keeper Tufan was jarig. Vanwege een voetballende zoon diende hij vanuit Bloemendaal te komen. De A9 stond muurvast dus Tufan was wat later. Met de aanvang van de wedstrijd werd gewacht totdat Tufan gearriveerd was.

De opstelling van Dick Bleek: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Michiel Kok, Remco van Herpen, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Dolf Henschen, Maurice Gijzen en Maarten de Vries.
Het werd 12-1, gefeliciteerd.

kleina

De eerste 20 minuten ging gelijk op maar nadat Kleine Sluis op 1-0 was gekomen en binnen een minuut op 2-0 kwam was het eigenlijk al over. Bij rust stond het 4-0.
De tweede helft was een drama, getuige de 12-1 eindstand. Maurice redde de eer maar vooral dankzij Tufan was de uitslag niet nog veel groter.

De clichés waren niet van de lucht .
Een collectieve off-day.
Massaal door de ondergrens gezakt.
Enigszins geflatteerd.
Het had niet gehoeven.
Het had ook andersom kunnen zijn.

Er werd gezucht, gescholden en gestaard. De enige manier om het achter ons te laten is om de volgende wedstrijd weer een knap resultaat neer te zetten. Dat moet dan gaan gebeuren in de aanstaande thuiswedstrijd tegen Dindua. Veel meer zinnigs valt er wat mij betreft niet over te zeggen.


Alkmaarsche Courant

Flamingo’s kende een beroerde middag. Kleine Sluis won met 12-1. “Ik kan veel excuses verzinnen, maar het was gewoon dramatisch”, aldus coach Dick Bleek. Maurice Gijzen redde de eer.


6 oktober, Zaterdag1 feliciteert Maarten de Vries

Vandaag stapte Maarten de Vries in het huwelijksbootje samen met zijn Dianne. Een kleine delegatie van Zaterdag1 toog naar Boerderij De Stadshoeve in Zunderdorp-Amsterdam om daar het feest bij te wonen.

Maarten, namens de rest van Zaterdag1, gefeliciteerd.

maartendeva


1 oktober, Flamingo’s – Wieringermeer

Voorafgaand aan het optreden van leider Dick Bleeks favoriete band New Model Army in Podium Victorie voltrok zich op ’t Lood een Griekse tragedie.

De voortekenen waren goed. Door allerlei last-minute-aanmeldingen, vrij uniek, bleek er plots op de ochtend voor de wedstrijd een luxe situatie te ontstaan waardoor er met Frank de Boer, Dolf Henschen en Valentino Dijkstra opeens een goed bezette bank gevormd kon worden. Ook Rade Trifkovic hees zich in wedstrijdkleding maar kon gespaard worden in de hoop dat zijn herstel bij rust het meest gebaat zou zijn. Dick hoefde verder dan ook niet veel te puzzelen en stuurde tegen het met zes punten uit vier wedstrijden in de middenmoot bivakkerende Wieringermeer de volgende elf de wei in: Tufan Kivancli, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Baris Ozdemir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Ingmar Zwagerman, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

zat1wierbKlik op de foto’s voor een vergroting.

Flamingo’s hoopte de ongeslagen reeks van de afgelopen weken voort te kunnen zetten maar mocht na de beginfase weinig hoop koesteren op een positief resultaat. Het slordige spel bood weinig aanknopingspunten en het was dan ook niet verwonderlijk dat Wieringermeer aan de leiding kwam. Vlagger Jose Galan gooide nog wel zijn vlag de lucht bij een steekbal maar de uiteindelijk scorende aanvaller bleek zelf niet buitenspel gestaan te hebben. Na deze domper kwam Flamingo’s echter steeds beter in het spel en werd het, zeker vanuit corners, steeds gevaarlijker. Zowel Maarten als Srdjan kregen een goede kopkans, maar beiden kregen hun hoofd niet genoeg tegen de bal. De stand werd toch gelijk gebracht toen Bami met zijn rug naar de goal aangespeeld werd en hij wist te draaien en de bal vervolgens via de verre paal binnenschoof. Voor de pauze kwam Wieringermeer echter alweer op voorsprong toen de spits voor zijn mannetje kwam en alleen voor Tufan geen probleem had het net te vinden. Met de 1-2 stand werd rust bereikt.

zat1wiera

Maurice diende in de rust vanwege een voetballende zoon gewisseld te worden en verder wisselde Dick ook Remco. Valentino zou er na een kwartier nog voor Srdjan inkomen.

De tweede helft begon niet direct positief. Al na een paar minuten liep Bami na een vermeende elleboogstoot tegen een rode kaart aan zodat Flamingo’s, na het reeds genoemde uitvallen van Maurice, nu dus zonder de veel scorende voorhoede en met 10 man verder moest.

zat1wierc

Gelukkig ging het daarna beter. Wieringermeer kwam eerst nog wel op een 1-3 voorsprong na een dekkingsfoutje maar vervolgens herpakte Flamingo’s zich. Maarten stond op. Althans, hij ging liggen, nadat hij in het strafschopgebied van Wieringermeer ten val werd gebracht. De scheidsrechter honoreerde de actie met een strafschop die door Dolf onder de keeper door het doel in geschoven werd. Verwoed ging Flamingo’s, met de beperkte middelen die het had, op zoek naar een gelijkmaker terwijl achterin met elastiek en paperclips de boel bij elkaar gehouden werd. Ingmar werd, na wederom een sterke actie, op een meter of 20 van het doel gevloerd. Maarten belastte zich met de klus en schoot de vrije trap prachtig met een strakke bal de kruising in en tekende daarmee de voor schier onmogelijke gehouden 3-3 aan.

In het restant van de wedstrijd, nog een kleine 20 minuten, was het alle zijlen bijzetten en vrouwen en kinderen eerst. Sporadisch kon er voorin nog gevaar gesticht worden maar de ene keer dat Maarten na een verre trap van Tufan één op één dreigde te komen gooide de Wieringermeer-vlagger roet in het eten.

zat1wiere

De 86ste minuut brak aan. Wieringermeer zette weer aan voor een aanval en met een steekbal werd een scherp staande aanvaller gevonden die op de rand van buitenspel achter de verdediging opdook. De vlag bleef omlaag, de bal werd teruggetrokken en vervolgens binnen gelopen voor de 3-4.
In deze stand kwam verder geen wijziging zodat de teleurstelling overheerste. De rest van de avond maakte een hoop goed, maar ja ….

Volgende week reizen we af naar Anna Paulowna om het tegen het lastige Kleine Sluis op te nemen.


24 september, Alkmaarsche Boys – Flamingo’s

Dolf en Srdjan rijden al jaren samen naar de voetbal.
Srdjan zit thuis op Dolf te wachten.
Dolf staat met zijn auto bij Srdjans huis.
Srdjan belt Dolf om te vragen waar hij blijft.
Dolf zegt dat hij voor de deur staat.
Srdjan ziet hem niet.
Dolf toetert.
Srdjan hoort geen toeter.
Dolf zegt dat hij achter de auto van Srdjan staat.
Srdjan zegt dat hij inmiddels naast zijn auto staat.
Dolf leest het kenteken op.
Srdjan zegt dat hij een heel ander kenteken heeft.
Dolf staat voor het oude huis van Srdjan…
Srdjan en Dolf zijn ‘iets later’.

Leider Dick Bleek, normaal niet vies van een keiharde sanctie, zag zich door tennistoernooien, naderende loopevenementen, verjaardagen en vrijgezellenfeestjes geconfronteerd met 1 wissel in de persoon van de al enige tijd gestopte, voormalig keeper, Nick Hoogland en zag zich dus genoodzaakt de twee querulanten gewoon in de basis op te nemen. In de o zo belangrijke derby tegen de Boys dienden de volgende elf het dan ook te klaren: Tufan Kivancli, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Bob Oomes, Michiel Kok, Tim Schmidt, Srdjan Velinovic, Dolf Henschen, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.
Ook de Boys kende zo zijn personele problemen en gezien de stand op de ranglijst (nul punten uit drie wedstrijden) en de afloop van onderstaande wedstrijd kunnen we alleen maar hopen dat zij het seizoen zullen uitspelen.

boys2016a

Met prachtig nazomer weer vond de wedstrijd zijn aanvang. Zonder tot bijzonder goed voetbal te komen wist Flamingo’s in het eerste deel van de partij licht voordeel te halen waarbij er echter wel aan beide zijdes enige kansen genoteerd konden worden. Tufan hield zijn doel echter schoon zodat Flamingo’s op voorsprong kon komen nadat Maurice met buitenkant rechts een voorzet afleverde die door Bami bij de tweede paal binnengelopen werd voor de 0-1. Niet veel later zorgde diezelfde Bami ook voor de 0-2 door een diepe bal keurig in de verre hoek af te ronden. Meer doelpunten werden er niet uit het overwicht gehaald zodat hiermee ook de ruststand bereikt was.

Alkmaarsche Boys kwam met nieuw elan de kleedkamers uit. De inmiddels ingebrachte wisselspelers betekenden zeker geen verslechtering en aangezien het gat maar twee doelpunten bedroeg was er nog genoeg reden tot hoop. Het offensief van de Boys betaalde zich uit en na ongeveer een kwartier viel dan ook de aansluitingstreffer. Flamingo’s was het initiatief duidelijk kwijt en speelde ongeïnspireerd zodat de gelijkmaker niet uit kon blijven. Deze viel ruim een kwartier voor tijd nadat Ton de bal tegen zijn arm gekregen had, de scheidsrechter de bal op de stip legde en de strafschop benut werd. Hierna leek Flamingo’s wakker geschut en pakte het de draad van voor de rust weer op. Dit leverde al snel een doelpunt op toen Maurice langs zijn verdediger snelde en de bal langs de keeper schoof en daarmee de stand dus op 2-3 bracht.

boys2016b

Nick had inmiddels het strijdperk betreden ten faveure van Remco. Dat deze laatste het veld verliet was niet zozeer het gevolg van een doordacht plan maar meer van alert reageren daar hij vanaf zijn positie aan de rechterkant al zo’n beetje in de dug-out zat toen andere gegadigden voor de wissel er pas achter kwamen dat Nick ingebracht zou worden.

boys2016c

Met nog zo’n zeven minuten te gaan zette Alkmaarsche Boys nog een keer aan. Een schot op doel werd geblokkeerd maar de door de Boys, vanwege een vermeende handsbal, gereclameerde pingel werd door de scheidsrechter niet gegeven. Dit was voor een aanvaller van de Boys reden om heel boos te worden. Zijn protesten werden door de scheidsrechter gehonoreerd met een gele kaart wat blijkbaar aanleiding was om nog bozer te worden. De scheidsrechter voelde zich hierdoor uiteindelijk zo bedreigd dat hij het veld af stapte en besloot de wedstrijd verder te staken. Erg jammer dat dit zo moest gebeuren, de wedstrijd gaf verder weinig aanleiding tot overdreven emoties.

De consequenties van de staking zijn bij het ter perse gaan van dit verslag nog niet bekend maar met potlood zijn de 3 punten wel vast bijgeschreven. Ondanks een ongeslagen reeks van inmiddels vier wedstrijden staan we echter op de 10de plek daar we officieel nog maar drie punten uit 3 wedstrijden hebben. We gaan verder tegen het vorig jaar uit de derde klasse gedegradeerde Wieringermeer.


Derby van de Overdie haalt het laatste fluitsignaal niet

De derby tussen Alkmaarsche Boys en Flamingo’s heeft het einde niet gehaald. Vlak voor tijd vond de scheidsrechter dat er teveel comentaar op zijn leiding was geweest en hij besloot bij een 2-3 stand de strijd te staken. “Al zal dit wel de eindstand worden”, denkt Teun Naber van de thuisclub. “Want beide teams zullen toch niet mee gaan doen bovenin. Wel jammer dat het zo eindigde.” Richard Rijsterborgh (2) en Maurice Gijzen scoorden voor de bezoekers. Brahim Bakni (2) voor de thuisclub, waarvan een uit een penalty.

ab


17 september, Flamingo’s – De Zouaven

Leider Dick Bleek liet er geen misverstanden over bestaan wat zijn gedachtes waren over de twee behaalde punten uit twee wedstrijden en over wat de ambities zijn. Hij wisselde rigoureus en bracht met Michiel Kok en Ingmar Zwagerman twee debutanten binnen de lijnen. Marco Ghiglioni, die in de afgelopen twee seizoenen een cultstatus binnen Zat 1 en de 4de klasse A wist te bereiken, dwong een transfer af naar Zondag 2 en zal, samen met zijn unieke verzameling boxershorts, dit seizoen node gemist worden. De startende elf werd gevormd door: Tufan Kivancli, Michiel Kok, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Baris Ozdemir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Ingmar Zwagerman, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

zat1zouab

Tegenstander De Zouaven werd vooral gevreesd vanwege doelpuntenmachine Jan de Bruin die er vorig seizoen met acht doelpunten, keurig verdeeld over de twee wedstrijden, voor een groot deel verantwoordelijk voor was dat de zes punten in Grootebroek bleven. Deze middag bleek hij er niet bij te zijn wat enige hoop gaf op een beperkt aantal tegendoelpunten.

zat1zouac

Het werd uiteindelijk 6-6, een bizarre uitslag. Verdedigend liet men inderdaad hier en daar een staakje vallen en de aanvallers leefde zich lekker uit. Het scoreverloop en hoe de doelpunten precies gemaakt werden is soms een beetje lastig te onthouden bij zo’n stormvloed aan doelpunten. Als ik het goed heb werd het 0-1 om via 2-1 naar een 2-3 ruststand te gaan. De goals van Flamingo’s kwamen volgens mij van Bami en Maurice waarbij één van de twee een eigenaardig lobje was. Na rust schoot Flamingo’s furieus uit de startblokken en boog het de achterstand om in een 5-3 voorsprong via twee goals van Maarten (met rechts en met het hoofd) en een benutte strafschop, na een overtreding op Srdjan, van Bami. Op dit punt had de wedstrijd in het slot gegooid moeten worden en de eerste winst dit seizoen over de streep getrokken moeten worden. Een enigszins naïeve spelopvatting zorgde er echter voor dat De Zouaven in de wedstrijd bleef en weer op gelijke hoogte kwam, onder andere via een fraai binnen gekrulde vrije trap. Valentino Dijkstra en Dolf Henschen vielen nog in voor Michiel en Srdjan. Beide teams bleven voor de winst spelen zodat het tot het eind toe spannend bleef. Flamingo’s kwam door wederom Bami op een 6-5 voorsprong maar Zouaven wist met nog een minuut of 10 te gaan opnieuw gelijk te maken. In het laatste deel van de wedstrijd kregen beide teams nog de kans om de wedstrijd te beslissen maar gescoord zou er niet meer worden.

zat1zouaa

Volgende week gaan we verder met de derby tegen en bij Alkmaarsche Boys, tijd om de eerste driepunter binnen te halen.


10 september, Flamingo’s – Alcmaria Victrix

Reikhalzend werd er uitgekeken naar de eerste derby van het seizoen tegen een der favorieten voor de titel in de 4de klasse A. Alcmaria was het seizoen met een 0-4 nederlaag tegen Kleine Sluis echter slecht gestart, dus verwachte leider Dick Bleek een op revanche beluste tegenstander. Eerst diende hij echter nog een aantal personele uitdagingen af te handelen daar een, ondanks de afwezigheid van de vakantie vierende Frank de Boer, dreigend overschot aan spelers weer een compleet andere aanpak vereist dan het op het laatste moment regelen van volwaardige spelers. Toen uiteindelijk de rookwolken opgetrokken waren en er 14 man in de kleedkamer zat diende hieruit nog een basis-elf gedestilleerd te worden. Nadat ook dit obstakel genomen was mocht verwacht worden dat de volgende elf dan ook scherp aan de wedstrijd zouden beginnen: Tufan Kivancli, Baris Ozdemir, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Bob Oomes, Rade Trifkovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Srdjan Velinovic, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.
Niets was minder waar. Net als in de wedstrijd van vorige week tegen Blauw Wit keek Flamingo’s ook nu weer binnen 2 minuten tegen een achterstand aan. Na een slordigheid in de passing en een makkelijk gegeven, indirecte, vrije trap op de rand van de 16 verzuimde Flamingo’s de juiste afstemming te vinden in het onschadelijk maken van het gevaar. Daar waar in de muur overeenstemming was dat Maarten richting bal zou sprinten, was hijzelf daarover niet geïnformeerd en dan ook al meer bezig met een eventuele omschakeling. Gevolg was dat het balletje breed rustig aangenomen kon worden en langs de muur en Tufan in het net gekruld werd.

zat1victri1Klik op de foto’s voor een vergroting.

Het kostte Flamingo’s gelukkig niet meer dan 15 minuten om zich weer terug in de wedstrijd te knokken. Na een dik kwartier kreeg Bami de bal in het strafschopgebied aangespeeld en wist hij van zijn tegenstander weg te draaien die hem vervolgens alleen maar met een overtreding kon stoppen. De daaropvolgende strafschop werd door hemzelf feilloos binnengetrapt.

In het daaropvolgende kwartier veranderde de wedstrijd in een snelkookpan. Flamingo’s kwam via wederom Bami, na een sterke actie en dito breed leggen van Maurice, op een 2-1 voorsprong. Deze voorsprong werd echter al snel weer door Alcmaria te niet gedaan toen een vloeiende aanval door de verdediging sneed en de bal uiteindelijk bij de tweede paal binnengelopen werd. Flamingo’s diende daarna een gevoelig verlies te nemen doordat Rade geblesseerd uit diende te vallen nadat hij bij een verdedigende actie vol in de rug gelopen werd en door Remco van Herpen vervangen diende te worden. Het liet zich echter niet uit het veld slaan en nadat Maarten een goed actie in het strafschopgebied zag stranden was het in de rebound toch nog Maurice die Flamingo’s binnen het half uur op een 3-2 voorsprong zette.

zat1victri2

Hierna leek de wedstrijd in wat rustiger vaarwater te komen en leek de thuisploeg de voorsprong mee de rust in te gaan nemen totdat een goede crossbal vlak voor rust achter de verdediging viel. De vrijstaande aanvaller schoot tegen de paal maar via de rug van Tufan verdween de bal ongelukkigerwijs alsnog in het doel en gingen de partijen met een 3-3 stand aan de thee.

Terwijl het publiek zich opmaakte voor een vermakelijke tweede helft werd in de kleedkamers de organisatie beter neergezet. Dit leidde ertoe dat er na rust beduidend minder spektakel geboden werd. Alcmaria was de bovenliggende partij maar wist weinig echt gevaarlijk te worden al kwam het met een vrij trap die de bovenkant van de lat toucheerde nog aardig dichtbij en moest ook Tufan nog een enkele keer gestrekt gaan. Flamingo’s zette hier niet veel tegenover. Srdjan kreeg nog een aardige mogelijkheid maar het vermoeide lichaam wist met de fraaie voorzet geen raad en zijn uithaal verplaatste slechts lucht. Met kramp diende hij dan ook direct daarna vervangen te worden door de debuterende Valentino Dijkstra. Na goed doorzetten van Remco leek Flamingo’s toch nog aan een goaltje te komen maar Maurice kon net geen teen tegen zijn voorzetje krijgen zodat de bal tergend langzaam voor het doel langs rolde. Dick gebruikte uiteindelijk zijn laatste wissel, Youssef Fakir, niet en nam daarmee een moeilijke beslissing die uiteindelijk hopelijk voor alle partijen toch goed uit zal pakken.

zat1victri3

In de 3-3 ruststand kwam dus in de tweede helft geen verandering meer zodat Flamingo’s na 2 wedstrijden evenveel punten heeft. Vorig seizoen hadden we na 2 wedstrijden 3 punten, aan de andere kant behaalden we toen in de tot nu toe gespeelde wedstrijden (Blauw Wit uit, Alcmaria thuis) nul punten. Kies zelf maar of het glas half vol of half leeg is.


Flamingo’s 64 Zat 1 seizoen 2016/2017

Het nieuwe seizoen leek op voorhand op het lijf geschreven voor de selectie van Dick Bleek en Ron Weinbrecher. Het geringe aantal clubs (12, tegen bijvoorbeeld 14 vorig jaar) en het grote aantal derby’s (AFC ’34, Alkmaarsche Boys en Alcmaria Victrix) deden de verwachtingen ten aanzien van het aantal blessures en mate van motivatie tot grote hoogte stijgen. Mochten er ooit doelen gesteld worden dan zou een periodetitel daarvoor ook dit jaar weer in aanmerking komen en een enkele stoutmoedige dacht wellicht aan meer. Uiteindelijk blijft het uitgangspunt toch om iedere wedstrijd te starten met de intentie die te winnen. De selectie werd voornamelijk in de breedte uitgedijd, alhoewel Srdjan nog redelijk op gewicht vanuit het Servische terugkwam, en vol verwachting werd uitgekeken naar de inbreng van de nieuwe namen die we in de loop van het seizoen nog tegen zullen komen. In de voorbereiding werd weer twee keer per week getraind maar mede door wat late afzeggingen kwam het dit jaar niet tot een oefenwedstrijd.

3 september, Blauw Wit (W) – Flamingo’s

Ondanks de brede selectie en de dreiging aan het begin van de week om mensen af te moeten zeggen was het uiteindelijk weer de gebruikelijke chaos om elf representatieve spelers op tijd aan de aftrap te laten verschijnen. Keeper Tufan en Bob arriveerden zoals gebruikelijk ‘wat later’, zodat de scheidsrechter voor het begin floot terwijl Bob zijn shirt aantrok en het veld op liep. Nieuwkomer Valentino Dijkstra bleek direct een aanwinst te zijn door tegen tweeën nog rustig te appen dat hij op het punt stond vanuit huis te vetrekken. De rest van de selectie was op dat moment echter al lang en breed in West Knollendam gearriveerd en toen dit ook tot Valentino doordrong kregen zijn appjes plotseling een toch wat paniekerigere toon. Hij begon in ieder geval met Baris Ozdemir en Dolf Henschen op de bank zodat de volgende elf aan de wedstrijd begonnen: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

bwdzat1Klik op de foto’s voor een vergroting.

Vorig seizoen werd uit bij Blauw Wit nog enigszins onfortuinlijk met 2-1 verloren en het gevoel was dat er deze middag zeker iets te halen viel. Met prachtig weer en op een heerlijke grasmat vond de wedstrijd een aanvang en werd begonnen aan wat hopelijk weer een memorabel seizoen zal worden.
Vanaf de eerste minuut waren alle ingrediënten hiervoor in ieder geval alweer direct aanwezig. Flamingo’s kreeg een vrij trap in de buurt van het vijandelijke strafschopgebied maar toen deze wat haastig en vervolgens ook nog matig genomen werd kon Blauw Wit direct counteren. Met twee passes werd er door de verdediging gesneden waarbij er hier en daar wat aanmerkingen gemaakt zouden kunnen worden op de positionering van een enkeling. Gevolg was echter dat de rappe rechtsbuiten alleen op Tufan af kwam. Deze kreeg vervolgens nog wel zijn handen tegen het schot maar niet genoeg om de bal buiten het doel te duwen. Deze viel echter in het zijnetje binnen zodat binnen 2 minuten de stand op 1-0 voor Blauw Wit kwam. Welkom in het nieuwe seizoen. Deze stand zei verder natuurlijk niet zoveel over de werkelijke krachtsverhoudingen en in de loop van de eerste helft werd duidelijk dat de teams aan elkaar gewaagd waren. Blauw Wit hanteerde een tactiek waarbij het in balbezit geduldig wilde opbouwen en Flamingo’s uit de tent probeerde te lokken terwijl het zich bij balbezit van Flamingo’s terugtrok op eigen helft. Hierdoor, en mede door het warme weer, voltrok zich een wedstrijd die zich in niet al te hoog tempo voltrok en waarbij de kansen ontstonden uit goed geplaatste plaagstoten. Met name Flamingo’s kreeg in de eerste helft nog een aantal goede mogelijkheden om de stand gelijk te trekken maar de aanvallers wisten het net nog niet te vinden.

bwbzat1

Dick wisselde in de rust slechts Baris voor Youssef en liet het verder allemaal lekker op zijn beloop.
In de tweede helft wijzigde het spelbeeld in eerste instantie weinig maar naarmate de tijd vorderde diende Flamingo’s meer en meer risico’s te nemen om een resultaat te halen. Behalve dat deze risico’s een legio aan kansen opleverde, waarbij zowel Rade, Maarten, Bami als Maurice nog steeds het net niet wisten te vinden, gaf het ook Blauw Wit meer ruimte in de counter. Een enkele maal mocht Flamingo’s dan ook de handen dicht knijpen dat de achterstand niet vergroot werd, met name na een situatie waarin binnen luttele seconden de binnenkant van de paal alsmede de lat geraakt werd. De tijd begon inmiddels aardig te dringen en bij een laatste corner werd Jan en Alleman naar voren gestuurd maar was het toch uiteindelijk gewoon weer Maurice die de gelijkmaker aantekende. Dat het deze keer met het hoofd gebeurde was wat mij betreft een primeurtje. De voor Srdjan ingevallen Dolf had zich vervolgens voor de zoveelste maal onsterfelijk kunnen maken in een Flamingo’s-shirt maar zijn bekeken schotje in de slotminuut strandde in een mêlee van benen zodat de 1-1 stand tot het eindsignaal gehandhaafd bleef.

bwczat1

Volgende week startte we op eigen veld direct met de eerste derby, en wel tegen Alcmaria Victrix dat op de openingsdag een gevoelige 0-4 nederlaag tegen Kleine Sluis te verwerken kreeg en dus gebrand zal zijn op eerherstel.


24 mei Flamingo’s – SV Hoofddorp

Heel soms doet een uitslag er niet zoveel toe, en in deze wedstrijd gold dat, in zekere mate, voor Flamingo’s. Promoveren was nou niet direct een must en daarnaast werd in de loop van de dag duidelijk dat deze wedstrijd door Evert Jan Biersteker aangegrepen werd om definitief zijn schoenen aan de wilgen te hangen. Eef is als sinds mensenheugenis lid van Flamingo’s en maakt daarnaast ook al meer dan zijn half leven, inmiddels is hij 55 jaar, deel uit van de Zaterdag 1 selectie. Dit icoon van de voetbalsport, en van Flamingo’s in het bijzonder, had zijn zegeningen geteld en was tot de conclusie gekomen dat het zo mooi geweest was. Leider Dick Bleek beloonde hem dan ook met een basisplaats en gekscherend werd de afspraak gemaakt dat Eef direct gewisseld zou worden als hij zou scoren. Naast Eef, die voorin naast Maurice kwam te staan, stelde Dick, die Ron Weinbrecher en Richard Rijsterborgh moest missen, de volgende tien spelers op: Tufan Kivancli, Bob Oomes, Tim Schmidt, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Baris Ozdemir en Maurice Gijzen. Dit betekende dat Remco van Herpen en Frank de Boer in de wissel begonnen.

zat1hoofdc

Ondanks dat Hoofddorp niet per se uitgeschakeld diende te worden, en de 4-1 nederlaag uit de eerste wedstrijd hiervoor een prima basis was, legde Flamingo’s een goede partij op de mat en was duidelijk dat er wel voor een goed resultaat gespeeld werd. Eef deed voorin, zoals altijd, precies wat er gevraagd werd, legde balletjes breed, kopte ballen door, stond altijd op de goede plaats en dreef de gemiddeld meer dan 30 jaar jongere tegenstanders daarmee tot wanhoop. Na ruim een half uur voetballen, waarin Flamingo’s licht de overhand had weten te krijgen, was het Maurice die uit een vrije trap de bal het doel in krulde en de 1-0 op het scorebord bracht. Ondanks enkele goede mogelijkheden kon de stand echter niet uitgebouwd worden en werd de rust met deze stand bereikt.

In de rust stond Srdjan zijn plaats af aan Remco en werd afgesproken het Hoofddorp zo moeilijk mogelijk te maken. Al na vijf minuten in de tweede helft werd een hoofdstuk uit een jongensboek geschreven, al kun je daar bij een 55 jarige wellicht moeilijk van spreken. Maurice zond een prachtige crosspass vanaf de linkerkant naar het strafschopgebied alwaar Eef de bal vloeiend uit de lucht plukte en deze vervolgens verwoestend op de goal ramde. De keeper verkeek zich enigszins op dit schot, grabbelde, liet de bal vallen en gelukkig was daar de onpartijdige, door de KNVB aangestelde assistent scheidsrechter die goed oplette en resoluut naar de middenstip wees. Wat volgde was een dolle bestorming van de doelpuntenmaker die door zijn teammakkers bedolven werd en, nadat hij alle felicitaties in ontvangst genomen had, geheel volgens protocol direct door Dick gewisseld werd voor Frank de Boer. Onder een luid applaus van zijn team en het in grote getalen toegestroomde publiek verliet Eef voor de laatste keer het veld en nam het voetbal afscheid van een grote speler. Scoren met je allerlaatste balcontact, mooier kan haast niet.

evertjana

Hoofddorp was inmiddels redelijk in paniek en zag een zekere plaatsing voor de volgende ronde in rook opgaan. Met het vertrek van Eef leek echter ook de geest uit de fles van Flamingo’s verdwenen te zijn. Een aantal individuele fouten achterin zorgde ervoor dat een Hoofddorper vrij voor Tufan kwam te staan en deze verzuimde niet om dit buitenkansje te benutten. In de laatste 10 minuten wist Hoofddorp de 2-1 achterstand ook nog om te buigen in een 2-3 overwinning wat jammer was daar iedereen deze wedstrijd graag gewonnen had. In het grotere beeld van deze wedstrijd was het misschien ook wel goed zo, en konden we zonder Evert Jan deze wedstrijd blijkbaar niet winnen.

zat1hoofdd

Het seizoen zit erop en dus tijd om af te ronden. Wat mij betreft een prachtig seizoen, waarin de eerste periode oké was, de tweede periode, met name de wedstrijden tegen Hercules Zaandam (7-1) en Alcmaria Victrix (3-2), fantastisch was en de derde periode in het teken stond van uitbuiken. De nacompetitie was de slagroom op de taart met twee leuke wedstrijden tegen een prima tegenstander die verdiende om door te gaan. De sfeer was dit jaar uitstekend en we kunnen alleen maar hopen dat volgend seizoen weer zo’n topjaar wordt. De bedankjes gaan in eerste instantie uit naar Ron Weinbrecher die zich weer een seizoen lang onbezoldigd beschikbaar stelde als trainer en de trainingen altijd weer tot een feest wist te verheffen. Ook vlagger Jose Galan verdient een standbeeld (al mag hij volgens de geldende mores in de lagere amateurklassen best wat gemener vlaggen). Verder gaat de dank uit naar de vaste supporters, alle mensen in de kantine en achter de schermen die de club draaiende houden en Nick Hoogland die het verslag met de foto’s altijd weer op de site weet te krijgen.

Ten slotte de man die alles mogelijk maakt en er voor zorgt dat wij iedere week weer een topmiddag kunnen beleven. Hij ziet zichzelf hier liever niet genoemd maar zal er niet aan ontkomen.
Dick man.
Bedankt.


Flamingo’s blijft in de vierde klasse

(Alkmaarsche Courant)
Flamingo’s is er niet in geslaagd om promotie af te dwingen naar de zaterdag derde klasse. De Alkmaarders verloren de terugwedstrijd met 2-3 van Hoofddorp. Het eerste treffen was in 4-1 voor Hoofddorp geëindigd Toch kregen de bezoekers het niet cadeau. Na een uur spelen was het 2-0 door treffers van Maurice Gijzen en de afscheid nemende Evert-Jan Biersteker. In de slotfase sloeg Hoofddorp alsnog toe. “Hoewel we niet rouwig zijn dat we de promotie missen, balen we wel van die nederlaag”, aldus Flamingo’s-coach Dick Bleek.


Verlies voor vierdeklassers

(Alkmaarsche Courant)
Flamingo’s en Alcmaria Victrix zijn in de nacompetitie voor promotie naar de derde klasse met een nederlaag begonnen. Flamingo’s ging met 4-1 onderuit bij Hoofddorp, Alcmaria verloor thuis met 0-1 van VSV.

“De keeper meldde zich ‘s ochtends geblesseerd af, waardoor de voorstopper op doel moest en daarnaast was Maurice Gijzen geschorst”,stipte Flamingo’s-coach Dick Bleek aan dat zijn ploeg niet in de meeest ideale opstelling aantrad. “Anders hadden we zeker niet met 4-1 verloren, want zij waren wel jonger, maar niet beter.” Richard Rijsterborgh scoorde.


21 mei Flamingo’s – SV Hoofddorp

De nacompetitie, een verdeeld genoegen. De heersende stemming was dat promoveren niet per se hoeft maar dat je toch iedere wedstrijd ingaat om die te winnen. So wie so leuk, weer eens tegen een nieuwe tegenstander, en het moet gezegd worden, SV Hoofddorp maakte er zeker wat moois van: Bengaals vuurwerk, trommels en lekker veel publiek. Daarnaast was het ook nog eens prima voetbalweer dus waren alle ingrediënten aanwezig voor een mooie voetbalpot. Niet iedereen had zich helaas aan het dwingende advies gehouden om flink door te zakken op vrijdagavond zodat, behalve gelegenheidskeeper Ton Vlaar, iedereen eigenlijk net even te fit aan de aftrap stond. Leider Dick Bleek kreeg op het laatste moment weer te maken met een aantal afzeggingen zodat, daar ook nog Maurice Gijzen geschorst was, Evert Jan Biersteker weer eens een afscheidswedstrijd aangeboden kreeg. Uiteindelijk resulteerde dit in de volgende opstelling: Ton Vlaar, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Remco van Herpen, Richard Rijsterborgh en Maarten de Vries.

hoofdzat1a

Onder leiding van een volledig neutraal arbitraal trio (wat een genot (,no offense Jose )) werd er afgetrapt en na een aftastende beginfase werd duidelijk dat de partijen goed aan elkaar gewaagd waren. Heel lang bleef de brilstand dan ook op de borden staan, alhoewel aan beide zijdes kansen genoteerd werden die echter door beide keepers vakkundig onschadelijk gemaakt werden. Uiteindelijk was het Hoofddorp dat de score opende. Ton diende redelijk opzichtig de fout in te gaan om een aanvaller van Hoofddorp de kans te geven om de bal in het vervolgens lege doel te kunnen laten schuiven. Dit leek een zeker breekpunt te zijn. Verschillende spelers leken te beseffen wat er ook al weer op het spel stond terwijl andere niet helemaal goed met de druk van het niet moeten presteren om leken te kunnen gaan. Persoonlijke fouten en elkaar de wedstrijd uit praten waren m.i. de reden dat Hoofddorp in de laatste vijf minuten van de eerste helft nog uit kon lopen naar een comfortabele 3-0 voorsprong.

hoofdzat1bAanvoerder Tim Schmidt overhandigt de aanvoerder van SV Hoofddorp een vaantje alsof het een heus Europacupduel betrof.

De dreiging van een afstraffing was de selectie toch iets te veel van het goed zodat in de rust de neuzen weer dezelfde kant op gericht werden. Besloten werd verder dat Evert Jan na een kwartier Youssef zou komen aflossen, en zo geschiedde.

hoofdzat1c

De tweede helft liet een sterker Flamingo’s zien dat meer aandrong en beter in de wedstrijd kwam. Nadat Rade de bal onderschepte en een combinatie met Maarten aanging kon hij vanaf de achterlijn Bami bedienen die Flamingo’s weer wat (wan)hoop gaf en de 3-1 aantekende. In het vervolg van de tweede helft drong Flamingo’s aan maar verder dan het houtwerk kwam het niet. Hoofddorp verzuimde aan de andere kant lange tijd het duel uit de counter in het slot te gooien maar wist ten slotte nog wel een der kansen in een doelpunt om te zetten om daarmee de 4-1 eindstand op het bord te zetten.

Het is nog niet gestreden, niemand kan nog gerust naar bed. Laten we er in de (waarschijnlijk) laatste wedstrijd van het seizoen een spectaculaire en plezierige wedstrijd van maken.


14 mei SRC – Flamingo’s

In de laatste wedstrijd van de reguliere competitie kon leider Dick Bleek over een redelijk complete selectie beschikken waarin eigenlijk alleen Ton Vlaar ontbrak. Tegenstander SRC had nog een punt nodig om de derde periodetitel veilig te stellen terwijl Flamingo’s al een week of wat aan het uitbuiken was om zich optimaal voor te bereiden voor de nacompetitie. Dick begon met Bob Oomes en Baris Ozdemir aan de kant en met de volgende opstelling: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Tim Schmidt, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Remco van Herpen, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

srczat1a

Het verschil in belangen werd al snel duidelijk. SRC startte gemotiveerd aan de wedstrijd en ging direct op zoek naar de openingstreffer. Flamingo’s stelde daar een zeer relaxte houding tegenover en dus was het wachten op doelpunten. Binnen 10 minuten stond SRC dan ook op 1-0 voorsprong en ondanks dat Flamingo’s in de eerste helft nog redelijk wat kansen kreeg bouwde SRC nog voor rust de stand uit naar een geruststellende 3-0 voorsprong.

srczat1b

Deze stand betekende eigenlijk dat de wedstrijd al zo goed als gespeeld was en de tweede helft liet dan ook een weinig spannend wedstrijdbeeld zien. SRC liep redelijk eenvoudig uit naar een 5-0 voorsprong voordat Flamingo’s via Maurice iets terug kon doen. Uiteindelijk bepaalde SRC de eindstand nog op 6-1 en was iedereen tevreden met de afloop van de competitie. SRC liet Flamingo’s middels een blad bier en een (wat lauwig, minpuntje) kratje bier meedelen in de feestvreugde zodat de stemming verder opperbest was.

srczat1c

Als ik het allemaal goed begrepen heb dienen we aanstaande zaterdag eerst in Hoofddorp tegen de plaatselijke SV aan te treden om vervolgens de dinsdag erop thuis de zaak af te maken. Aan leider Dick Bleek de lastige taak om een passende opstelling te vinden.


7 mei Flamingo’s – Alkmaarsche Boys

De wedstrijd tegen Alkmaarsche Boys was, afgezien van het derby-aspect, een wedstrijd om des keizers baard. Er werd dan ook slechts gestreden om de lokale eer alhoewel er door de tropische omstandigheden nauwelijks van strijd gesproken kon worden en de wedstrijd zich in zomeravond tempo afspeelde. Dick Bleek zat, ondanks het fraaie weer, wederom niet ruim in het materiaal maar kon met volgende elf toch een competitief elftal opstellen: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Remco van Herpen, Richard Rijsterborgh en Maurice Gijzen. Marco Ghiglioni en Ton Vlaar konden de gehele middag aan hun kleurenschema werken.

Het lage tempo en het door de droogte wat hobbelige veld maakte goed voetbal onmogelijk maar desondanks regende het, vooral voor Flamingo’s, grote kansen die vooral voortkwamen uit verdedigende fouten. Het vizier stond deze middag echter duidelijk niet op scherp zodat van de vele kansen er uiteindelijk maar één benut zou worden. Dit doelpunt zou uiteindelijk pas in de tweede helft vallen daar het hoogtepunt van de eerste helft de drinkpauze was.

zat1boyscKlik op de foto voor een vergroting.

Ook in de tweede helft dreigde het drinkgelag het enige noemenswaardige hoogtepunt te worden totdat Srdjan een kwartier voor het verstrijken van de tijd alert reageerde op een rebound die door de keeper, na een schot van Maurice, weggegeven diende te worden en de terugspringende bal tegen de touwen kopte.

zat1boysb

Bij de Boys diende uiteindelijk de keeper nog uit te vallen en bij gebrek aan invallers diende een veldspeler de handschoenen op te pakken. In een uiterste poging nog een gelijk spel te behalen ging deze nog mee naar voren maar dit resulteerde niet in doelpunten. Aan de andere kant bleek het voor Flamingo’s tegen tien man en een verlaten doel te lastig de score uit te bouwen en toen zelfs Rade voor een leeg doel het leder in een baan om de aarde stuurde begreep iedereen dat Srdjan deze middag matchwinnaar zou worden.

Volgende week de laatste wedstrijd van de reguliere competitie, uit tegen het nog volop voor de derde periode strijdende SRC. Daarna volgt de nacompetitie.


30 april Flamingo’s – Dindua

Het seizoen loopt ten einde en dat heeft zijn weerslag op de beschikbaarheid van fitte spelers. Naast de schorsing voor Baris Ozdemir diende Dick Bleek deze middag ook de geblesseerde keeper Tufan Kivancli en de zieke Rade Trifkovic te vervangen. Dat de spoeling dun geworden is mag blijken uit de bezetting van de reservebank die slechts gevuld werd door A-junior Diede Commandeur. Dindua zou bij winst nog een minieme kans op de nacompetitie behouden, terwijl de scherpte bij Flamingo’s reeds enkele weken ver te zoeken is. Uiteindelijk toverde Dick de volgende opstelling uit de hoge hoed: Ton Vlaar, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Tim Schmidt, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Remco van Herpen, Maarten de Vries, Marco Ghiglioni, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.
Voor Flamingo’s was het deze middag zaak de organisatie goed neer te zetten en de boel dicht te houden. Het duo voorin diende het verder het min of meer zelf uit te zoeken.

zat1dind1Klik op de foto’s voor een vergroting.

De tactiek werkte zeker in de eerste helft naar behoren. Dindua liep zich veelvuldig vast en wist weinig kansen te creëren terwijl Flamingo’s voorin voor dreiging zorgde. Na ruim een half uur betaalde dit zich uit toen Maurice een aantal tegenstanders van zich afschudde in het strafschopgebied en de bal de goal in ramde. Lang kon er helaas niet van de voorsprong genoten worden daar Dindua kort daarna een gaatje in de verdediging vond waarna de spits doeltreffend afrondde en de ruststand op 1-1 bepaalde.

zat1dind2

Na de rust vertoonde het spelbeeld meer van hetzelfde. Flamingo’s kwam na een dik kwartier wederom via Maurice op voorsprong maar kon daar wederom niet lang van genieten. Deze keer was een van richting veranderd schot Ton te machtig. Niet veel later kwam Dindua zelfs op voorsprong toen een vrije trap voor de goal geslingerd werd en er bij de tweede paal een stuk of vier mensen vrij stonden en het voor een van hen een koud kunstje was om de bal binnen te koppen. Flamingo’s maakte zich op voor een slotoffensief maar werd daarbij zeer gehinderd door het uitvallen van Ton waarna ondergetekende onder de lat plaats diende te nemen. Ondanks twee manhaftige reddingen die een grotere achterstand voorkwamen (en meer op conto van geluk dan kunde geschreven konden worden) kon Flamingo’s verder helaas geen vuist meer maken en diende het genoegen te nemen met een nederlaag.

zat1dind3

Volgende week de derby tegen Alkmaarsche Boys en tevens de laatste thuiswedstrijd dit seizoen, voldoende ingrediënten om er nog wat moois van te maken.


24 april, Hollandia – Flamingo’s

De wedstrijd tegen Hollandia kenmerkte zich door wisselende personele bezettingen en een bizar scoreverloop. Het volgens schema laat arriverende Flamingo’s diende te wachten op de aanvang van de wedstrijd daar de Hollandia selectie slechts acht man telde en er dus een kwartier respijt gegeven werd. Bij het beginsignaal stonden er tien man in het veld aan Hoornse zijde die het op diende te nemen tegen de volgende Flamingo’s-elf: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Remco van Herpen, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Baris Ozdemir, Richard Rijsterborgh en Maurice Gijzen. Ondergetekende mocht zich van leider Dick Bleek, mede dankzij de terugkeer van vlaggenist Jose Galan, licht grieperig in de verder door late afzeggingen (Bob, Marco…) met louter supporters gevulde dug-out vleien.

Met tien tegen elf vond de strijd zijn aanvang en het was dan ook geheel niet verwonderlijk dat Hollandia binnen enkele minuten op voorsprong kwam. Youssef dacht een onachtzaamheid in het centrum van de verdediging te corrigeren met een technisch perfecte sliding maar werd beloond met een gele kaart en een vrije trap op de rand van het strafschopgebied. Het daaropvolgende schot was wellicht houdbaar maar passeerde de toch al niet geheel fitte Tufan. Deze blesseerde zich bij deze actie ook nog eens dusdanig aan de lies dat hij zich kort daarna in het doel liet vervangen door Ton waardoor mijn dutje abrupt door een invalbeurt verstoord werd. De stand was toen gelukkig al wel weer door een sterke actie van Maurice gelijkgetrokken, waarna niet alleen de stand maar ook de personele bezetting weer in evenwicht was daar aan Hollandia zijde zich inmiddels een nieuwe keeper had gemeld en de oude keeper als veldspeler verder ging.

holzat1a

Het evenwicht was slechts van korte duur. Eerst kwam er een wijziging in de stand toen Hollandia vrij eenvoudig door de verdediging sneed en op voorsprong kwam. Vervolgens wijzigde ook het personele evenwicht weer daar Baris een Turks schuttingwoord richting de scheidsrechter wierp, de enige andere Turk op het veld, en deze, geheel in lijn met het Erdogan-gedachtengoed, de verwensing niet lichthartig opnam en Baris de rode prent toonde.

Met nu elf tegen tien en een verder waardeloze inzet was het voor Hollandia dan ook een koud kunstje om de 2-1 voorsprong middels een strafschop en een gewoon velddoelpunt uit te bouwen naar een 4-1 voorsprong. Maarten bracht vlak voor rust nog een sprankje hoop terug in de Flamingo’s harten door een voorzet van Maurice keurig binnen te koppen waardoor de thee met een 4-2 stand bereikt werd.

holzat1c

Daar waar de ene helft van het Flamingo’s-legioen (familie Goudsblom) het verder wel geloofde en de andere helft (Cas Hanique) hen, vanwege de stand en gespeelde speeltijd, verwonderd afloste, beraamde trainer Ron, met een ver van zijn doel spelende Ton en een op buitenspel spelende achterhoede, een risicovolle tactiek die de enige kans op resultaat leek te zijn.

De verder op niets gebaseerde hoop van Flamingo’s werd nieuw leven ingeblazen toen het vroeg in de tweede helft een klein cadeautje in de schoot geworpen kreeg in de vorm van een strafschop. Bami ontfermde zich over de klus en tekende voor de 4-3.

De tactiek bleek naarmate de tweede helft vorderde goed te werken. De Hollandia-aanvallers liepen buitenspel en anders was Ton er telkens op tijd om de diepe bal te onderscheppen. Bij een van deze onderscheppingen wist hij ook nog eens Maurice te bereiken die op zijn kenmerkende wijze versnelde en uiteindelijk de keeper verschalkte en Flamingo’s op gelijke hoogte bracht.

holzat1b

Het Flamingo’s-tiental ging vervolgens op zoek naar meer en werd daarvoor beloond. Maurice kreeg op eigen helft de bal, bleef versnellen en zwenken op weg naar het doel waarmee hij een man of vijf het nakijken gaf, om ten slotte de keeper met een hard schot in het zijnet te passeren en daarmee de met luid gejuich verwelkomde 4-5 scoorde.

De resterende tijd werd het gebruikelijke zenuwslopende spel. Hollandia brak nog eens door en geheel volgens de regels gooide Jose pas zijn vlag de lucht in toen de aanvaller pas aan de bal kwam. Deze omspeelde Ton echter al, werd door hem nog aangetikt, maar wist de bal in het doel te schuiven. Dit had algehele consternatie tot gevolg daar het lang niet duidelijk was of het buitenspel, doelpunt of wellicht een strafschop was. Na ampel beraad tussen scheidsrechter en zijn assistent werd tot een vrije trap wegens buitenspel besloten, een beslissing die niet per se goed viel aan Hollandia zijde. Uiteindelijk werd de wedstrijd nog redelijk beschaafd afgerond en kon Flamingo’s uiteindelijk weer eens drie, heroïsch behaalde, punten bijschrijven.

Er volgen nu nog twee mooie thuiswedstrijden, tegen Dindua en Alkmaarsche Boys, waarna het reguliere seizoen wordt afgesloten met een uitwedstrijd tegen SRC.


9 april, Flamingo’s – RCZ

De klad zit erin, en goed ook. Tegen nummer voorlaatst RCZ ging Flamingo’s voor de vierde keer in vijf wedstrijden en voor de derde keer op rij het schip in. Binnen vijf minuten keek het team van Dick Bleek al tegen een 0-2 achterstand aan en hoewel het toen ook al 2-2 had kunnen staan kwam het deze achterstand uiteindelijk niet meer te boven. Met een te slappe instelling werd er uiteindelijk met 4-5 verloren.

Omdat de eindelijk uit Spanje teruggekeerde Jose Galan nog niet wedstrijdfit was om te vlaggen wees Dick Rade Trifkovic aan om zijn taak over te nemen. Hierdoor werd het basis team gevormd door: Tufan Kivancli, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Frank de Boer, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Baris Ozdemir en Richard Rijsterborgh.

zat1rczbKlik op de foto’s voor een vergroting.

RCZ hanteerde een vrije variant op de ‘los-zand’-tactiek en de ongeorganiseerde bende van toch wel talentvolle spelers zette Flamingo’s voor onoplosbare problemen. Zoals gezegd stond het binnen 5 minuten al 0-2. De achtervolging werd ingezet en na een weergaloze goal uit de draai van Bami en een, tevens door hem, benutte penalty leek Flamingo’s na een half uur de zaken onder controle te hebben. De echte scherpte ontbrak echter de gehele wedstrijd zodat RCZ al gauw weer een voorsprong nam. De enige persoon aan Flamingo’s zijde die wel bij de les was, reeds genoemde Bami, voorkwam echter wederom een achterstand bij rust en tekende daarmee voor een, zij het geen puur officiële, hattrick en de 3-3 ruststand.

zat1rcza

Dick liet iedereen maar lekker aanmodderen en hield Rade dan ook nog lekkereven aan de kant en bracht hem na een uur in voor Remco. Toen was de stand inmiddels alweer 3-5 voor RCZ daar zij direct na het beginsignaal van de tweede helft (ondanks het ‘En nu wel scherp beginnen, hè’) wederom door de defensie sneden voor de 3-4 en dus niet veel later ook hun vijfde goal aantekende.
Flamingo’s probeerde het echt wel. Zeker in de tweede helft ontketende zich een ware schiettent maar het vizier stond deze middag niet op scherp. De meest bizarre scrimmages eindigde steeds in een achterbal, corner of paniekerig weggewerkte bal, maar nooit in een doelpunt. Doelpogingen eindigde in het zijnet, op het houtwerk of tegen de keeper. RCZ kreeg aan de andere kant ook nog een aantal dotten van kansen zodat een stand van 8-8 tot de mogelijkheden had behoort maar uiteindelijk stokte de teller dus bij 4-5 omdat Flamingo’s pas in de 89ste minuut iets terug wist te doen en de resterende tijd te kort was om nog een gelijkmaker te forceren.

zat1rczc

Het tij dient gekeerd te worden om het seizoen niet als een nachtkaars uit te laten gaan.


2 april, De Zouaven – Flamingo’s

Tegenstander van deze middag De Zouaven had voorafgaand aan de wedstrijd, die onder heerlijk lentevoetbalweer werd afgewerkt, de punten hard nodig in de strijd om de derde periode zowel als die om de tweede plaats. Flamingo’s twijfelde nog om de strijd om de tweede plaats aan te gaan, een onderdeel van een promotie-discussie die, na het behalen van de tweede periode, volledig losgebarsten is. Op het prachtige complex ‘De Kloet’, waar links en rechts alles aan Frank en Ronald de Boer doet denken, kon ons eigen Frank de Boer natuurlijk alleen maar in de schaduw staan en werd door Dick Bleek dan ook direct naar een plaats op de bank verwezen. Hij kreeg daar gezelschap van een van een zware verhuizing terugkomende Srdjan Velinovic. Bob Oomes kreeg deze middag de aangename taak het fenomeen Jan de Bruin uit te schakelen wat de volgende opstelling tot gevolg had: Tufan Kivancli, Ton Vlaar, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Youssef Fakir, Remco van Herpen, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

zouvzat1a

De heenwedstrijd was in een doelpuntrijke 3-6 geëindigd waarbij Flamingo’s na de rust, mede geholpen door een stormachtige wind met een uniek eigendoelpunt als gevolg, een 0-3 achterstand wist goed te maken om uiteindelijk toch met drie doelpunten verschil te verliezen. Een onwaarschijnlijk scenario dat deze middag echter door de aanvallende kracht aan beide zijdes benaderd werd.

Dat de doelpunten inderdaad weer makkelijk zouden vallen werd al in de eerste minuten duidelijk toen De Zouaven snel aan de leiding kwam. Voordat Flamingo’s goed en wel wakker was stond er een half uur op het scorebord alsmede een 3-0 stand en had Jan de Bruin er twee in het netje liggen. Er waren gelukkig wel enige kansjes als houvast geweest en in het restant van de eerste helft toonde Flamingo’s zich dan ook minimaal de gelijkwaardige. Bami kopte een bal op de lat, er werd een kopbal van de lijn gekopt en Maarten volleerde een bal via de onderkant van de lat in de goal, waarbij echter de scheidsrechter als enige geen doelpunt waarnam. De vlagger hield de vlag wijselijk naar beneden. De vele kansen konden niet anders dan resultaat opleveren en Bami tekende uit een rebound dan ook de 3-1 ruststand aan.

zouvzat1c

In de rust werd nog niet gewisseld, Frank en Srdjan zouden later voor Youssef en Ron in het veld komen.

Flamingo’s ontketende direct na de thee een openingsoffensief wat zich al snel in resultaat vertaalde. Maarten schoot op doel en wederom was het Bami die uit de rebound wist te scoren. Hierna werd er verwoed gezocht naar een gelijkmaker die wellicht had kunnen vallen toen Maurice in het strafschopgebied ten val werd gebracht maar de scheidsrechter hierin geen overtreding zag. Uiteindelijk diende Ton Vlaar zich ermee te bemoeien om Flamingo’s op mogelijk puntwinst te zetten. Hoe hij van zijn rechtsbackpositie in spits terechtkwam is me nog even een raadsel, wel duidelijk was dat hij ineens vrij voor de keeper kwam te staan en de bal koelbloedig langs deze schoof en daarmee de 3-3 op het bord zette.

zouvzat1d

Het punt was binnen bereik en mogelijk ook meer, maar het was duidelijk dat aan beide kanten nog kansen zouden vallen. In de titanenstrijd der aanvallers was het uiteindelijk toch Jan de Bruin die zich tot matchwinner liet kronen na weer een typische actie in de 16 en dito afronding. Dat het ten slotte nog 5-3 werd was slechts van statistische waarde. Daarmee deed De Zouaven goede zaken en kan Flamingo’s de tweede plaats voorlopig buiten iedere discussie houden.

Volgende week thuis tegen RCZ. Slechts drie punten uit de laatste vier wedstrijden doet naar meer verlangen. Wellicht dat de terugkomst van Jose Galan de ontbrekende schakel is.


19 maart, Flamingo’s – OFC

Flamingo’s hoopte het ongenaakbare OFC (18 gespeeld, 16 gewonnen, 2 gelijk) op de eerste nederlaag van het seizoen te trakteren. Deze toch al lastige opdracht werd niet vergemakkelijkt door de afwezigheid van Maarten de Vries, Frank de Boer en Youssef Fakir. Begeleider Dick Bleek plantte vanuit de ruime ruif van de selectie Marco Ghiglioni, Bob Oomes (want wat laat) en Richardo Homan op de bank. De volgende elf diende te proberen de herinnering aan de 7-0 uitnederlaag te verzachten en de punten binnen te slepen in de strijd om de tweede plaats: Tufan Kivancli, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Baris Ozdemir, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

Alle goede bedoelingen en scenario’s konden eigenlijk al binnen één minuut de prullenbak in toen OFC bij de eerste aanval een op het oog onschuldig schot tegen de paal zag hobbelen en de bal vervolgens in de voeten van een aanvaller zag belanden die van dichtbij eenvoudig de score kon openen. Niettemin ontvouwde er zich een redelijk gelijk opgaande wedstrijd waarin OFC, mede door een duidelijk meer op fysieke capaciteiten ingestelde tactiek, wel duidelijk de bovenliggende partij was, maar de kansen zich aan beide kanten beperkten. Dat het toch binnen een half uur 0-3 stond was dan ook vooral het gevolg van in de schoot geworpen doelpunten. De 0-2 viel toen Tufan een eenvoudige vangbal eigenlijk te snel weer het spel in wilden brengen, of zoiets, maar gevolg was dat toen ik weer achterom keek, Tufan op de grond lag en de bal op een meter afstand van het doel voor de voeten van een OFC-er rolde die hem dankbaar binnenschoof. Bij de 0-3 stonden er twee OFC-ers vogelvrij bij de tweede paal en was het een koud kunstje voor één van hen om de bal binnen te schieten. Inmiddels waren Ton en Ron met blessures al vervangen door Bob en Homan zodat ook wisselmogelijkheden op dreigde te raken.

De 0-3 stand zou toch de ruststand blijken te zijn mede doordat een goede kop-kans van Bami net langs de verkeerde kant van de paal achter de lijn verdween. Een eventuele treffer zou de hoop op een resultaat wellicht nog nieuw leven in hebben kunnen blazen maar ook een vierde OFC doelpunt had op de borden kunnen staan, deze werd echter wegens buitenspel geannuleerd.
Na de pauze ontrolde er zich een in principe gespeelde wedstrijd. Flamingo’s probeerde nog wel een doelpunt te maken om te kijken of het de wedstrijd kon kantelen en OFC hoopte stiekem met een vierde doelpunt de wedstrijd definitief in het slot te gooien maar beider inspanningen leidden vooralsnog niet tot een overdreven felle wedstrijd. Het zal dan ook altijd de vraag blijven wat de spits van OFC, dezelfde die Bob in de uitwedstrijd om de doelpaal heen vouwde, bezielde om de in de lucht hangende Dolf te bespringen en hem volledig van de sokken te lopen. Gevolg was in ieder geval een van pijn vertrokken Dolf op de grond die het theater tot een minimum leek te beperken. Uiteindelijk werd een ambulance gebeld en werd Dolf, begeleid door vrolijk stampende muziek uit de OFC-kleedkamer, richting ziekenhuis afgevoerd alwaar een scheurtje (volgens Dolfs eigen zeggen, heerlijk, die morfine) in een van zijn ribben, alsmede meerdere andere gekneusde ribben werden geconstateerd. Goede nieuws is dat hij er maar minimaal zes weken uitligt en dus net op tijd fit kan zijn voor de nacompetitie.

De wedstrijd werd niet meer hervat, iedereen geloofde het verder wel. Na het paasweekend gaan we weer verder, uit naar Zouaven.


12 maart, Westzaan – Flamingo’s

Leider Dick Bleek zag zich voor het eerst dit seizoen geconfronteerd met echte serieuze personele beperkingen. Op de lijst van afwezigen stonden de namen van Youssef Fakir, Frank de Boer, Maarten de Vries, Bob Oomes, vlagger Jose Galan en ook die van Baris Ozdemir diende daar op het laatste moment aan toegevoegd te worden. Een en ander had onder andere tot gevolg dat Marco Ghiglioni kwam te starten en ook Nick Hoogland zijn kloffie diende af te stoffen om eerst te vlaggen en vervolgens ook nog in te vallen. Tegen Westzaan, waar anderhalve maand geleden in de thuiswedstrijd nog enigszins moeizaam met 3-1 van gewonnen werd, startten de volgende elf:
Tufan Kivancli, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Richard Rijsterborgh, Rade Trifkovic, Maurice Gijzen en Marco Ghiglioni.

westzaanzat1a

Onder een prachtig lentezonnetje ontspon zich een kwalitatief matige pot voetbal. Met Flamingo’s als bovenliggende partij vielen er aan beide kanten wat kansen te noteren. Het duurde dan ook niet lang voordat Flamingo’s via het hoofd van Bami uit een corner van Maurice op een 0-1 voorsprong kwam. Beide verdedigingen lieten in ruimtelijke zin vervolgens wat steekjes vallen zodat er tot de rust vrolijk op los gescoord werd. Flamingo’s kwam op 0-2 toen Maurice een verdediger van zich af schudde en de bal in de verre hoek schoof. Westzaan gaf zich nog niet gewonnen en verkleinde al snel de achterstand door een aanvaller die vrij op Tufan af kon lopen. Het duel leek al voor rust op slot te gaan toen wederom Maurice, nu na een achterbal van Ron, op de keeper af kon gaan en ook deze keer weer koelbloedig afrondde. Het was echter nog niet gedaan met de doelpuntenstroom. Dankzij een reeks van organisatorische-, inschattings-, en communicatiefouten kwam een aanvaller van Westzaan in een enorm niemandsland te staan waarna hij geen moeite had om de geboden tijd en ruimte in de 2-3 om te zetten. Dit was dan uiteindelijk de ruststand, mede doordat een treffer van Marco wegens vrij terecht buitenspel geannuleerd werd.

De rust werd gebruikt om bij te praten over druk zetten en verder leek het een kwestie van dicht houden en uitbouwen.

westzaanzat1b

Uiteindelijk was dit ook het scenario waarin de tweede helft zich voltrok. Het echte geloof ontbrak bij Westzaan en toen Maurice na een kwartiertje uit een pass van Bami en na een reeks aan kapbewegingen de 2-4 binnen schoot, legde het zich eigenlijk neer bij de nederlaag. Zoals gezegd viel Nick Hoogland nog in, voor Srdjan. Hij creëerde nog één van de vele mooie kansen die Flamingo’s nog kreeg, maar geen daarvan werd verzilverd. Dit alles resulteerde dus in een regelmatige overwinning. Volgende week wacht het ongenaakbare OFC in een thuiswedstrijd, in de strijd om de tweede plaats zou het aardig zijn te winnen.


5 maart, Flamingo’s – Kleine Sluis

Het verslag van de wedstrijd tegen Kleine Sluis zal door de loop van de omstandigheden kort zijn. De ene keer heb je wat meer zin om een verslag te schrijven dan de andere.

Dick Bleek diende het te doen zonder Remco van Herpen, Maurice Gijzen en Rade Trifkovic. Bob Oomes was later en begon dus op de bank naast Marco Ghiglioni zodat de volgende elf startte: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rene Nannes, Dolf Henschen, Maarten de Vries en Richard Rijsterborg.

zat1kleinesb

De uitwedstrijd werd met 10 man met 0-1 gewonnen, Dick schreef een prachtig verslag, ik was er niet bij. Kleine Sluis, niet echt mijn ploeg.

Het A veld was afgelast dus diende er uitgeweken te worden naar het C veld, geen promotie.
De eerste helft ging gelijk op. Kleine Sluis kreeg kansen, Flamingo’s was gevaarlijk uit corners en kwam dan ook uit een corner van Maarten, die door Bami ingekopt werd, op voorsprong. Nog voor rust maakte de nummer 10 van Kleine Sluis gelijk.

zat1kleinesa

Rene maakte in de rust plaats voor Bob.
Na rust raakte Kleine Sluis 2 keer het houtwerk en kwam het op een 1-2 voorsprong. De tijd vorderde en Flamingo’s gooide alle middelen in de strijd. Met man en macht werd er aangevallen, en jawel, vlak voor tijd wist Bami na een diepe bal van Dolf en een gewonnen duel van Maarten de gelijkmaker aan te tekenen. Iedereen blij, bijna einde, sluiten dus.

Kleine Sluis viel nog een keer aan. De bal werd teruggetrokken vanaf de achterlijn en iemand van Flamingo’s zette met een laatste inspanning zijn voet tegen de bal om deze vervolgens over en langs de machteloze Tufan in het netje te zien vallen. 2-3, laatste fluitsignaal.

Ik wil bij deze iedereen alvast op voorhand bedanken voor alle vileine opmerkingen, rake typeringen, opbeurende woorden, aardige anekdotes en flauwe grappen. De selectie kennende zal ik niet teleurgesteld worden.


27 februari, De Blokkers – Flamingo’s

Na de op heroïsche wijze gewonnen wedstrijd tegen Alcmaria Victrix van vorige week had Flamingo’s in de wedstrijd tegen De Blokkers de kans om de tweede periodetitel in de wacht te slepen. Winst tegen de laaggeplaatste opponent zou betekenen dat de mannen van leider Dick Bleek en trainer Ron Weinbrecher aan het eind van het seizoen nog op een al dan niet welkom toetje getrakteerd zouden worden.

Aan de voorbereiding lag het in ieder geval niet. Een groot deel van de selectie gaf acte de présence op de voetbalquiz in de Flam aan de vooravond van de wedstrijd zodat het theoretische gedeelte in ieder geval goed verzorgd was. Dat dit deel van de selectie ook zo’n beetje het licht uitdeed aan het eind van de avond kan een verklaring zijn voor de enigszins labbekakkige eerste helft.

Er viel wat te halen en wellicht ook wat te vieren zodat Dick vrij ruim in de spelers zat. Frank de Boer hield zichzelf dan ook maar, ondanks de aanwezigheid van vader Theo en moeder Annie, de hele wedstrijd op de bank. Hij kreeg daarbij gezelschap van Dolf Henschen, Remco van Herpen en de tot ieders vreugde weer opgedoken Marco Ghiglioni.

Er heerste in eerste instantie een lichte paniek in de gelederen van De Blokkers toen het aanvangstijdstip van de wedstrijd naderde en van Flamingo’s nog geen spoor te bekennen was. Vooruitgeschoven pion Frank de Boer kon de aanwezige vrijwilligers echter geruststellen toen hij op zijn gemak een bakkie koffie bestelde en daar meldde dat de rest van de selectie in aantocht was. Toen ook Tufan onder de inmiddels gebruikelijke juichkreten was gearriveerd kon Dick de volgende elf (gemiddelde leeftijd 41 jaar) het veld opsturen: Tufan Kivancli, Bob Oomes, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh. Jose Galan vlagde.

De trainer van de Blokkers, de heer Silva, en tevens de trainer die Bami, in de tijd dat hij nog gewoon Richard heette, ooit in het eerste van Vrone deed debuteren, liet zijn team in een gesloten vier-vier-twee formatie, met daarin naar me ik heb laten vertellen zijn twee zoons, optreden, waarbij hij het maken van het spel aan Flamingo’s overliet. Dit leek in eerste instantie niet zijn vruchten af te werpen, maar bleek in de loop van de eerste helft de juiste tactiek.

blokkerszat1cc

Flamingo’s begon sterk aan de wedstrijd en kreeg het initiatief wat al snel resulteerde in enkele kansen. Al na een minuut of tien kwam het dan ook op voorsprong toen Ton op machtige wijze boven de verdedigers uittorende en middels een ferme kopstoot uit een corner van Maarten met zijn eerste doelpunt van het seizoen de score opende. Hierna begon zich wellicht echter de uitloop van de voetbalquiz te wreken. Vele duels werden verloren en de Blokkers werd steeds meer ruimte gegund om te voetballen. Twee maal werd een diepe bal achter de verdediging gelegd en twee maal won de gevaarlijk nummer 10 het sprintduel om vervolgens in beide gevallen zeer fraai af te ronden. De eerste maal verschalkte hij Tufan hoog in de korte hoek, de tweede maal schoot hij bijna vanuit stand vanaf de zijkant van het strafschopgebied de bal in de verre hoek. Ondanks een kopbal van Bami op de lat en een rebound voor Ton die net naast ging kwam in de 2-1 stand tot aan de rust geen verandering meer.

Ik dacht in de rust met een Rade-achtige donderspeech orde op zaken te moeten stellen maar toen gevraagd werd man en paard te noemen bond ik toch maar in. Uiteindelijk werd na het gebruikelijke chaotische overleg besloten iets meer terug te zakken om het initiatief meer aan Blokkers op te dringen. Daarnaast verving Dolf Srdjan.

blokkerszat1bb

Flamingo’s liet in de tweede helft zien terecht aanspraak te mogen maken op de tweede periode. Geen idee of de tactiek nou werkte of dat bij Blokkers de pijp leeg was, maar in deze 45 minuten liet het elftal weer een les in effectief voetbal zien. De gelijkmaker lag al snel in het netje toen Maarten een teruggelegde bal van Rade vol op de wreef nam en de hoek in poeierde. Hierna kwam het vertrouwen dat het verder goed zou komen. Na een mooie aanval werd Maurice vrijgespeeld en hij was het die met zijn 302de goal Flamingo’s de weg naar de winst wees. Uiteindelijk bepaalde hij de einduitslag nog op 4-2 doordat zijn vrije trap van de zijkant van het veld de goal in zeilde, een doelpunt dat overigens door Bami, zoals het een goede spits betaamt, nog wel geclaimd werd wegens een vage aanraking. De Play of the Day kwam van Dolf, die zijn tegenstander eerst op gigantische wijze door de stokken speelde en vervolgens een haarscherpe bal op Maarten gaf die uiteindelijk de laaghangende zon de schuld diende te geven voor het niet verzilveren van de actie.
Remco kwam nog het veld in voor Youssef om de winst over de streep te trekken.

De drie punten en daarmee de periodetitel werden dus binnengehaald en dat werd ’s-avonds nog op bescheiden wijze gevierd. De winnende reeks begon met een verlies tegen Zouaven maar werd daarna gevolgd door nog slechts één verliespartij en verder zeven overwinningen wat resulteerde in 21 punten en een doelsaldo van 41-19. Het ongenaakbare OFC behaalde weliswaar twee punten meer maar had de eerste periode al gewonnen zodat al vanaf het begin duidelijk was dat de nummer twee in deze periode de titel zou pakken.

De competitie duurt nog negen wedstrijden waarin bepaald zal worden hoe lang de lijdensweg die nacompetitie heet zal gaan duren.


Flamingo’s stelt deelname nacompetitie alvast veilig

(Alkmaarsche Courant)
In de strijd om de titel in 4A heeft Flamingo’s al te veel achterstand opgelopen, maar de nacompetitie is inmiddels al zeker voor de Alkmaarders.

Na de 2-4 zege op Blokkers verzekerde het team van coach Dick Bleek zich van de tweede periode. De thuisploeg nam twee keer een voorsprong en zag tussendoor Ton Vlaar uit een corner raak koppen.

Na rust wisten de bezoekers de defensieve kwetsbaarheid van de thuisploeg prima bloot te leggen en een verdiende zege binnen te slepen. Maarten de Vries en twee treffers van Maurice Gijzen zorgden uiteindelijk voor de winst en de periodetitel.


20 februari, Alcmaria Victrix

De natuurlijk toch al beladen derby tegen Alcmaria Victrix kreeg een extra tintje doordat beide teams nog kans maakten op de tweede periode. Een gelijkspel zou alleen de concurrentie helpen zodat Flamingo’s koos voor eenzelfde tactische invulling als die waarmee Hercules vorige week opzij gezet was. Dick Bleek zag zich echter wel genoodzaakt de basis op enkele plekken te wijzigen wegens blessures (Ron Weinbrecher en Frank de Boer), schorsingen (Baris Ozdemir) en tegelwerkzaamheden (Bob Oomes). Uiteindelijk resulteerde een en ander in de navolgende elf, met een gemiddelde leeftijd van 40,1 jaar waarvan iedereen de volle 90 minuten speelde: Tufan Kivancli, Remco van Herpen, Dolf Henschen, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Rade Trifkovic, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh. Dick hield in al zijn wijsheid Bram Vermeulen in goed onderling overleg de gehele wedstrijd op de bank.

Het eerste kwartier was een kopie van de wedstrijd van vorige week waarin Flamingo’s de organisatie neerzette en de tegenstander probeerde de aanval te zoeken. Na een minuut of 10 kwam Flamingo’s dan ook weer op voorsprong. Ditmaal stuurde Rade Maurice met een prachtig afgemeten pass de diepte in. De laatste moest er nog een aardige spurt uitgooien maar was eerder bij de bal dan de keeper en kon deze langs hem in het doel prikken. Daar waar Flamingo’s vorige week echter de score snel uit kon bouwen, bleek het deze week lastiger de weg naar het doel te vinden. Alcmaria speelde echter een vrij slordige eerste helft en wist dan ook weinig af te dwingen. Voor het publiek in de wind en de regen viel er dan ook nog niet veel te genieten of het moet de ongeveer drie kwartier durende worsteling van vlagger Jose Galan met de rits van zijn jas zijn geweest. Of het deze afleiding was, of daadwerkelijk geen buitenspel, zullen we waarschijnlijk nooit weten maar feit was wel dat Jose op een steekbal zijn vlag omlaag hield. De vervolgens vrij voor Tufan opduikende Alcmariaan rondde vervolgens bekwaam af en zelfs nadat de scheidsrechter nog kwam navragen of het écht geen buitenspel was bleef Jose resoluut. Daarmee werd de ruststand bepaald op 1-1.

Na een stevige discussie in de rust waarbij bepaalde tactische zaken op niet lichtzinnige wijze aan de kaak werden gesteld, werd als enige wijziging doorgevoerd dat Maarten wat meer op links ging spelen en Rade wat meer naar het midden.

ALK321b_220216Flamingo’s-middenvelder Srdjan Velinovic (links) probeerd Alcmaria-keeper Rob Mooij te verschalken. Richard Rijsterborgh kijkt toe.
Foto: Martin de Haan

De tweede helft toonde een aanvallend wat sterker Flamingo’s. Wellicht door de steun van de nu in de rug waaiende wind werd meer op de helft van Alcmaria gespeeld. Na een minuut of 20 resulteerde dit in een snelle aanval waarbij Maurice Rade vond die de tijd nam om goed aan te nemen en vervolgens de bal strak in de hoek pegelde. Dit doelpunt was de opmaak voor een laatste 20 minuten waarin de wedstrijd pas echt losbrandde. Alcmaria ging verwoed op zoek naar een resultaat en Flamingo’s trachtte met man en macht de voorsprong te behouden en ook de wedstrijd met een extra goal in het slot te gooien. Aan beide kanten vielen schietkansen te noteren en forceerde de teams corners. Zeker Flamingo’s was een aantal keer dichtbij een doelpunt maar ook Tufan moest een keer handelend optreden bij een gevaarlijke vrije trap. Uiteindelijk verstreek de 90ste minuut en kon Flamingo’s zich gaan opmaken voor een feestje. De scheidsrechter trok echter nogal wat tijd bij en Alcmaria zocht nog eenmaal via de vleugel de aanval. De gevaarlijke voorzet zeilde net over de graaiende handen van Tufan heen en kwam daardoor pardoes tegen de achter hem inkomende rennende Remcootje aan. Juist hij, de man met een Alcmaria-geschiedenis die een dijk van een wedstrijd speelde, leek de schlemiel te worden toen de bal vervolgens het doel in botste en daarmee alsnog de 2-2 op de borden kwam te staan.

Alcmaria maakte vervolgens haast door snel de bal uit het doel te pakken en maakte zich op voor een laatste slotoffensief om de 3 punten binnen te halen. Flamingo’s trapte af maar in plaatst van een consoliderende tactiek werd de bal direct naar voren gespeeld. Na een korte combinatie via Maarten en Maurice door het midden werd de bal naar de zijkant gespeeld waar Rade een verdediger uitkapte en een voorzet produceerde. Tot diepe vreugde van iedereen met een Flamingo’s hart verscheen daar opeens nog Bami, de hele wedstrijd al sleurend en slepend ondanks fysiek ongemak, die zijn hoofd tegen de bal zette, deze langs de keeper tegen de touwen knikte en het blauwwitte deel van Alkmaar in euforie stortte.

De 2-3 voorsprong diende vervolgens nog eens enkele minuten verdedigd te worden maar werd uiteindelijk op heroïsche wijze uit het vuur gesleept.
Volgende week de laatste wedstrijd in de 2de periode, uit naar Blokkers.


13 februari, Flamingo’s – Hercules Zaandam

De wedstrijd tegen Hercules werd vooraf door het technische hart, i.c de heren Bleek en Weinbrecher, als belangrijk aangemerkt en dus werd er een tactisch plan uitgedokterd. Gevaren diende geneutraliseerd te worden en sterke punten uitgenut. Iedereen dacht er natuurlijk het zijne van maar uiteindelijk bleek het strijdplan wonderwel te werken en werd nummer 2 Hercules, mede concurrent in de strijd om de 2de periode, met ruime cijfers opzij geschoven. Marco Ghiglioni schitterde, niet voor het eerst sinds de winterstop, door afwezigheid (een ultraloopje teveel) en dus diende Dick de volgende elf de voorkeur te geven: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Tim Schmidt, Srdjan Velinovic, Bob Oomes, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Richard Rijsterborgh en Maurice Gijzen.

zat1hercaKlik op de foto’s voor een vergroting.

De eerste tien minuten van de wedstrijd waren voor Hercules dat het initiatief nam en via de vleugels trachtte de aanval te zoeken. Flamingo’s had de zaken organisatorisch echter al snel op orde en wachtte op de kans om via de tegenaanval gevaarlijk te worden. Na een klein kwartier leverde dit de eerste kans op waarbij Maurice in eerste instantie nog op de keeper strandde maar de rebound op knappe wijze nog bij Bami bezorgde die vervolgens strak afrondde. Nadat er in korte tijd nog enkele kopkansen uit corners niet werden benut viel de 2-0 toch redelijk snel. Maurice werd de diepte in gestuurd, won het sprintduel en verschalkte de keeper in de verre hoek. Nog voor het eerste half uur verstreken was kwam Flamingo’s zelfs op een comfortabele 3-0 voorsprong toen wederom Maurice een teruggelegde bal van Rade de goal in lelde. Aan de andere kant strandde de aanvallen van Hercules keer op keer op de hetzij goed opgesteld staande Tufan, hetzij op een in de baan van het schot gegooid lichaamsdeel van een der verdedigers. Uiteindelijk profiteerde Hercules vlak voor rust nog wel een keer van de slecht uit te roeien gewoonte om achteruit te lopen en kreeg zodoende nog enige hoop met een 3-1 achterstand bij rust.

Dick besloot Ton te wisselen omdat deze naar de verjaardag van zijn zoon moest zodat Youssef kwam te linksbacken en Tim naar het centrum schoof. Het eerste kwartier van de tweede helft zou het verdere verloop van de wedstrijd bepalen, maar de tevredenheid overheerste.

zat1hercb

Hercules kreeg de kans wel om helemaal terug in de wedstrijd te komen. Na een snijdende aanval door het centrum kwamen er twee aanvallers vrij voor Tufan. Het duo liep elkaar echter dusdanig in de weg dat er slechts een ongevaarlijk rollertje volgde. Na een kwartier was het Bob die het duel in het slot gooide. Niet alleen functioneerde hij deze middag uitstekend binnen zijn taakomschrijving, hij bracht in aanvallende zin met diepgang ook nog eens veel extra. De goal waarmee hij de 4-1 binnen knalde was dan ook een bekroning op zijn spel. Na een afgeslagen corner nam hij in een vol strafschopgebied de bal rustig aan, wachtte en volleerde vervolgens de bal langs de keeper. Een fraai stiftje van Maurice en een schitterende trap van 35 meter van Rade brachten de stand vervolgens op 6-1 en waren de kersen op de taart. Tot grote frustratie van Hercules bleek ook in de tweede helft verder Tufan keer op keer een onneembare sta in de weg.

zat1hercc

Ondanks dit alles was het hoogtepuntje van de tweede helft uiteindelijk toch wel de sliding die Maurice aan de zijlijn ter hoogte van de middellijn eruit gooide om een lullig breedte passje tot ingooi te onderscheppen.

zat1hercd

Dolf Henschen viel nog in voor Ron en Remco van Herpen loste Srdjan af. Het slotakkoord van de middag was voor Maarten die een voorzet binnen knikte en daarmee de 7-1 einduitslag op de borden zette.
Volgende horde is uit bij Alcmaria Victrix.


7 februari, Flamingo’s – Westzaan

Na de zeperd tegen Blauw Wit hoopte Flamingo’s in de wedstrijd tegen het onderaan staande Westzaan de draad van voor de winterstopweer op te pakken. Leider Dick Bleek diende het deze middag wel zonder de Carnaval vierende Maurice Gijzen en Remco van Herpen alsmede de geschorste Baris Ozdemir te doen maar had voldoende vertrouwen om Bob Oomes naast Marco Ghiglioni op de bank te zetten. Dit leverde de volgende basis elf op: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Dolf Henschen, Maarten de Vries en Richard Rijsterborgh.

zat1westz1

Flamingo’s greep direct na het beginsignaal al het initiatief en behaalde hier al snel resultaat mee. Al binnen vijf minuten kwam het op voorsprong nadat de bal in het strafschopgebied bij Bami terechtkwam die aannam en direct op doel volleerde en de keeper daarmee verschalkte. Verwacht mocht worden dat Flamingo’s de score verder uit zou bouwen maar ondanks diverse grote kansen en schoten bleef de voorsprong beperkt tot 1 doelpunt. Westzaan bleef dus in de wedstrijd en kwam zelfs op gelijke hoogte toen een aanvaller op een uittrap van de keeper door enkele misverstanden vrij op het doel af kon lopen en Tufan in de korte hoek het nakijken gaf. Flamingo’s bleef tot de rust kansen missen en mocht van geluk spreken toen Westzaan een uitgelezen mogelijkheid kreeg nadat de scheidsrechter een signaal van de sober vlaggende Jose Gallan wegwuifde en twee aanvallers voor Tufan opdoken. Deze maal kwam hij echter als overwinnaar uit de strijd en behoedde daarmee Flamingo’s voor een achterstand bij rust.

Ondanks Bobs pogingen in de rust om de selectie van het tegenovergestelde te overtuigen, was de overheersende gedachte dat het tot nu toe niet zo slecht was en dat het een kwestie was van de kansen benutten was, om de drie punten binnen te slepen.

zat1westz2

Ook in de tweede helft bleek het echter lastig het net te vinden en had Flamingo’s de hulp van de scheidsrechter nodig om afstand te nemen. Deze wees na een klein kwartier naar de stip na een overduidelijke doch ongelukkige handsbal. Dolf ontfermde zich over de klus en schoot onberispelijk binnen. Hierna was de wedstrijd wel min of meer gespeeld al bleef Westzaan door de kleine marge uitzicht houden op een punt. Hier kwam echter een einde aan nadat een invaller binnen een kwartier tegen twee gele kaarten aanliep en Westzaan met tien man kwam te staan. Flamingo’s gooide vervolgens het duel in het slot nadat Maarten een balletje voor het doel breed legde op Bami die eenvoudig de 3-1 in het doel kon schuiven. Bob en Marco vielen nog in voor Dolf en Youssef om de overwinning over de streep te trekken maar in de stand kwam verder geen wijziging.
Volgende wedstrijd tegen nummer twee Hercules Zaandam.


23 januari, Blauw Wit – Flamingo’s

Flamingo’s begon vol goede moed aan de hervatting van de competitie. Leider Dick Bleek had een bijna voltallige selectie (alleen Maurice Gijzen ontbrak) en dacht daarmee de zegereeks die slechts door de winterstop onderbroken was, voort te kunnen zetten. Baris Ozdemir was voor het eerst sinds lang blessureleed ook weer van de partij en onder een aangenaam zonnetje en op een vrij aardig bespeelbare mat diende Blauw Wit, waarvan thuis nog met 3-0 was gewonnen, teruggewezen te worden. Dick saneerde rigoureus, onder het mom van een gemiste training, Ton Vlaar uit de basis en hield verder Dolf Henschen en Remco van Herpen aan de kant ten faveure van de volgende elf: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Tim Schmidt, Baris Ozdemir, Richard Rijsterborgh en Maarten de Vries.

Blauw Wit maakte direct vanaf het beginsignaal de intenties duidelijk door vroeg druk te zetten. Flamingo’s trachtte hier nog wel eens met wisselend succes onder uit te voetballen waardoor er een gelijk opgaande wedstrijd ontstond waarin wel wat slordig met het balbezit werd omgegaan. Flamingo’s kwam al na een minuut of tien op voorsprong toen Srdjan een vrij trap van Rade technisch knap met zijn linker voet verlengde en de bal bij de tweede paal binnenviel. Blauw Wit toonde zich echter niet aangeslagen en bleef druk zetten. Het had daar al gauw resultaat van toen de bal weer eens naar achteren gespeeld werd alwaar Bob zich in een benarde situatie terugvond. Zijn kapbeweging werd door de Blauw Wit aanvaller doorzien die vervolgens met alleen Tufan nog voor zich de bal in het doel deponeerde. Na de gelijkmaker ontspon zich een strijd tussen twee tegenstanders die beide voor de overwinning vochten. Over en weer vielen goede kansen te noteren maar de keepers bleven voorlopig overeind waarbij een werkelijk prachtige save van Tufan, die gestrekt een strakke bal richting kruising wist te keren, zeker niet onvermeld mag blijven. Er werd tot de rust dan ook niet meer gescoord en met de gelijke stand zette de teams zich aan de thee.

Dick wisselde de beide backs, Frank en Youssef, voor Ton en Remco en Flamingo’s creëerde direct na rust een aantal mogelijkheden waarmee het met een kopbal van Maarten op aangeven van Bami het dichtst bij een voorsprong was. Het doelpunt bleef uit en wellicht raakte Flamingo’s, mede door de felle strijd, wat geïrriteerd wat eerst al resulteerde in een gele kaart voor Tim wegens praten en vervolgens helaas zelfs in een rode kaart voor Baris die na een duel zijn tegenstander haakte wat volgens de regels inderdaad een rode kaart is. Met nog een half uur te gaan diende Flamingo’s het dus met een mannetje minder te doen en dit bleek uiteindelijk doorslaggevend. Blauw Wit vond een kwartier voor tijd de vrije ruimte over hun rechterkant en de rechterspits kwam ten slotte voor Tufan uit die in eerste instantie nog wel wist te redden maar vervolgens kansloos was toen Bob de bal tegen Remco aanschoot en deze wederom voor de voeten van de aanvaller viel die het buitenkansje nu wel wist te benutten. Flamingo’s kreeg in het slot kwartier nog wel de mogelijkheid om op gelijke hoogte te komen maar onder andere een goede kans van Maarten werd niet verzilverd. De scheidsrechter was niet scheutig met extra tijd zodat de winst naar Blauw Wit ging en Flamingo’s de wonden kan gaan likken en zich dient klaar te stomen voor de wedstrijd tegen De Blokkers.


Nieuwjaarswedstrijd Flamingo’s, 1 januari 2016

Onder prachtige omstandigheden werd jongstleden vrijdag de jaarlijkse Nieuwjaarswedstrijdwedstrijd tussen de zaterdag- en zondagtak van Flamingo’s gespeeld. Gelegenheidsscheidsrechter Cas Hanique floot een gedegen pot tussen het zaterdag 1 van Dick Bleek en het Zondag 3 van Mustafa Sanktakar. De vele aanwezig werden getrakteerd op een prima pot voetbal waarbij de eerste helft gelijk opging en er ondanks grote kansen aan beide kanten niet gescoord werd.

nieuwj1

Na de rust was het echter Nick Hoogland die eerst een levensgrote kans om zeep hielp maar vervolgens revanche nam door met een vallende kopbal de score te openen. Hij bleek deze middag niet de enige keeper die als veldspeler goed voor de dag kwam. Ook Tufan Kivancli bewees te kunnen scoren toen hij door mocht gaan na een situatie met buitenspel-luchtje. Het verzet van zondag was hiermee gebroken en de score werd uitgebreid naar 6-0 waarbij vooral de laatste, een halfvolley van Tufan die keihard tegen het net sloeg nog vermeldenswaardig was.

nieuwj2

Zondag 3 deed vervolgens nog wat terug door direct na de aftrap op doel te schieten waar de inmiddels tussen de palen plaatsgenomen Dolf Henschen de bal op clowneske wijze met het hoofd in het doel wist te verlengen en daarmee de eindstand bepaalde.

nieuwj3

Voorzitter Dick Bleek kreeg in de rust nog even een bal in het gezicht gedeponeerd zodat de gehele tweede helft een dot watten zijn zinksnijder sierden. Ik zweer dat het toeval was (ik had gehoopt op een plek net onder de buik toen ik de bal achterwaarts probeerde op te wippen), maar zie mijn aantal speelminuten de tweede seizoenshelft wederom niet toenemen.

De aansluitende receptie was weer ouderwets gezellig. De speech, met een speciaal dankwoord aan de onmisbare vrijwilligers, werd met algemeen instemmen begroet. Ten slotte werd het heel laat.


12 december, Flamingo’s – Hollandia

Flamingo’s begon de laatste wedstrijd voor de winterstop vol vertrouwen. Na de winst in de laatste drie wedstrijden lag er tegen het laag geklasseerde Hollandia de mogelijkheid een ongekende zegereeks neer te zetten en daarmee een plaats in de subtop alsmede een goede positie in de tweede periode te veroveren. Na de storm aan kritiek die leider Dick Bleek vorige week over zich heen gekregen had, leek hij deze week een iets conventioneler wisselbeleid te willen voeren. Hij hield naast Dolf Henschen en Marco Ghiglioni ook Bob Oomes, want nachtdienst, aan de kant en begon met de volgende elf: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Marco Homan, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Tim Schmidt, Richard Rijsterborgh en Maurice Gijzen. Velen zullen ook nu weer de naam van Remco van Herpen missen. Hij beëindigde deze zaterdag een Thaise reis en wist zich net voldoende te haasten om weer bij de derde helft aan te schuiven.

zat1hol1a

Deze week eindelijk geen stormachtige wind die over het veld raasde. Een gestage regen in de tweede helft zorgde er wel voor dat de zompige grasmat sponsachtige eigenschappen begon te vertonen zodat de wedstrijd gerust als zwaar aangemerkt mocht worden. Niettemin speelde Flamingo’s een meer dan gedegen partij. Al na een minuut of tien in de eerste helft kwam Maurice na vroeg druk zetten en als gevolg klungelig balverlies, in het strafschopgebied in balbezit. Een schaar en ingeschoven bal later stond de 1-0 op het, werkende!, scorebord. Flamingo’s bleef hierna tot de rust het spelbeeld domineren maar verzuimde de score uit te bouwen. Maurice, Maarten, Bami, Rade en Tim kregen allen de kans de score verder uit te bouwen maar allen faalde, soms opzichtig, in de afronding. Daar Hollandia wel een paar gevaarlijke voetballers herbergde kregen zij zodoende nog kansjes op de gelijkmaker maar Tufan had op alle spaarzame doelpogingen een passend antwoord. Nog voor rust diende Ron wegens volgelopen kuiten nog wel door Dolf vervangen te worden maar verder wijzigde er niets meer tot de thee.

zat1hol1b

De tweede helft vertoonde hetzelfde spelbeeld als de eerste waarbij de Hollandia-keeper meerdere malen een hinderlijke sta-in-de-weg bleek te zijn. Uiteindelijk was het echter toch Maurice die de ban brak. Maarten stuurde hem met een leep passje de diepte in en in de 1 op 1 met keeper ronde hij bekwaam af. Hiermee bleek het verzet van Hollandia gebroken. Binnen no-time liep Flamingo’s via Maarten, na breed leggen van Bami, en Dolf, uit een strafschop na een overtreding op Bami, uit naar een comfortabele 4-0 voorsprong.

zat1hol1c

Het succes moet Dick toen toch naar het hoofd gestegen zijn want hij besloot tot een volkomen onnavolgbare wissel om Marco in te brengen. Het onheil bleef hem bespaard maar wat hem tot de volslagen onbegrijpelijke vervanging deed besluiten zullen wij waarschijnlijk nooit uit de gesloten krochten van zijn gedachtewereld weten te ontfutselen. Staand op de kleedkamerbank zag ik vervolgens door het raampje Maurice nog wel op fenomenale wijze onder het inmiddels ontstoken kunstlicht de 5-0 aantekenen. Hij volleerde van een meter of 40 een verkeerde uittrap van de keeper in een keer terug op doel, een doelpunt wat ik zelfs in een verder verlaten kleedkamer alleen maar van applaus kon voorzien. Dit was tevens het slotakkoord van de wedstrijd die daarmee dus in 5-0 eindigde.

Goed, we gaan de winterstop dus in met 21 punten uit 12 wedstrijden, 1 wedstrijd tegen Westzaan hebben we nog tegemoet en een overwinning zou ons op de 4de plek brengen. In ieder geval al 100% beter dan vorig jaar, en er zit meer in.


5 december, Alkmaarsche Boys – Flamingo’s

Op de dag van de goedheiligman deelde leider Dick Bleek niet bepaald cadeautjes uit. Ondanks de zegenreeks van twee wedstrijden, schroomde hij niet om hardhandig het mes in de basis-elf te zetten. Maurice Gijzen mocht dan wel vanwege een schorsing afwezig zijn, niettemin werden Frank de Boer en ondergetekende geslachtofferd voor Dolf Henschen en de debuterende Rene Nannes. Daar waar ik het nog professioneel dacht te moeten accepteren had Frank daar andere ideeën over. Hij ontketende een felle discussie, dreigde, met 48 jaar mind you, met opstappen en nam pas na veel gesoebat plaats naast de dug out om de gehele eerste helft demonstratief met zijn rug naar het veld gemoedelijk met vader Theo en moeder Annie te gaan staan keuvelen. Dit bleek toch de juiste strategie om iedereen voor deze belangrijke derby, die vorig jaar nog twee keer verloren ging, op scherp te stellen. Dick hield verder Marco Ghiglioni aan de kant ten faveure van de volgende elf: Tufan Kivancli, Bob Oomes, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Rene Nannes, Dolf Henschen, Maarten de Vries en Richard Rijsterborgh.

boyszat1dKlik op de foto’s voor een vergroting.

Voor de derde wedstrijd achter elkaar raasde er een woeste najaarsstorm over het veld. Deze maal diende Flamingo’s in de eerste helft de storm te trotseren. Het wedstrijdbeeld liet dan ook een aanvallend Alkmaarsche Boys zien maar de vele diepe ballen eindigde bijna zonder uitzondering over de achterlijn. Flamingo’s ging wat slimmer met de wind op, zocht de aanval via de combinatie en bleek uitermate doeltreffend in de afronding van kansen. De 1-0 viel nadat Srdjan met een ingooi Bami bereikte. Zijn voorzet leek weggewerkt te worden maar Rene wist de bal met een omhaal in het strafschopgebied te houden waarna deze bij Maarten belandde die kort wegdraaide en de keeper met een handig boogballetje verschalkte. Al kort daarna kreeg Flamingo’s een uitgelezen kans de stand te verdubbelen toen de scheidsrechter na een handsbal de bal op de stip legde. Bami ontfermde zich over de klus en rondde bekwaam af. Flamingo’s bleek in staat aardig te voetballen en demonstreerde dit bij de 0-3 die viel na een vloeiende aanval via Rade, Bob en Srdjan. De laatste werd de diepte ingestuurd en leverde een puike voorzet af die door Maarten met een stijlvolle duikkopbal van een passend eind voorzien werd. Toen kort na deze 0-3 de Boys spits ook nog eens tegen een rode prent aanliep leek de wedstrijd dan ook ten einde. Volkomen volgens de Flamingo’s traditie viel dan ook kort daarna, na onachtzaamheid in de verdediging, de 1-3. Het overwicht bleek echter al te groot en nog voor rust werd de marge weer op drie gebracht toen Rene zijn debuut met een doelpunt opluisterde door een wederom vloeiende aanval kundig af te ronden.

boyszat1c

Met de 4-1 ruststand was er natuurlijk totaal geen aanleiding om te wisselen maar gezien het eerdere geoha achtte Dick het waarschijnlijk toch maar wijs om de nog immer mokkende Frank in te brengen voor Dolf. Frank haalde direct zijn gram in de tweede helft door met een goal en een assist persoonlijk de stand naar 1-5 te tillen en daarmee de wedstrijd op slot te gooien. Eerst ramde hij de bal met alle frustratie keihard op de lat om vervolgens de rebound zelf tot doelpunt te promoveren. Hiermee bewees hij natuurlijk zowel zijn eigen als Dicks gelijk, wat meteen weer het mooie van voetbal is, dat iedereen kan roepen wat hij wil en nooit zijn ongelijk bewezen krijgt.

boyszat1b

Dat er vervolgens nog 2 doelpunten vielen en Marco Ghiglioni en Tim Schmidt nog invielen voor Maarten en Srdjan was slechts van statistische waarde. De goal van Rade, de 1-6, dient nog wel vermeld te worden daar hij deze aantekende met een magistrale lob van een meter of 35. De 2-6 einduitslag bracht Flamingo’s op een vijfde plek en hopelijk het vertrouwen dat er best wat moois kan groeien met het huidige materiaal. Nog een laatste wedstrijd voor de winterstop, deze zaterdag thuis tegen Hollandia.


28 november, Flamingo’s – SRC

Dick Bleek had deze middag qua breedte van de selectie weinig zorgen en diende slechts met de daartoe nieuw aangeschafte hooivork wat gaten in het door de vele regenval zwaar te bespelen A-veld aan te brengen om een volwaardige basis het veld in te sturen. Tegenstander SRC had al vijf wedstrijden achter elkaar gewonnen en het gevaar leek vooral in snelle aanvallers te schuilen. Remco van Herpen bivakkeert ondertussen in Aziatische oorden om aan zijn conditie en techniek te werken zodat Dick drie mensen aan de kant kon houden en met de volgende elf startte: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Tim Schmidt, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

zat1srcaKlik op de foto’s voor een vergroting.

Al direct na het eerste fluitsignaal van de scheidsrechter ontspon zich een gelijk opgaande strijd op het scherpst van de snede tussen twee teams die voor de winst wilden gaan. Beide verdedigingen hadden de zaken aardig onder controle zodat er niet direct een overwicht in kansen kwam. SRC opende na een half uurtje toch de score nadat Srdjan zich genoodzaakt zag een duwtje in het strafschopgebied uit te delen wat bestraft werd met een strafschop. Tufan zag zich kansloos bij de pingel maar voorkwam even later wel de 0-2 met een fabelachtige reactie op een kopbal van dichtbij. In plaats van 0-2 werd de stand echter vlak voor rust door Flamingo’s gelijk getrokken. Maarten zwiepte een corner het vijf meter gebied in waar hij tot mijn spijt net over me heen ging omdat ik totaal niet van de grond kwam. Hierdoor kreeg de achter me staande verdediger de bal echter onverwachts tegen zijn bol zodat deze achter de keeper tegen het net sloeg.

zat1srcb

Dick liet de zaken in de rust nog even staan en hier en daar werden de puntjes op de i gezet.
Flamingo’s opende na de rust furieus. Binnen 20 minuten werd de gelijke stand omgebogen in een ruime 4-1 voorsprong. Eerst reageerde Maurice alert toen de bal uit een corner voor zijn voeten viel en hij beheerst de vrije hoek vond. Vervolgens verzilverde Bami feilloos een penalty nadat Maarten naar de grond gewerkt was. Ten slotte rondde Maurice met een verwoestende knal een prima aanval en dito voorzet fraai af. Hierna zat de wedstrijd eigenlijk op slot. SRC zocht nog wel naar doelpunten maar kon het ware geloof niet vinden. Youssef Fakir kwam erin voor Bob en later nog tegelijkertijd, wat Dick op nog flink wat kritiek opleverde – want te weinig tijdwinst, Dolf Henschen en Marco Ghiglioni voor Ron en Bami.

De overwinning werd op een prima wijze uit het vuur gesleept en geeft vertrouwen voor de komende 2 wedstrijden, de laatste voor de winterstop. Heuglijk feit is verder dat Zat 1 nu al meer punten heeft dan vorig jaar.


14 november, RCZ – Flamingo’s

Na het debacle van vorige week kon leider Dick Bleek zich deze week weer verheugen in de terugkeer van de aanvalslinie. De aanwezigheid van Bami en uiteindelijk zeker Maurice was doorslaggevend al was daarin een opmerkelijke rol weggelegd voor invaller Marco Ghiglioni, na wiens inbreng het verschil uiteindelijk in doelpunten werd uitgedrukt. Dick moest het verder helaas wel doen zonder de geblesseerden Baris, Tufan en Bob. RCZ, debutant in de 4de klasse, stond met 3 punten onderaan dus toog de selectie hoopvol richting, wat voor velen een primeur was, het complex in Zaandam, gelegen naast de al vaker aangedane velden van PSZ. Dick hield naast al genoemde Marco ook Dolf Henschen aan de kant en begon dus met de volgende elf: Ton Vlaar, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Tim Schmidt, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Remco van Herpen, Richard Rijsterborg en Maurice Gijzen.

Flamingo’s kwam voor de verandering eens uitermate sterk uit de startblokken. Ook deze week was de wind weer dusdanig dat het voor of tegen je kon werken, maar net hoe slim je ermee omgaat. Deze middag maakte Flamingo’s echter direct handig gebruik van de tegenwind en de ene na de andere bal viel achter de laatste linie van de Zaandammers. Maarten was de eerste die profiteerde, de bal handig meenam en de keeper verschalkte. Kort daarna pikte Rade de bal op uit een corner, kapte een tegenstander uit en haalde verwoestend uit in de korte hoek. Maurice benutte daarna zijn snelheid, kon op de keeper af en zette Flamingo’s al binnen het half uur op 0-3. Vele kansen volgden nog maar onnauwkeurigheden in de afwerking en passing voorkwamen meer doelpunten. RCZ hanteerde inmiddels een tactiek met 4 aanvallers en geholpen door de wind en hun snelheid wervelde ze een aantal keer door de verdediging en zo kwam het dat ook zij al snel 2 doelpunten konden aantekenen en het weer spannend leek te worden met een 2-3 stand. De poort bleef echter openstaan zodat wederom Maurice de voorsprong weer naar een iets veiliger marge wist te brengen middels een uitgelezen puntertje. Met 2-4 begonnen we aan de thee die helaas nooit op kwam dagen. Er volgden nog geen wijzigingen, Dolf kwam er na een kwartier in voor Srdjan die toen ternauwernood een aanslag had overleefd.

Ook in de tweede helft bleef het kansen regenen, maar lange tijd werd het net verbazingwekkend genoeg niet gevonden. RCZ bleef opportunistisch voetballen en na een goede aanval werd de bal vanaf rechts voorgegeven en door de spits bij de tweede paal binnen gekopt voor de 3-4. Nog bleef Flamingo’s kansen missen. De strijd leek beslecht te worden toen de scheidsrechter na een overtreding naar de stip wees en Dolf al klaar stond om het karwei af te maken. Na overleg met de grensrechter werd echter toch tot een doeltrap besloten. Flamingo’s werd nog bijna gestraft voor de nonchalance toen RCZ nu over hun linkerkant doorbrak, en de terug gelegde bal tot veler opluchting over geschoten werd. Op dat moment liep de klok al aardig richting 90 minuten en achtte Dick het wijs de moegestreden Bami te vervangen door het verse bloed van Marco. Dit pakte aardig uit. Marco begon te rennen, kreeg de bal en speelde naar Maurice. Nu bleek alles opeens wel te passen en was zijn afronding na de actie feilloos en de wedstrijd met de 3-5 stand meteen gespeeld, zeker toen er ook nog een rode kaart voor een speler van RCZ viel. Alleen Marco was nog niet klaar met dit potje. Eerst tekende hij met zijn eerste goal dit seizoen, na vrij onbaatzuchtig breed leggen van Maurice, de 3-6 aan. Vervolgens retourneerde hij het cadeau door Maurice te bedienen voor de 3-7. Uiteindelijk maakte Maurice met zijn 5de goal van deze middag nog de 3-8 waarmee de eindstand werd bereikt.

Tot de winterstop volgen er nog slechts wedstrijden in Alkmaar, met een voltallige selectie liggen er zeker mogelijkheden.


7 november, Flamingo’s – De Zouaven

Flamingo’s diende het deze middag te doen zonder de beide aanvallers Maurice Gijzen (bedrijfsuitje) en Richard Rijsterborg (idem, NK Klantenservice). Aan de andere kant, bij De Zouaven, was ene Jan de Bruin, de meesten welbekend, duidelijk wel aanwezig. Hij maakte deze middag het verschil en was met 5 doelpunten doorslaggevend. Flamingo’s had evengoed niet hoeven verliezen, getuige de come back in de tweede helft, maar begon met te weinig zelfvertrouwen en leverde daarnaast te weinig kwaliteit tegen een verder aanvallend sterk maar verdedigend zwak De Zouaven. De nederlaag was uiteindelijk terecht en de show werd gestolen door de arbiter, een uiterst sympathiek doch wat warrig leidende man, die onder andere eerst affloot voor buitenspel maar toen toch maar liet doorgaan (waarna hij zichzelf gelukkig wel weer herstelde). Over de precieze interpretatie van andere regels zou hij later die avond nog terugbellen. We hebben tot op heden nog niets gehoord.

zat1zouavenbKlik op de foto’s voor een vergroting.

Naast de afwezigheid van de beide aanvallers zag Dick zich verder geconfronteerd met divers fysiek malheur. Bob kon spelen maar was nog herstellende van de gooi tegen de paal van vorige week, Baris is nog geblesseerd, Ron en Dolf waren goed voor een helftje, enzovoort, enzovoort. Veertien namen bleven er uiteindelijk toch nog over waaronder die van Youssef Fakir (hij viel al na een kwartier in voor Bob), Dolf Henschen (loste in de rust Ron af) en Marco Ghiglioni (te laat, foei). Zij begonnen aan de kant en de volgende elf begonnen: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Rade Trifkovic, Bram , Maarten de Vries en Remco van Herpen.

zat1zouavenc

De wind speelde deze middag een hoofdrol. Dat werd al duidelijk toen Flamingo’s de toss won en van helft wilde wisselen, al was dat meer vanwege de plassen in het ene doelgebied. De Zouaven begon zo echter met de wind in de rug en drong direct stormachtig aan. Flamingo’s had wel een tactisch plaatje uitgedokterd maar dat werkte niet direct perfect en al na een minuut of tien dook een middenvelder vrij op voor Tufan en rondde doeltreffend af. De Zouaven bleef ook hierna de bovenliggende partij en dit resulteerde al snel in de 0-2, de eerste dus in de reeks van 5 van de hierboven al genoemde De Bruin. Binnen het half uur werd het 0-3 door een slimme valpartij, na een klein duwtje, die bestraft werd met een strafschop. Pas toen schudde Flamingo’s zich wakker en liet Zouaven het wellicht al wat lopen. Rade, die eerst nog met een poging de mussen uit de lichtmast had geschoten, vuurde nu wel doelgericht en de keeper kon niet anders dan een rebound weggeven waaruit door de andere helft van de Servische tandem, Srdjan, de ruststand van 1-3 op het nog niet werkende scorebord werd gezet.

zat1zouavend

Dolf kwam er dus na de veldwissel in voor Ron en dat is dan weer typisch Dolf. Die laat eerst Ron lekker een helftje tegen de wind in worstelen om in het tweede bedrijf zelf lekker met de wind in de rug achterover te leunen en de ballen naar voren te rammen. Al snel profiteerde Maarten enkele malen en uit 1 zo’n crossbal nam hij de bal behendig mee en rondde doeltreffend af. Vervolgens kregen zowel hij als Remco nog een enkele mooie kansen maar Flamingo’s kreeg uiteindelijk van de linksback van De Zouaven de helpende hand toegereikt bij de gelijkmaker. Zijn miraculeuze eigendoelpunt zal als zowel fenomenaal, curieus en kolderiek de boeken ingaan. Vanaf zijn positie ter hoogte van de zestienmeterlijn aan de zijkant van het veld wilde hij de bal crossen naar wat zich laat raden de rechtsback of rechtshalf. De hoge bal had echter te weinig vaart en werd een prooi van de wind die hem met een enorme curve en dito stuit over de keeper in het dichtstbijzijnde zijnetje deed belanden.

Hiermee hield het geluk van Flamingo’s echter wel op en ook Dolfs inbeng bracht aan de verdedigende malaise geen einde. Enkele individueel wat mindere momentjes leidde helaas al snel tot de 3-4 (het breekpunt) als ook de 3-5. Dat het in de slotseconden nog 3-6 werd was slechts voor de statistieken.
De volgende wedstrijden kunnen er zeker punten gehaald worden, laten we hopen dat de selectie weer wat verbreed.


31 oktober, OFC – Flamingo’s

Over de wedstrijd tegen het nog zonder puntverlies bovenaan staande OFC kunnen we kort zijn. Het werd uiteindelijk een volledig terechte, doch licht geflatteerde 7-0 nederlaag. Hier of daar had er wel een mogelijkheid gezeten om een enigszins aanvaardbare score te behalen maar uiteindelijk bracht een gebrek aan kwaliteit en een gebrekkige inzet de doorslag.

Dick Bleek had het weer niet eenvoudig dit weekend en zag onder andere Baris en Tufan afhaken. Trainer Ron Weinbrecher was ook niet fit genoeg om te starten, had nog wel een tactisch plan gemaakt, maar dat kon eigenlijk al snel de prullenbak in. Daar tegenover stond wel een terugkeer in de basis van Dolf en Evert Jan zodat de volgende elf de startende basis vormden: Ron Vlaar, Frank de Boer, Bob Oomes, Evert Jan Biersteker, Tim Schmidt, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Dolf Henschen, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh. Remco van Herpen en Marco Ghiglioni begonnen aan de kant en vielen in de tweede helft in voor Srdjan en Dolf.

ofczat1aKlik op de foto’s voor een vergroting.

OFC kwam al binnen het kwartier op voorsprong. De gastheren waren al wel sterker maar nog niemand had de indruk dat er grote problemen waren. Ton kreeg echter een corner op het hoofd en de bal viel bij de tweede paal binnen daar waar Frank wellicht een voetje tegen de bal had kunnen krijgen. Meteen hierna kreeg Maarten nog de kans om Flamingo’s weer in de wedstrijd te helpen maar zijn schot met rechts werd geblokt. Kort hierna kreeg OFC de 2-0 in de schoot geworpen toen een vrij trap aan de zijkant teruggelegd werd en van buiten de 16 niet eens echt hard maar wel precies in de hoek binnengeschoten werd. Nog voor rust werd en het 3-0 en toen was het eigenlijk gewoon over en sluiten.

ofczat1b

In de rust werd nog wel besloten er een laatste ruk aan te geven maar toen het meteen al 4-0 werd, was het zaak de ledematen te sparen en gele kaarten te voorkomen. Dit laatste bleek nog lastig daar de scheidsrechter een warrige wedstrijd floot en Flamingo’s de irritaties, mede natuurlijk ingegeven door de stand, slechts moeizaam voor zich kon houden.

ofczat1c

Bij een 6-0 stand kreeg Bob in de 90ste minuut nog even een volledig onnodige duw die hem pijnlijk in aanvaring deed komen met de paal zodat hij nog aangeslagen het veld diende te verlaten. De scheidsrechter achtte het hierna nodig nog eens ruime extra tijd toe te voegen zodat het Flamingo’s 10-tal nog het zevende doelpunt als sluitstuk mocht slikken.
Niet getreurd, volgende week weer vrolijk verder, thuis tegen De Zouaven


24 oktober, Flamingo’s – De Blokkers

Door de afgelasting van de wedstrijd van vorige week dateerde het laatste optreden van Flamingo’s alweer van twee weken terug, een wedstrijd die voor ondergetekende een vrij traumatische ervaring zou blijken te zijn. Bij eigen afwezigheid hoop je natuurlijk stiekem dat je elftal een blamerende nederlaag lijdt waarbij jouw eigen afwezigheid van doorslaggevende betekenis bleek voor de totale ineenstorting. Niets van dit al. Flamingo’s sleepte tegen Kleine Sluis met 10 man een heroïsche 0-1 zege uit het vuur, die vervolgens door gelegenheidsverslaggever Dick Bleek (de enige functie binnen Flamingo’s die hij nog niet bekleedde) op zodanige wijze recht uit het hart bezongen werd, dat zelfs mijn baan als chroniqueur op de tocht leek komen te staan. Daar sta je dan met je dure woorden en je kommaatjes op de juiste plek. Gelukkig bleek Dick verder geen ambities als stukjesschrijver te hebben zodat mijn basisplaats bij gebrek aan andere opties voorlopig nog niet onder druk lijkt te staan.

zat1blokaKlik op de foto’s voor een vergroting.

Genoeg over persoonlijke bespiegelingen en over naar de wedstrijd van heden middag. De afgelasting van vorige week (wegens ontbrekende belijning … , maar dat is weer een heel ander verhaal) had er in ieder geval voor gezorgd dat de meeste pijntjes een extra week rust hadden gehad en Dick kon dan ook beschikken over een nagenoeg fitte selectie. Slechts keeper Tufan bleek op de wedstrijddag ziek, maar gelukkig werd de meer dan waardige vervanger Ton Vlaar weer bereid gevonden de handschoenen op te pakken. Een voltallige selectie was deze middag so wie so geen overbodige luxe getuige de resultaten die vorig seizoen tegen De Blokkers behaald werden. De 0-9 en 10-0 nederlagen bewijzen dat dit niet bepaald onze favoriete tegenstander was. Dick hield Srdjan Velinovic, Bob Oomes en Marco Ghiglioni aan de kant en dacht met de volgende elf de klus dit seizoen wel te kunnen klaren: Ton Vlaar, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Tim Schmidt, Youssef Fakir, Remco van Herpen, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Baris Ozdemir, Maurice Gijzen en Richard Rijsterborgh.

zat1blokb

Voor het eerst sinds jaren mocht Zat 1 een reguliere competitiewedstrijd op het A-veld spelen, een dingetje waar ook het ruim aanwezige publiek zijn waardering over uitsprak. Alle ingrediënten waren dan ook aanwezig voor een mooie voetbalmiddag en Flamingo’s stelde niet teleur. Blokkers werd wat eerder dan doorgaans het geval is opgevangen en al vanaf het eerste fluitsignaal creëerde Flamingo’s kansen. Het vizier stond echter nog niet op scherp en vanuit de eerste kans aan de andere kant van het veld was het Blokkers dat verrassend de score opende na een diepe bal door het midden die door de nummer 10 opgepikt en langs Ton geschoven werd. Flamingo’s liet zich door deze tegenvaller echter niet uit het veld slaan en sloeg direct terug. Ron speelde Maarten aan in het strafschopgebied, deze draaide om de man in zijn rug heen en vuurde op doel. De keeper kon de bal slechts pareren en diende een rebound weg te geven die door Maurice feilloos benut werd.

Hierna greep Flamingo’s definitief het initiatief. Ron diende zich met een volgelopen kuit door Bob te laten vervangen en Flamingo’s trok onverminderd naar voren. Maarten werd door Bami vrijgespeeld en liet een leep balletje los dat net voorbij de tweede paal bij Maurice viel die het leder ineens uit de lucht tegen het net volleerde. Flamingo’s was nog niet uitgeraasd en kwam nog voor rust op 3-1 nadat eerst Baris Maurice de diepte in stuurde en deze vervolgens Bami bediende die de nog niet zo makkelijke bal klinisch afrondde.

zat1blokc

In de rust was duidelijk dat de voorsprong ook in de tweede helft behouden c.q. uitgebouwd kon worden ondanks dat Baris als gevolg van een knietje het veld diende te verlaten ten faveure van Srdjan. De overwinning kwam uiteindelijk ook niet meer in gevaar ondank een hachelijk moment wat mogelijke een kentering had kunnen ontketenen. De Blokkers kreeg een kwartier voor tijd een strafschop te nemen maar een getergde Ton maakte zich groot en dwong de aanvaller de bal op de paal te schieten. Het slotakkoord was voor Maurice, die na een lange run de bal via onderkant lat de goal in ramde en daarmee de 4-1 einstand op de borden schoot. Marco kwam nog het veld in voor Youssef maar dat was wel zo’n beetje het laatste noemenswaardige feitje van de wedstrijd.
Volgende week uit naar ongeslagen koploper OFC, kijken of er wat te halen valt.


10 oktober, Kleine Sluis-Flamingo’s

Na een aantal nipte nederlagen werd het tijd voor wat punten om de aansluiting met de bovenste ploegen op de ranglijst niet te verliezen. Kleine Sluis leek hiervoor de gedroomde tegenstander. Na afwezigheid van 1 seizoen heeft het weer de mogelijkheid gezien om een jeugdig elftal op de been te krijgen. Uit voorgaande seizoenen is gebleken dat dit een te nemen hindernis zou zijn.
Maar zoals gewoonlijk was het weer flink puzzelen om een elftal op de been te krijgen.

kleinea

Tim (onze vaste [journalist, geestverruimende schakel en aanvoerder moest zo nodig dit weekend naar N-Ierland om daar in een lege kroeg de plaatsing voor het EK te vieren) Maurice ging een weekendje weg op zoek naar de scherpte die hij dit seizoen nog steeds een beetje kwijt is. Marco gaat er inmiddels een gewoonte van maken om te laat te komen waardoor we ons toch weer moesten haasten richting de bollenvelden van Anna Paulowna. Waar aangekomen het wedstrijdformulier niet geopend kon worden en ik mijn werk van de avond ervoor op de ouderwetse manier kon overdoen. Van de dertien man die ik dacht te hebben waren er nog elf over bij aanvang van de wedstrijd. Bob zou uit zijn werk later aansluiten en Baris was voor mij door miscommunicatie of anders niet aanwezig. Hier stond de terugkeer van de geblesseerde spelers Tufan, Rade, Bami en een kwakkelende Ron tegenover.

De volgende enige aanwezige elf gingen van start, Tufan (stijve nek) ,Youssef, Ron (stramme kuiten),Ton, Frank, Remco, Rade (ruime knie),Srdjan, Maarten, Bami (onwillige hamstring) en als laatst de vrolijkste, Marco, die blij als een jong veulen die voor het eerst de wei in mag, zijn eerste basisplaats vierde. Wat tijdens de wedstrijd tot enige irritatie bij zijn medespelers leidde, en vrolijke gezichten bij het publiek. Als gezegd was de tegenstander jeugdig en onbezonnen wat ons wel ligt en buiten veel geren en wat afstandsschoten kwamen zij niet. Flamingo’s had de beste kansen, maar ook hier ontbrak de echte scherpte nog tot na een goedlopende aanval de bal voor de voeten van Maarten kwam en deze buitenkans met zijn buitenkant schoen over de keeper lepelde 0-1. De kuiten van Ron begonnen flink op te spelen en hij moest vervangen worden door de inmiddels gearriveerde Bob. De 1-0 werd met gemak mee naar de thee genomen waar we het erover eens waren dat de punten meegenomen dienden te worden richting ’t Lood.

De tweede helft gaf eenzelfde beeld de jongens van Kleine Sluis gingen nog harder rennen waar de nog steeds vrolijke Marco achteraan dartelde. Na een minuut of twintig raakte Tufan bij een duel weer geblesseerd en kon hij niet verder, na enig oponthoud was Ton omgetoverd tot sluitpost wat bij de tegenstander de hoop gaf op een beter resultaat. En tegen tien man met een speler op doel, dus werd er besloten nog meer en vanaf grotere afstand op doel te schieten, misschien moeten ze hier eens op gaan trainen de ballen gingen alle kanten op, behalve richting doel en zo had Flamingo’s via spaarzame counters nog de beste kansen. Ook deze keer leek er geen einde aan te komen, de scheids had er duidelijk plezier in. Flamingo’s bleef makkelijk op de been waar tegenstanders met kramp bleven liggen, vlak voor dat de verlichting aan moest, besloot de scheids het voor gezien te houden en konden de verdiende punten de tas in. Volgende week Westzaan winnen om een goede reeks neer te zetten en gelukkig is Tim dan weer terug om journalist te spelen en met een beetje geluk heeft Maurice z’n scherpte ook terug gevonden.

Dick Bleek


3 oktober, Flamingo’s – Alcmaria Victrix

Vol verwachting werd uitgekeken naar de eerste derby in jaren tegen het met 7 punten uit 3 wedstrijden sterk gestarte Victrix. In de loop van de week voorafgaand aan de wedstrijd werd echter duidelijk dat het nog wel eens een lastige klus zou kunnen worden aangezien zowel Richard Rijsterborgh als Rade Trifkovic geblesseerd uit het duel met Hercules waren gekomen. Op de wedstrijddag zelf bleek ook keeper Tufan Kivancli door een stijve nek niet inzetbaar, in Ton Vlaar werd echter een waardig vervanger gevonden. Dit alles zorgde er wel voor dat Dick Bleek zijn selectie aardig door elkaar diende te husselen, om tot de volgende opstelling te komen: Ton Vlaar, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Baris Ozdemir, Maurice Gijzen en Evert Jan Biersteker.

zat1victr2Klik op de foto’s voor een vergroting.

Alcmaria Victrix greep vanaf het eerste fluitsignaal het initiatief en drukte Flamingo’s terug op eigen helft. Flamingo’s kwam maar zeer moeizaam onder de druk uit en eigenlijk was het wachten op een doelpunt van Victrix. Zij dwongen echter weinig echte kansen af en op de enige goede mogelijkheid wist Ton met een voetje redding te brengen. Toen Flamingo’s zich na een minuut of 30 ook eens op de vijandige helft waagde was het echter wel direct raak. Na een overtreding op Maurice was het Maarten die de daaropvolgende vrij trap langs de muur en achter de keeper krulde en daarmee de volledig onterechte 1-0 op het scorebord zette. Niet veel later leek Flamingo’s op een 2-0 voorsprong te komen toen Maurice, die daarvoor ook al de paal geraakt had, de bal op de lat pegelde en Evert de rebound middels een acrobatische actie tot doelpunt dacht te promoveren. Hij werd echter tijdens deze actie getorpedeerd maar kreeg om onduidelijke reden hiervoor geen strafschop mee. Hierna waren het weer de bezoekers die met verwoede pogingen op gelijke hoogte trachtten te komen maar de voorsprong bleef tot de rust gehandhaafd.

Dick bracht in de rust nog geen wijzigingen aan in het elftal en vertrouwde er dus voorlopig op dat de opgetrokken muur nog wel even stand zou houden.

Lange tijd ging het goed, maar, u voelt hem al aan komen, de gelijkmaker viel uiteindelijk toch. Remco van Herpen was al voor Youssef in het elftal gekomen in de hoop het elftal van nieuw elan te voorzien. Alcmaria kreeg echter een vrije trap aan de zijkant van het strafschopgebied te nemen en toen deze werd teruggelegd op de rand van de 16-meter kon de teveel vrijheid genietende spits de bal achter Ton rammen. Het werd vervolgens ook 1-2 toen de scheidsrechter nu wel, overigens terecht, de bal op de stip legde en de strafschop verzilverd werd.

zat1victr3

Flamingo’s zette aan voor een slotoffensief en ging eindelijk meer naar voren spelen. Marco Gighlioni viel in voor Ron Weinbrecher en tot op het laatst hing de gelijkmaker in de lucht ook al had Victrix dankzij de geboden ruimte de voorsprong ook uit kunnen bouwen.

zat1victr4

In de stand kwam helaas echter geen wijziging meer zodat Flamingo’s voor de derde keer deze competitie met 1 doelpunt verschil het schip in ging en het na 4 wedstrijden blijft steken op 3 punten.


26 september, Hercules Zaandam – Flamingo’s

Na de, mild uitgedrukt, verassende afgelasting van vorige week, diende Flamingo’s de gewonnen wedstrijd tegen Blauw Wit van 2 weken terug nu een passend vervolg te geven tegen nieuwkomer Hercules Zaandam. Voor velen uit de selectie was het bezoek aan het prima complex ook nog eens primeur. Hercules had zich na de eerste 3 wedstrijden met 7 punten op de 2 plek genesteld.
Marco Gighlioni heeft, zelfs na een vrij traumatische ervaring vorig seizoen met zijn fiets en fietsketting, blijkbaar nog steeds geen voetbal-proof rijwiel aangeschaft, zodat zijn afgelopen ketting voor enige vertraging in het vertrek zorgde. Dit kleine oponthoud had echter grote gevolgen daar driekwart van de selectie hierdoor in een enorme opstopping als gevolg van een ernstig ongeluk op de A9 vast kwam te staan. De speculaties of we de file voor waren geweest of juist bij het ongeluk betrokken zouden zijn leidden niet tot een sluitende conclusie. Het netto resultaat van de vertraging was wel dat de wedstrijd met 3 kwartier vertraging een aanvang vond.

herczaanzat1cMarco Gighlioni en Maarten de Vries weten op dit moment nog niet wat hen op de A9 te wachten staat.

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst een opstelling van de vorige wedstrijd kon copy-past-en in het nieuwe verslag, maar deze keer kon ik het arbeidsintensieve getyp eens achterwege laten. Dat betekende dat Dick dus weer de volgende elf het vertrouwen gaf: Tufan Kivancli, Bob Oomes, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Tim Schmidt, Remco van Herpen, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Baris Ozdemir, Richard Rijsterborgh en Maurice Gijzen.

Al gauw bleek dat de tweede plek van Hercules geen toeval was. Het elftal herbergde een aantal snelle en sterke spelers en de Zaandammers zochten dan ook direct volop de aanval. Flamingo’s liet zich echter niet overrompelen, kreeg de zaken verdedigend redelijk op orde en kon aardig meedoen. Niettemin kwam Hercules na een minuut of 12 al op een 1-0 voorsprong na een goede loopactie van de nummer 10 die met een slimme pass vrij voor Tufan gezet werd en vervolgens doeltreffend afrondde. Flamingo’s liet zich door deze treffer echter niet uit het veld slaan en er ontspon zich een gevecht tussen 2 redelijk gelijkwaardige elftallen. Na ruim een half uur kon Bami, bij afwezigheid van Dolf Henschen, de partijen op gelijke hoogte brengen door een strafschop te verzilveren na een overtreding op Maarten. De partijen leken met deze gelijke stand aan de thee te gaan totdat Hercules vlak voor rust nog 1 maal de aanval zocht. Een voorzet kwam op het hoofd van Baris die de bal niet goed weg kon koppen zodat Ton met de Hercules spits een kopduel opzij van doel diende aan te gaan. Het duel eindigde onbeslist maar omdat de aanvaller de bal via het hoofd van Ton kopte, kreeg de bal een rare curve zodat deze over Tufan in het verre zijnetje viel en Hercules dus met een 2-1 voorsprong ging rusten.

herczaanzat1bKlik op de foto’s voor een vergroting.

Flamingo’s startte de 2de helft met hernieuwde energie en de overtuiging dat er minimaal een punt gehaald kon worden. Het ging dan ook meer in de aanval dan de eerste helft en veelvuldig werd na een lange bal 1 van de voorwaartsen gevonden. Dit resulteerde in enkele goede kansen maar de zuiverheid in de afronding ontbrak. Het gevolg was het in werking treden van de wetmatigheid in het voetbal dat als je ze zelf de doelpunten niet maakt, je ze dan tegen krijgt (gelul natuurlijk, maar goed). Dus kwam Hercules inderdaad op 3-1 nadat een voorzet van rechts bij de tweede paal vrij ingegleden werd. Het verschil van 2 doelpunten leek schier onoverbrugbaar maar Flamingo’s weigerde te capituleren. Verwoed ging het op zoek naar doelpunten en werd als snel beloond toen Bami een bal onderschepte en van afstand de bal over de keeper liftte en de 3-2 aantekende.
Dick bracht met Srdjan Velinovic en Frank de Boer vervolgens vers bloed in de gelederen om een slotoffensief te ontketenen.

herczaanzat1a

De kansen op de gelijkmaker kwamen er wel degelijk, met de kans van Srdjan in de laatste minuut als summum, maar het mocht helaas niet zo zijn. Aan de andere kant had Hercules ook nog zomaar de 4-2 kunnen maken, maar mede door scherp vlaggen aan beide kanten werd en niet meer gescoord.
Ook nu heerste er weer een zekere tevredenheid over het geboden spel maar bleef Flamingo’s zonder punten. Doel is om daar volgende week in de derby tegen Alcmaria Victrix verandering in brengen.


12 september, Flamingo’s – Blauw Wit

Voor het eerst sinds mensenheugenis kon leider Dick Bleek weer eens beschikken over een zo goed als fitte en voltallige selectie. Tegen het vorig seizoen gedegradeerde Blauw Wit kon hij het zich dan ook veroorloven om de minder fitte Frank de Boer, Srdjan Velinovic en Dolf Henschen aan de kant te houden. Nu ook Bruce van Laaren bereid bleek te zijn te willen vlaggen, waarvoor dank, installeerde Dick zich dan ook comfortabel in de dug out om voldaan achterover leunend zowaar een, jawel, winnend Flamingo’s gepresenteerd te krijgen. Hij had hiervoor de volgende elf de wei in gestuurd: Tufan Kivancli, Bob Oomes, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Tim Schmidt, Remco van Herpen, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Baris Ozdemir, Richard Rijsterborgh en Maurice Gijzen.

Al in de eerste twintig minuten van de eerste helft bleek dat Flamingo’s eindelijk weer eens een elftal op been had gebracht dat beter was dan de tegenstander. Het jonge Blauw Wit werd op eigen helft gehouden en met enige regelmaat vielen er kansen en mogelijkheden voor Flamingo’s te noteren. Veelvuldig diende er aan de noodrem getrokken te worden wat ook nog eens resulteerde in een aantal vrije trappen rond het 16-meter gebied. Eén van die vrije trappen werd fraai door Ron op de lat gekruld, maar ook in de daaropvolgende scrimmage kwamen zowel Remco als Maurice niet tot scoren.

zat1blwbKlik op de foto voor een vergroting.

Uiteindelijk viel de terechte 1-0 toch. Maurice nam een vrije trap vanaf de zijkant van het veld, zond deze richting het hoofd van Bami die perfect breed legde op de instormende Maarten die de bal snoeihard binnen volleerde. Flamingo’s bleef vervolgens goed door voetballen en gaf voor het eigen doel weinig weg. Nog voor rust kwam het op 2-0 toen Maurice wederom Bami vond. Deze moest nog aardig wat doen om de diepe bal tot doelpunt te promoveren, maar na een lobje over de keeper een poortje en een achteloze afronding zagen alle open monden toch de 2-0 op het bord staan.
Besloten werd de zaken in de rust te laten staan en pas later de wissels in te brengen.

zat1blwcKlik op de foto voor een vergroting.

Over het geheel genomen was de tweede helft van minder kaliber dan de eerste helft. Blauw Wit bleek onmachtig om nog wat terug te kunnen doen, probeerde dit wel veelvuldig met de lange bal van de keeper maar de Flamingo’s defensie liet zich niet verassen. Slechts 1 maal wist Blauw Wit met een kopbal uit een voorzet gevaarlijk te worden maar Tufan wist de bal met een miraculeuze reflex uit zijn doel te ranselen. Voorin vielen er nog wel wat kansjes te noteren maar de echte scherpte ontbrak. Slechts Maarten wist het net nog te vinden middels een knap ingeschoten vrije trap en tekende daarmee de 3-0 eindstand aan. De pijp raakte tegen het einde van de wedstrijd behoorlijk leeg maar ik denk dat de meeste al aardig aan het genieten waren van de 3 punten. De laatste winstpartij in de competitie voor Zat 1 dateerde van 28 februari, voor de spelers die vorig jaar nog in Zon 1 speelden was dat nog iets langer geleden …

Nu zaterdag thuis tegen De Blokkers ‘de goede lijn doorzetten’. Komt allen, er valt weer wat te zien.


Flamingo’s 64 Zat 1 seizoen 2015/2016

Na het desastreus verlopen vorig seizoen kon begeleider Dick Bleek niet anders dan het roer volledig omgooien. In plaats van in te zetten op de jeugd haalde hij, samen met onbezoldigd trainer Ron Weinbrecher, kwaliteit, routine en ervaring in huis. Richard ‘Bami’ Rijsterborgh werd losgeweekt van Vrone en na jarenlange smeekbedes besloot ook clubicoon Rade Trifkovic eindelijk zijn kunsten ten gunste van de zaterdagtak aan te wenden. Samen met hem kwamen vanuit de zondagtak ook keeper Tufan Kivancli en Baris Ozdemir over. Naast alle besognes op de transfermarkt liet Dick zich tussendoor en passant ook nog even tot nieuwe voorzitter van de club kronen zodat hij het volledige beleid ten aanzien van de Zat 1 alsmede de gehele ASV De Flamingo’s ’64 naar zijn hand kon gaan zetten. De beleidswisseling hield onder meer in dat er begonnen werd met 2 maal in de week te trainen, waarbij de insinuatie dat dit slechts ten faveure van de kantineomzet ingevoerd werd rigoureus van de hand gewezen werd. Twee oefenwedstrijden werden er gespeeld, de eerste tegen Haarlem Kennermerland ging met 3-5 verloren en ook van het nieuw gevormde Zondag 2 werd in een verkorte partij met 2-4 verloren. Ondanks deze tegenvallende resultaten werd er aardig gespeeld en bestond het vertrouwen dat het alleen maar beter kon en werd er vol goede moed begonnen aan een nieuw seizoen in de 4de klasse A.

5 september, Dindua – Flamingo’s

De eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen was meteen de verste uitwedstrijd zodat de overheersende gedachte was die dan maar vast gehad te hebben. Zonder de afwezige Bob Oomes en Marco Ghiglioni reisde de selectie richting Enkhuizen af toen ook Baris diende af te melden. Dick bracht de laatste wijzigingen in de opstelling aan, Ron sprak het tactische plaatje door en uiteindelijk dienden de volgende elf het te klaren: Tufan Kivancli, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Tim Schmidt, Srdjan Velinovic, Rade Trifkovic, Maarten de Vries, Dolf Henschen, Richard Rijsterborgh en Maurice Gijzen.

De wedstrijd op het nieuwe kunstgras van Sportpark Immerhorn bleek al gauw een gelijk opgaande strijd te worden. Het energieke Dindua trachtte met snelheid en diepte een gat te vinden in de defensie van Flamingo’s, terwijl de uitploeg via de omschakeling en enkele goede aanvallen de score probeerde te openen. Het was Flamingo’s dat na een minuut of 20 als eerste aan het langste eind trok. Srdjan bezorgde een inworp bij Maurice die de bal voor de goal wist te krijgen waarna Bami het hoofd ertegen aan wist te krijgen en de bal voor de 0-1 de goal induwde. Voor de enkele ongelukkigen die het gehele vorig jaar meegemaakt hadden toch een licht euforisch moment, een voorsprong. Flamingo’s verdubbelde de inspanningen om de voorsprong te verdedigen en kreeg zelfs mogelijkheden de voorsprong te vergroten. Dit lukte helaas niet en richting het rustsignaal raakte de krachten op. Enigszins fortuinlijk kwam Dindua dan ook nog langs zij toen een gevaarlijk aanval over hun linkerkant gestuit leek te worden maar vanuit een onmogelijk hoek de bal via Tufan in de goal belandde. Rust 1-1.

Het technisch hart besloot geen wijzigingen aan te brengen in de rust en Flamingo’s startte de tweede helft met hernieuwde energie. Ook nu kwam bij vlagen tot zeer aanvaardbaar voetbal en dit resulteerde uiteindelijk in een nieuwe voorsprong. Nadat de keeper van Dindua ver buiten zijn strafschopgebied handelend had opgetreden belandde de bal in de voeten van Maarten. Deze schatte de situatie van de keeper goed in en ondanks zijn eigen positie iets voorbij de middenlijn besloot hij tot een schot op doel. Met ingehouden adem volgden alle aanwezigen de gekrulde baan van de bal door het zwerk om deze slecht onder een langgerekt ‘ooo’ te laten ontsnappen toen de bal op de lat uiteen spatte. Slechts 1 persoon richtte zich alleen op de mogelijke gevolgen van een misser en zo was het Bami die vanuit de rebound datgene rechtzette wat de lat voorkomen had en Flamingo’s een 1-2 voorsprong gaf.

Met man en macht vocht Flamingo’s het restant van de tijd voor de punten en wederom kwamen er kansen om de voorsprong uit te breiden. Dolf en Ron diende geblesseerd het strijdperk te verlaten en werden vervangen door Remco van Herpen en Youssef Fakir. Volgens alle regels van de romantiek had Flamingo’s na een heldhaftige strijd de punten verdiend over de streep getrokken maar zoals al vaker gememoreerd gelden in de voetballerij slecht de wetten van de grauwe realiteit (voor ons althans, bij Dindua denken ze daar wellicht anders over). Tot de 85ste minuut ging alles goed, daarna viel de bijl vol in de nek. De 2-2 viel na een klassieke combinatie door midden die afgerond werd met een prima schot van een meter of 20. De winnende goal voor Dindua viel kort daarna dus ook nog uit een situatie waarin de balans in het elftal weggevallen was.

De teleurstelling overheerste na afloop, groter dan die het hele vorige seizoen geweest was. Gelukkig zag iedereen ook de positieve zaken en kon er tevredenheid zijn over grote delen van de wedstrijd. Maar ja, geen punten.




SEIZOEN 2014 – 2015

Eindstand Zaterdag1, seizoen 2014 – 2015

Eindstand Zat1 2014 2015



25 april, Alkmaarse Boys – Flamingo’s

De derby tegen de Boys. Voorheen één van de wedstrijden waarvoor Flamingo’s zich altijd extra op kon laden en waarin vaak een goed resultaat behaald werd. Ook de return van de wedstrijd waarin Youssef Fakir een ernstige blessure opliep die hem inmiddels alweer sinds 6 september aan de kant houdt. Hij traint gelukkig wel al weer lichtjes en kreeg deze middag langs de lijn gezelschap van onder andere Bob Oomes en Maarten de Vries die ook met ongemak aan de kant dienden te blijven. Dit alles zorgde ervoor dat Dick Bleek weer alles uit de kast diende te halen om überhaupt 11 man op de been te kregen, helaas een beetje het verhaal van dit seizoen. Uiteindelijk kwam hij tot de volgende 11: Ton Vlaar, Frank de Boer, Remco Homan, Han van Tent Beeking, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Remco van Herpen, Tim Schmidt, Bruce van Laaren, Robert Terlouw en Maurice Gijzen.

Het valt weer lastig een ronkend verslag van de wedstrijd te schrijven, hoe graag ik dat ook zou willen. Dit was mijn laatste wedstrijd van het seizoen en in de huidige toestand van zowel Zat 1 als geheel Flamingo’s is het allemaal nog maar de vraag wat volgend seizoen zal brengen. Ik had graag geschreven dat we na een heroïsch gevecht de punten hadden binnengehaald, of zelfs maar eervol hadden verloren. Ik had graag geschreven dat ik in mijn laatste wedstrijd van het seizoen mijn eerste doelpunt had gemaakt. We verloren helaas vrij kansloos met 4-0 en ik heb voor het eerst een heel seizoen niet gescoord.

Dit alles was tekenend voor het seizoen waarin de sfeer er gelukkig niet veel onder te leiden had en de trainingen nog goed bezocht werden (soms beter dan de wedstrijden …) en deze nu ook weer serieuzer opgepakt worden.

De wedstrijd zelf volgde weer het bekende patroon. De eerste 20 minuten ging redelijk gelijk op. Na balverlies op eigen helft brak de Boys echter door de gelederen en scoorde de 1-0. Niet lang daarna viel al de 2-0 maar Flamingo’s dwong wel kleine kansjes af. Vlak voor rust dreigde Maurice door te breken maar werd bij de knie afgezaagd op weg naar de goal. In plaats van rood en een vrije trap net buiten de 16, liet de scheidsrechter doorspelen. Alkmaarsche Boys aanvaarde dit presentje wel erg dankbaar, counterde en zette de 3-0 ruststand op het bord. Zelfs na rust kreeg Flamingo’s via Maurice, Srdjan en Han nog goede kansen om wat terug te doen maar in plaats daarvan scoorde de Boys middels een fraaie omhaal nog de 4-0.

Rest ons nog de afsluitende wedstrijd van dit seizoen over twee weken tegen Hollandia, die ik vanaf een hopelijk zonnig Kreta zal volgen. Dick en de mannen alvast veel succes gewenst en laten we streven naar een beter volgende seizoen.


18 april, Flamingo’s – AFC ’34

De altijd met verwachting tegemoet geziene wedstrijd tegen AFC was zo’n beetje de eerste wedstrijd dit seizoen die onder aangename, want zonnige, omstandigheden afgewerkt kon worden. Niet dat dit direct een positieve injectie gaf aan het aantal aanwezigen in de selectie van Dick Bleek. Het gaf hem dan echter wel weer de kans om een nieuw aanstormend talent uit de talentenfabriek van de jeugd van Flamingo’s een kans op een invalbeurt te geven. Dide verkoos er uiteindelijk voor zijn debuut uit te stellen zodat we het voorlopig alleen met z’n voornaam zullen moeten doen. Dick gaf de overige elf zijn vertrouwen wat resulteerde in: Nick Hoogland, Remco van Herpen, Dolf Henschen, Ton Vlaar, Frank de Boer, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Marco Ghiglioni, Maurice Gijzen en Bruce van Laaren. Met Nick Hoogland, bekend van de knik van Nick, is daarmee het inmiddels meest besproken lid van Flamingo’s genoemd en waarschijnlijk niet geheel toevallig viel ook vrouw Caro (die van de tattoo ja) weer eens op ’t Lood te bewonderen.

zatafccKlik op de foto’s voor een vergroting.

Gezien de stand op de ranglijst en de eerste wedstrijd van het seizoen (9-1) mocht Flamingo’s weinig hoge verwachtingen koesteren. Maar ja, het blijft de derby tegen AFC, dus je weet het maar nooit en met die tactiek ging Flamingo’s de strijd aan.

Al gauw was duidelijk dat AFC een kwalitatief minder elftal op de been bracht dan in de eerste confrontatie en Flamingo’s kon dan ook goed partij bieden en aardig meevoetballen. Veel grote kansen vielen er niet te bewonderen, maar kleine mogelijkheden vielen er wel te noteren voor Flamingo’s. Zo’n 10 minuten voor rust was het echter AFC dat de score opende toen een lobpasje door het centrum niet goed verdedigd werd. De aanvaller mocht eerst nog een keer volledig naast de bal maaien maar toen hij vervolgens nog steeds niet lastig gevallen werd besloot hij toch maar een schot richting doel te produceren. Nick kreeg er nog wel een hand tegenaan maar kon het niet meer recht breien zodat de 0-1 ruststand op het bord kwam.

zatafcb

Flamingo’s ging de tweede helft in met het vermoeden dat er nog wat te halen viel. De wijze waarop deze droom uiteenspatte was vrij tekenend voor het seizoen. Terwijl er voorin veel ruimte lag en de bal aardig aankwam werd er toch, op de helft van AFC, balverlies geleden, kon AFC ongehinderd door de linies heen trekken en vervolgens redelijk eenvoudig scoren en de stand op 0-2 brengen, een in onze situatie schier onoverbrugbare achterstand.

zatafca

De spanning was hiermee dan ook wel uit de wedstrijd, alhoewel Flamingo’s via Maurice nog een aardige kans kreeg om de achterstand te verkleinen. AFC bracht echter de ons aller blijkbaar erg dierbare Joop van Tol in die namelijk vervolgens volledig vrij de 0-3 in mocht koppen. Uit een uitstekende pass van Marco kon Maurice uiteindelijk nog wel op doel af gaan en de eretreffer aantekenen. In de slotminuut bepaalde AFC de eindstand nog op 1-4.

Nog 2 wedstrijden te gaan, Alkmaarsche Boys en Hollandia, beide uit. Er rest ons slechts dit slopende seizoen tot een positief einde te brengen.


11 april, Flamingo’s – SRC

Na het behaalde punt van vorige week tegen Westzaan was de stemming licht positief over de kansen tegen SRC. De tegenstander van deze middag bivakkeert de laatste jaren op de stand altijd in de buurt van Flamingo’s maar er wordt zelden van ze gewonnen. Niettemin overheerste het gevoel dat vandaag met deze traditie gebroken zou worden. Dick Bleek had het in ieder geval qua samenstelling van de selectie redelijk makkelijk en kon onder andere Evert Jan Biersteker thuislaten. Zelfs toen op het laatste moment duidelijk werd dat keeper Nick Hoogland, ondanks een vibrerend elektronisch zoenoffer voor zijn vrouw, de wedstrijd niet ging redden, verblikte of verbloosde Dick niet en posteerde hij Han in de goal. Dit bracht uiteindelijk de volgende opstelling: Han van Tent Beeking, Frank de Boer, Dolf Henschen, Ton Vlaar, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Marco Ghiglioni, Maurice Gijzen en Remco van Herpen.

zatsrc1c

De eerste helft werd gedomineerd door een straffe wind. SRC had ervoor gekozen te beginnen met de wind en de rug en domineerde dan ook de eerste helft. Veel kansen leverde dit voordeel echter niet op, vele passes verdwenen over de achterlijn en schoten vlogen hoog over het doel. De beste kansen waren voor Flamingo’s. Eerst speelde Maurice zich vrij maar zag zijn schotje op de paal belandden. Niet veel later zette hij Marco na een prima loopactie vrij voor de keeper maar deze kreeg de bal niet langs de goalie zodat de rust werd bereikt met de brilstand.

Terwijl de regen tegen het raampje van de kleedkamer aangejaagd werd smeedde Flamingo’s in de rust het plan voor de tweede helft. Door in te zakken en razendsnel via de lange bal uit te breken moest het windvoordeel uitgebuit kunnen worden.

zatsrc1b

Tijdens de wandeling van kleedkamer naar veld werd het doemscenario echter duidelijk. Van de stevige storm uit de eerste helft was niet meer over dan een aangenaam briesje. Gelijke omstandigheden dus voor beide partijen in de tweede helft en SRC was de eerste die profiteerde. De handige rechtsbuiten wist op de rand van het strafschopgebied weg te draaien en uit te halen waarmee hij de score opende. Flamingo’s liet het niet op zich zitten en trok de wedstrijd naar zich toe. Srdjan, toch al aardig op dreef de laatste weken, draaide zich vrij maar zag zijn schot gekraakt worden. Maarten was er echter als de kippen bij om de gelijkmaker binnen te tikken.

zatsrc1a

Na dit doelpunt leek Flamingo’s klaar om de wedstrijd definitief naar zich toe te trekken. Zoals echter al zo vaak dit seizoen pakte het anders uit. Een reeks aan persoonlijke fouten zorgden ervoor dat SRC binnen mum van tijd uitliep van 1-1 naar 1-4. De vraag mocht gesteld worden of het reeds genoemde elektronische apparaat, dat Nick voor zijn vrouw meegenomen had, van een genotvoller kaliber dan een tandenborstel had moeten zijn daar het optreden van Han hier en daar met gefronste wenkbrauwen begroet werd. Wellicht dat een andere keeper er iets meer aan had kunnen doen maar eerlijk is eerlijk, ook andere stonden behoorlijk te schutteren. Flamingo’s deed nog wat terug middels een door Dolf Henschen benutte strafschop maar het geloof in een goed resultaat was reeds weg.

Doordat Bergen met 7-1 verloor was het enige positieve aan de middag dat er op hen iets uitgelopen werd maar dit zorgde niet meteen voor een feeststemming in de verder gelukkig wel vrij goed gevulde kantine. Aanstaande zaterdag AFC ’34, ik maak er op voorhand maar niet al te veel woorden aan vuil.


4 april, Flamingo’s – Westzaan

Flamingo’s hoopte met de wedstrijd tegen Westzaan een einde te kunnen maken aan een negatieve reeks en eindelijk weer eens punten bij te kunnen schrijven. Dick Bleek had vanwege de paasdagen en andere ongemakken weer te maken met een aantal extra afzeggingen maar wist uiteindelijk een selectie te formeren waar potentie in zat. Hij begon met de volgende 11: Nick Hoogland, Frank de Boer, Maarten de Vries, Richard Homan, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Remco van Herpen, Jeroen Terlouw, Evert Jan Biersteker en Maurice Gijzen. Bruce van Laaren begon aan de kant en viel in de rust in voor Evert Jan.

Westzaan rook ook punten en begon scherper dan Flamingo’s aan de wedstrijd. Het nam initiatief en creëerde enkele mogelijkheden daar waar Flamingo’s niet veel verder kwam dan verdedigen. Westzaan kwam na een minuut of 20 dan ook op voorsprong toen een teruggelegde bal voor de voeten van een inkomende aanvaller viel en deze eenvoudig de 0-1 kon aantekenen. Flamingo’s leek eindelijk een beetje wakker geschut en de lange bal van achteruit werd vaker gehanteerd en leverde ook meer gevaar op. Dit leverde resultaat op toen Maurice zich handig dacht vrij te manoeuvreren in het strafschopgebied, vastgehouden werd en naar de grond ging. De daaropvolgende strafschop verzilverde hij, bij afwezigheid van Dolf, zelf en bracht de partijen weer op gelijke hoogte. Lang bleef de 1-1 echter niet gehandhaafd. Westzaan zette wederom aan en kwam binnen afzienbare tijd alweer op een 1-2 voorsprong. Nick diende op een schot van buiten het strafschopgebied een rebound weg te geven en dit buitenkansje werd door de spits dankbaar aanvaard. De koppen gingen echter niet omlaag bij Flamingo’s en nog voor de rust werd de stand alweer gelijk getrokken. Wederom diende de scheidsrechter de bal op de stip te leggen, deze keer nadat Maarten in een slalom onrechtmatig gestopt werd. Maurice ontfermde zich weer over deze kans en schoot wederom onberispelijk binnen voor de 2-2 ruststand.

De tweede helft vertoonde hetzelfde beeld als in de eerste helft met een iets sterker Westzaan. Deze 45 minuten werd er echter niet gescoord doordat uitblinkende Nick Hoogland iedere onmogelijke bal uit zijn doel ranselde en Flamingo’s voorin nog minder afdwong dan voor de rust. Ondanks enkele hachelijke situaties voor het Flamingo’s doel werd er uiteindelijk dus niet meer gescoord en kon Flamingo’s eindelijk weer een punt bijschrijven. Helaas werd er dus niet ingelopen op Westzaan, wellicht dat er in de volgende wedstrijd tegen SRC wel weer eens het volle pond binnengehaald kan worden.


28 maart, Sporting Andijk – Flamingo’s

Ook in de laatste wedstrijd in een reeks van lastige tegenstanders c.q. verre uitwedstrijden wist Flamingo’s geen punten te behalen. In striemende regen en orkaanachtige windstoten wist het door met man en macht te verdedigen de schade enigszins beperkt te houden maar kon Sporting Andijk toch nog 5 maal het net te vinden.

De immer positieve Dick Bleek zag zich weer voor allerlei uitdagingen gesteld maar wist uiteindelijk de volgende namen tot een basis-elf te overtuigen: Nick Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Ton Vlaar, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Remco van Herpen, Dolf Henschen en Bruce van Laaren. Marco Ghiglioni begon aan de kant en viel in de rust in voor Evert Jan. Voor de volledigheid: de entourage werd gecompleteerd door Ron Weinbrecher en Youssef Fakir die genoemd mogen worden omdat het onder de gegeven omstandigheden bepaald geen sinecure was om aanwezig te zijn.

Ondanks de aanknopingspunten die uit de wedstrijd tegen PSZ naar voren waren gekomen viel het spel deze middag bitter tegen. Sporting Andijk hanteerde een hoog tempo en leverde aardig veldspel. Flamingo’s werd behoorlijk overlopen en keek na een minuut of 20 tegen een 2-0 achterstand aan. Gelukkig stokte het aanvalsspel van de Andijkers hierna en wist Flamingo’s deze stand tot vlak voor de rust te handhaven. Een terecht toegekende en vervolgens benutte strafschop betekende echter een 3-0 ruststand. Op de gekscherende vraag in de rust wie er over de middenlijn was geweest gingen verontrustend weinig handen de lucht in, het aantal schoten op doel bleef steken op 0 (nul).

De tweede helft ging statisch gezien 100% procent beter. Iedereen passeerde uiteindelijk de middellijn, er werd een aantal keer op doel geschoten en Sporting produceerde nu slechts 2 treffers. Verder was iedereen het er wel over eens dat het vrij pover was allemaal, dat het met iets meer kwaliteit maar vooral ook iets meer geloof en vertrouwen allemaal niet zo slecht had hoeven zijn. Sporting Andijk en PSZ zullen wel gaan uitmaken wie er kampioen gaat worden. Op basis van de laatste 2 wedstrijden tegen precies deze tegenstanders kunnen we concluderen dat Sporting een betere ploeg heeft. PSZ heeft echter virtueel 2 punten voorsprong en het thuisvoordeel in de onderlinge confrontatie.

Flamingo’s gaat een reeks wedstrijden tegemoet waarin wellicht wat punten te vergaren zijn, komt allen.


14 maart, Zaanlandia – Flamingo’s

Na de recente 10-0 nederlaag tegen De Blokkers werd er met enige terughoudendheid aangekeken tegen het treffen met het nog 1 plaats hoger staande Zaanlandia. Positief nieuws viel er echter ook te melden daar de schorsing van Maurice ten einde liep en hij dus samen met Robert het aanvalsduo kon vormen. Keeper Nick Hoogland diende echter op het laatste moment af te zeggen zodat Han de plek tussen de palen diende in te vullen. Dit alles leidde tot de volgende opstelling: Han van tent Beeking, Frank de Boer, Dolf Henschen, Ton Vlaar, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Marco Ghiglioni, Maurice Gijzen en Robert Terlouw.

Net als in de wedstrijd tegen De Blokkers ging het eerste kwartier gelijk op. Flamingo’s kreeg nog de beste kans toen Srdjan na een vloeiende aanval over meerdere schijven vrij voor de keeper kwam maar net niet uitkwam met zijn passen. Robert kreeg vervolgens na een corner de bal in kansrijke positie maar waar wellicht een voorzet tot de mogelijkheden had behoort, koos hij voor een schot met links. Het rollertje belandde in de handen van de keeper die zich niet bedacht en de bal naar voren joeg. Vervolgens ging tot 2 maal toe een duel verloren en werd Han, ondanks een handje achter de bal, in de uiterste hoek geklopt en stond de 1-0 op het bord. Nog geen 5 minuten later werd het al 2-0 toen Srdjan, met een uiterste krachtsinspanning om de bal van een aanvaller af te pakken, het leer achter Han in het net punterde en zich daarmee al vroeg voor de titel Man van Wedstrijd nomineerde. Even dreigde dan ook het Blokkers-scenario maar Flamingo’s herpakte zich en aan de stand kwam tot aan de rust geen verandering meer.

Dick Bleek wisselde in De rust Evert Jan Biersteker voor Robert Terlouw en ondanks een uitgebreide discussie werd er verder weinig omgezet.
Korte tijd mocht Flamingo’s in de tweede helft de illusie koesteren dat er wellicht een punt te behalen viel maar Zaanlandia bracht aan alle hoop al snel een einde. Een mislukt schot op doel viel pardoes voor de voeten van een vrijstaande aanvaller die met dit buitenkansje geen moeite had en de stand op 3-0 bracht. Flamingo’s bleef voetballen voor een aanvaardbaar resultaat maar het kwaliteitsverschil werd uiteindelijk nog in 2 doelpunten uitgedrukt waarmee de eindstand op 5-0 kwam.

5-0 is geen best resultaat maar er waren een aantal aanknopingspunten zoals dat dan heet. Wellicht dat het kwartje aankomend weekend tegen koploper PSZ weer eens de juiste kant op valt.


7 maart, De Blokkers – Flamingo’s

Niet voor het eerst dit seizoen ging Flamingo’s onderuit met dubbele cijfers, deze keer was het gevoel echter dat het zover niet had hoeven komen. De eerste 20 minuten was er sprake van een wedstrijd waarin Flamingo’s redelijk gelijkwaardig was aan De Blokkers. Toen zij echter na een dik kwartier uit de eerste goede kans op 1-0 kwamen sloeg het wedstrijdbeeld volledig om. Nog voor rust liep de stand op naar 4-0 en in de tweede helft vond iedereen het bij 10-0 uiteindelijk mooi geweest. Nick Hoogland dacht op 7-0 nog een strafschop te stoppen maar de scheidsrechter wenste niet mee te werken aan dit bescheiden feestje en liet de penalty overnemen waarna deze alsnog tot doelpunt geconverteerd werd.

Flamingo’s speelde in de volgende samenstelling: Nick Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Bob Oomes, Dolf Henschen, Danny Mulder, Tim Schmidt, Maarten de Vries (Marco Ghiglioni), Srdjan Velinovic, Bruce van Laaren en Ton Vlaar.


28 februari, Flamingo’s – Bergen

De thuisblijvers kregen ongelijk ten aanzien van dit duel om de laatste plaats in de vierde klasse. Het spel was wellicht niet hoogstaand, toch bleef er nog genoeg over om van te genieten, al was het alleen maar het spectaculaire, en voor Flamingo’s uiteindelijke positieve, scoreverloop.

Dick Bleek zag zich op het laatste moment weer geconfronteerd met allerlei afzeggingen, hield uiteindelijk toch nog 2 wissels over en stelde verder de vertrouwde elf op.

De eerste helft verliep na een aftastende start vrij rommelig. Flamingo’s had de zaken organisatorisch niet helemaal onder controle en daardoor viel er hier en daar veel ruimte. Bergen had de kwaliteit om hiervan te profiteren en kwam binnen een kwartier op een 0-1 voorsprong nadat er handig door verdediging werd gecombineerd en er vrij ingeschoten kon worden. Flamingo’s liet echter al meteen zien over veerkracht te beschikken want nog geen minuut later werd de stand alweer gelijk getrokken toen Bruce slim naar de tweede paal gelopen was en daar een schot wat voorlangs dreigde te gaan nog meesterlijk binnen wist te glijden.

Ook in deze gelijke stand kwam alweer snel verandering. Bergen bleef dankbaar gebruik maken van de geboden ruimte en profiteerde van de verschillende misverstanden aan Flamingo’s kant. Eerst viel de 1-2, nadat er weer iemand voor keeper Ton op kon duiken, en uit een aanval die volgde op dé kans voor Flamingo’s om op 2-2 te komen, scoorde Bergen vlak voor rust nog de 1-3.

Gezien de tactische desorganisatie en de lamentabele mentale toestand van Flamingo’s was duidelijk dat het tactisch duo Dick Bleek en Ron Weinbrecher werk te verrichten had in de rust. Er werden wat accenten verlegt, Danny Mulder en Evert Jan Biersteker werden in de ploeg gebracht voor Bruce en Robert en er moet duidelijk zijn geworden dat de punten binnengehaald konden worden.

Een ander Flamingo’s kwam uit de kleedkamer, hongeriger, georganiseerder, gewapend. Het kwam al snel terug in de wedstrijd toen de scheidsrechter niets anders kon dan de bal op stip leggen na een overtreding waar de, overigens uitstekend fluitende, fluitist wellicht een kaart aan toe had kunnen voegen. Dolf ontfermde zich over het klusje en tekende de aansluitingstreffer aan. Gesterkt door deze meevaller ging Flamingo’s op zoek naar meer en werd hiervoor beloond. De opmerkelijk stabiel ogende Srdjan Velinovic mocht uiteindelijk zijn spel bekronen door na een vloeiende aanval de gelijkmaker beheerst in het zijnetje schuiven. Hierna was het hek van de dam. Bergen ging nog wel op zoek naar doelpunten maar wist eigenlijk weinig meer af te dwingen doordat Flamingo’s de zaken verdedigend en op het middenveld nu wel goed op orde had. Aan de andere kant kreeg Flamingo’s nu alle zeeën van ruimte en mochten verschillende spelers alleen op de Bergense keeper af. Bob speelde een uitstekende partij maar stuite in de 1 tegen 1 op de keeper en Srdjan schoof de bal in zijn duel op de paal. Uiteindelijk werd het verschil gemaakt door 2 prachtige goals van Maus die eerst een individuele actie prachtig afrondde voor de 4-3 en te slotte de bal op kunstige wijze over de keeper schoot voor de bevrijdende 5-3.

Hiermee kwam het gat tussen de nummer laatst en voorlaatst op 5 punten, hopen we weer wat omhoog te kijken en moeten we zien wat er de komende weken te halen valt.


21 februari, Dindua – Flamingo’s

Hevige regen op weg naar Enkhuizen, loodgrijze luchten langs de lange rechte wegen. Bij aankomst een zompige grasmat die door de scheidsrechter, in samenspraak met beide aanvoerders, nog wel gekeurd werd. Maar ja, wij waren er nou toch al en Dindua stond al volledig omgekleed dus een weg terug was er niet meer. Een veld dus voor 2 typen spelers: óf het bonkige type met grote conditie, óf de zeer begaafde technicus die op alle ondergrond uit de voeten kan. Bij ons loopt geen van beide types (meer), het type ‘biljartlaken zonnetje’ is daarentegen ruim aanwezig. Het werd dus een lastige wedstrijd.

dinduazat1b

Leider Dick Bleek had een wissel. Bruce van Laaren ging tevens vlaggen, deed dat, evenals zijn invalbeurt, zeer verdienstelijk. Verder zagen we het debuut van Richard Homan die een aanmerkelijke versterking van de defensie bleek. Hij startte in de volgende opstelling: Ton Vlaar, Frank de Boer, Bob Oomes, Richard Homan, Marco Ghiglioni, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Dolf Henschen, Evert Jan Biersteker en Remco van Herpen. Ton Vlaar stond dus weer in de goal en deed dat weer foutloos. Uiteindelijk bleek de nederlaag dan ook niet aan het verdedigende deel van het spel te liggen, maar zou het gebrek aan dreiging en wapens Flamingo’s opbreken.

Tot en met de 60ste minuut was er weinig aan de hand. Dindua had het meeste balbezit maar speelde slordig en ongeorganiseerd. Aan beide kanten vielen weinig kansen en ondanks dat het weer inmiddels prima was verleidde het veld nog steeds niet tot ragfijn combinatiespel. Dindua kwam halverwege de eerste helft uit een wat makkelijk verkregen maar verder terechte penalty op 1-0. Dit veranderde weinig aan het spelbeeld en Flamingo’s kwam niet verder dan wat speldenprikjes.

dinduazat1a

De tweede helft bracht weinig nieuws maar nadat er een uur gespeeld was begreep Flamingo’s dat er wel wat te halen viel maar dat er dan wel gescoord diende te worden. Mede ingegeven door de conditionele en fysieke beperkingen die inmiddels op gingen spelen werd er voor gekozen meer mankracht voorin te houden. Dit resulteerde echter ook in meer ruimte voor het Flamingo’s doel waar Dindua dan ook steeds meer kansen kreeg. Flamingo’s daarentegen creëerde helaas nog steeds slechts weinig en het was wellicht ook wachten op de 2-0. Die viel dan uiteindelijk ook toen een voorzet voorbij de tweede paal in keer uit de lucht met een prachtige volley binnengeschoten werd. Uiteindelijk scoorde Dindua uit de volgende kansen nog 1 maal en bracht daarmee de eindstand op 3-0.

Volgende week het gevecht om de laatste plaats tegen het onderaan staande Bergen, nu al zin in.


14 februari, Flamingo’s – De Zouaven

Door de vele afgelastingen en de gewonnen nieuwjaarswedstrijd tegen Zondag 1 mocht Flamingo’s zich al ruim 2 maanden ongeslagen rekenen. Echt veel reden tot optimisme was er echter niet bij het betreden van de kleedkamer voorafgaand aan de wedstrijd tegen het tevens onderin bivakkerende De Zouaven. Door blessures, werk, ziekte, carnaval, huislijke perikelen en bestuurlijke rariteiten dreigde Dick Bleek zijn elftal onvolledig de wei in te moeten sturen. Slechts door enige vertragende acties en de medewerking van de scheidsrechter, die keeper Ton per se met een rugnummer aan het werk wilde zien, kon 11de man Bob Oomes zich zo ongeveer in het beginsignaal als present melden. Hij complementeerde daarmee de volgende elf: Ton Vlaar, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Bob Oomes, Marco Ghiglioni, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Dolf Henschen, Smail Saidov en Remco van Herpen.

Zat1zouvc

Al snel in de wedstrijd werd duidelijk dat beide teams nog niet echt scherp uit de winterslaap gekomen waren. Het niveau was nou niet echt om over naar huis te schrijven, basale dingen gingen vaak fout en slecht sporadisch was sprake van een doordacht opgezette aanval. De opvallendste spelers bevonden zich dan ook achterin waar bijvoorbeeld Marco Ghiglioni een zeer verdienstelijk debuut in Zat 1 maakte (een opmerking die niet geheel los gezien kan worden van de voor zijn verjaardag meegebrachte blikken bier).

Zat1zouvd

Halverwege de eerste helft doorbrak De Zouaven de malaise nadat de linksbuiten zich vrijspeelde en een lage voorzat afgaf die bij de tweede paal binnen getikt kon worden voor de 0-1. Flamingo’s was er inmiddels echter al wel achter dat er deze middag wat te halen viel en verdubbelde de inspanningen. Dit resulteerde uiteindelijk nog voor rust in de gelijkmaker toen Frank de bal voor het doel slingerde en deze uiteindelijk bij Dolf terecht kwam. Deze stond weliswaar met zijn rug naar het doel maar wist zich knap vrij te spelen in de draai en vervolgens de keeper te verschalken. Hiermee werd de ruststand op 1-1 bepaald.

Aangezien de grote lijn ontbrak en het meer dan een tactische training zou vergen om de zaak op de rails te krijgen werd in de rust slechts de details nog even aangescherpt.

Zat1zouva

Kort gezegd deed Flamingo’s wat het moest doen in de tweede helft. Het scoorde zelf nadat de kleinste man van het veld, Remco, in een strafschopgebied vol reuzen uit West Friesland bij de eerste paal de bal binnen wist te tikken. Verder wist het met alle mogelijke middelen een tegentreffer te voorkomen. Er werden weinig kansen weggegeven en datgene wat Ton te doen kreeg wist hij stijlvol te verwerken. Zelf kreeg Flamingo’s een klein aantal mogelijkheden om de wedstrijd in het slot te gooien maar de echte scherpte ontbrak ook op dit vlak.

De winst werd uiteindelijk binnen gesleept, de tweede pas dit seizoen en dus meer dan welkom. De sfeer zat er meteen weer goed in en de vooruitzichten waren direct weer zonnig. Dit vasthouden heet het dan, dus laten we dat maar doen, volgende week tegen Dindua.


13 december, AFC ’34 – Flamingo’s

Het verslag van de wedstrijd tegen AFC ’34 heeft enige tijd op zich laten wachten, vanwege drukte. Dat er met 9-1 verloren werd hielp ook niet echt mee. Een half jaar geleden werd de laatste wedstrijd van de competitie op het veld van AFC nog met 1-2 gewonnen en de afgelopen week werd de vraag ‘wat is er dan veranderd?’ dan ook herhaaldelijk gesteld. AFC is sterker geworden, dat is duidelijk, maar verklaart slecht een klein deel van het grote verschil. Het overige dient verklaart te worden door het kwaliteitsverschil in onze eigen gelederen. De opdracht voor de winterstop is dan ook hier verandering in aan te brengen.

afczat1flamc

De wedstrijd dan nog. Dick Bleek begon met de volgende elf: Han van Tent Beeking, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Ton Vlaar, Remco van Herpen, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Remco Homan, Smail Saidov en Danny Mulder. Dat betekende dat onder andere Bruce van Laaren op de bank begon met in het achterhoofd dat hij kon vlaggen. Bruce had daar, begrijpelijk doch vervelend, weinig trek in en was onvermurwbaar. Dolf arriveerde echter nog op tijd zodat Dick zich op het coachen kon toeleggen.

afczat1flama

De wedstrijd had verder schriftelijk afgedaan kunnen worden. Enige vermeldenswaardige was het optreden van Han de held. Bij een 7-1 stand kreeg AFC een strafschop te nemen en wederom werd de keeper de eer gegund op een goal, iets wat inmiddels vervelend begint te worden. Slacht ons aub op normale manier af in plaats van deze denigrerende schijtlolligheid. Han pikte het dan ook niet en stopte meer dan terecht de pingel zodat de eindstand uiteindelijk ook nog binnen de grenzen van de dubbele cijfers bleef. Ton scoorde op 2-0 tegen, toen was er nog een sprankje hoop maar het kwaliteitsverschil was te groot om het maar een beetje spannend te maken.

afczat1flamd

De winterstop dient gebruikt te worden voor bezinning. Hoe gaan we het de tweede seizoenhelft beter doen en wat willen we volgend jaar?

afczat1flame


29 november, Flamingo’s – Hollandia

Ook in de wedstrijd tegen het ook niet van kwaliteit overlopende Hollandia wist Flamingo’s niet tot winst te komen. Begeleider Dick Bleek zag zich door allerlei personele problemen gedwongen tot wat noodgrepen en kwam uiteindelijk tot de volgende oplossing: Han van Tent Beeking, Rob van Herpen, Remco Homan, Bob Oomes, Frank de Boer, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Jeroen van Kampen, Ron Weinbrecher en Smail Saidov.

zat1hola

Eigenlijk ging het vrij lang best goed. Flamingo’s bood zeker in de eerste helft goed partij en kwam tot aanvaardbaar voetbal. Uit een mooie aanval kwam het zelfs op voorsprong toen Maarten Smail vrij voor het doel zette en deze de bal slechts in het net diende te deponeren. De voorsprong werd tot de rust kundig verdedigd zodat er in een ongekend luxe situatie aan de thee begonnen kon worden.

zat1holc

De tweede helft verliep aanvankelijk gelijk de eerste helft en Flamingo’s had in deze fase de kansen om de voorsprong uit te breiden maar verzuimde het duel in het slot te gooien. Hollandia kwam langs zij doordat ze een strafschop toegewezen kregen waar Han nog wel dicht in de buurt kwam maar uiteindelijk door verslagen werd. Nog steeds was er weinig hand en bleef Flamingo’s goed meedoen. Het kwam weer op voorsprong toen Maarten uit een voorzet van de inmiddels ingevallen Danny Mulder droog de 2-1 binnen schoot. Ook Bruce van Laaren was inmiddels ingebracht.
Tot zover ging het allemaal prima en zou het slot moeten zijn dat Flamingo’s met kunst en vliegwerk de voorsprong verdedigde en verzuimde de marge te vergroten maar de dik verdiende en zeer welkome punten over de streep trokken. In werkelijkheid ging het iets anders en produceerde Hollandia kort na de 2-1 al de gelijkmaker. Een punt had op zich ook nog wel oké geweest maar zelfs dat zat er niet in. De spits van Hollandia wist op een of andere manier nog 2 maal het doel te vinden zodat Flamingo’s uiteindelijk ‘gewoon’ met een 2-4 nederlaag richting kleedkamer afdroop.
Nog 1 wedstrijd voor de winterstop, uit tegen AFC ’34. Als er nou 1 affiche s om het tij te keren ….


22 november, SRC – Flamingo’s

Na de recente forse nederlagen tegen de topclubs stond er eindelijk weer eens een wedstrijd op het programma waarin op voorhand mogelijkheden lagen. SRC vond zichzelf terug op de laatste plaats met 1 schamel puntje zodat naast de mogelijkheid op punten ook die van het aloude ‘in het zadel helpen’ op voorhand al gememoreerd werd. Dick Bleek moest het deze middag in ieder geval stellen zonder Maurice Gijzen die van een lange winterstop kan gaan genieten na een redelijk overdreven schorsing van 7 wedstrijd. De volgende elf diende weer eens wat punten te vergaren: Remco Homan, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Bob Oomes, Remco van Herpen, Evert Jan Biersteker en Maarten de Vries.

srczat1aKlik op de foto’s voor een vergroting.

De wedstrijd begon onder ideale omstandigheden en met 2 aan elkaar gewaagde teams. Het niveau was wellicht niet hoogstaand maar beide elftallen probeerde de wapens die ze hadden zo goed mogelijk te gebruiken en verder was het een zaak van zo goed mogelijk de boel achterin dicht te houden. Flamingo’s leek de score te openen toen Maarten de bal vrij voor zijn voeten kreeg na een vrije trap van Dolf en deze binnen schoof. De grensrechter van SRC had echter buitenspel geconstateerd en de scheidsrechter nam dit signaal over. Niet veel later leek de 0-1 toch te vallen toen Ton een corner van Bob in kon koppen maar de bal spatte steenhard tegen de lat. Het doelpunt viel dan uiteindelijk ook aan de andere kant. SRC benutte hun wapen van de snelle rechtsbuiten die na een omschakelmoment op Remco af kon stormen en deze met een schuiver verschalkte. Misschien dat deze treffer Flamingo’s een mentale tik gaf want niet veel later viel geheel onnodig ook de 0-2. Een voorzet werd weggewerkt en viel voor de voeten van een SRC-er die van buiten de 16 knap inschoot en de 2-0 aantekende.

srczat1b

Flamingo’s zocht aangeslagen de kleedkamer op en probeerde daar de vinger op de zere plek te leggen. Theorieën, oplossingsrichtingen en speerpunten werden besproken zonder tot duidelijke nieuwe afspraken te komen.

Niettemin kwam Flamingo’s de tweede helft nog wat beter in het spel. Naarstig werd er gezocht naar de aansluitingstreffer en de mogelijkheden tot een doelpunt vielen ook wel te noteren. SRC kreeg aan de andere kant wel meer ruimte en ook zij kregen mogelijkheden om de score uit te bouwen maar tot de 70ste minuut bleef de 2-0 op het bord. Bruce van Laaren verving Dolf Henschen en Flamingo’s ging nog verwoeder op zoek naar de goal. Helaas viel deze ook nu weer aan de ander kant toen SRC uiteindelijk wel de geboden ruimte benutte en de 3-0 aantekende. Flamingo’s weigerde nog te capituleren, bleef zoeken naar een doelpunt en vond die uiteindelijk ook toen Maarten een voorzet binnen kon koppen. De resterende tijd was echter te kort om nog serieus iets terug te doen zodat er aan de 3-1 stand niets meer gewijzigd werd.

srczat1c

Het is lastig om na een 3-1 nederlaag tegen de hekkensluiter nog positieve punten te peuren maar we moeten nog een flink aantal wedstrijden. De moed laten zakken heeft weinig zin, veel erger kan het niet worden. Toch?


8 november, Flamingo’s – Sporting Andijk

Na 2 grote nederlagen op rij diende deze middag de virtuele koploper Sporting Andijk bestreden te worden. Vooraf heerste aan de ene kant de angst voor weer een afstraffing, aan de andere kant was er de overtuiging beter te kunnen en dat deze middag te tonen. Han, de held, werd bereid gevonden het doel te verdedigen en aan de stroom van tegendoelpunten een einde te maken. Ton Vlaar besloot zijn gebroken teen rust te gunnen en zich te sparen voor wedstrijden waarin de kans op punten groter was. Dick Bleek begon met de volgende elf: Han van Tent Beeking, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Evert Jan Biersteker, Robert Terlouw en Maurice Gijzen.

zat1sportandijkaKlik op de foto’s voor een vergroting.

Sporting Andijk begon de wedstrijd zoals dat verwacht mocht worden: druk zetten, aanvallen via de vleugels en zo snel mogelijk een doelpunt proberen te maken. Flamingo’s zette in tegenstelling tot de afgelopen weken de deuren deze keer niet pontificaal open en wist de gelederen sluitend te houden. Met man en macht werd er verdedigd en gezocht naar de mogelijkheid om Maurice of Robert in stelling te brengen. Een half uur lang ging het goed en mocht er gehoopt worden op een stuntje totdat een fraaie voorzet niet weggewerkt kon worden en van dichtbij de 0-1 aangetekend werd. Op zich niet zoveel aan de hand, ware het niet dat kort daarna al de 0-2 viel, een goal waarbij Flamingo’s meende eerst een overtreding te zien en vervolgens buitenspel. Nog had het niet over hoeven zijn want op deze 0-2 stand kreeg zowel Bob als Srdjan nog een fraaie kans om Flamingo’s terug in de wedstrijd te brengen, beide wisten het net echter niet te vinden. Kort hierna bracht Sporting Andijk de ruststand op 0-3 en kon het scenario om de stand aantoonbaar te houden weer uit de kast getrokken worden.

zat1sportandijkb

Remco van Herpen verving in de rust Srdjan en verder zou Bruce van Laaren ook nog zijn opwachting maken.

Ook in de tweede helft hield Flamingo’s redelijk stand, naarmate de tijd echter verstreek werd het kwaliteitsverschil duidelijker. Het werd 0-4 en vervolgens 0-5. Maurice deelde een tik uit en kreeg de rode prent voorgehouden. Mooiste doelpunt van de middag en tevens slotakkoord kwam van de voet van Frank die een voorzet, nog niet eens vanuit een makkelijke positie, met zijn rechterbeen snoeihard achter de kansloze Han in de kruising joeg voor de 0-6.

De reeks topploegen is achter de rug, concentreren nu op de ploegen waar wel punten tegen te halen zijn, te beginnen over 2 weken tegen SRC.

zat1sportandijkc


PSZ verplettert Flamingo’s

(Dagblad Zaanstreek)
PSZ stond na elf minuten al met 5-0 voor en won uiteindelijk met maar liefst 13-1 van Flamingo’s. “Het is daarom ook moeilijk om kritische te zijn”, lachte trainer Raymond Huisman. “Als die kritiek er al is, dan is het die tegengoal en het feit dat we na rust niet de discipline op konden brengen om elkaar wat meer te gunnen. Aan de andere kant: na rust spelen zij met tien man voor het eigen doel. Dan maken wij er toch nog zes”.

Kevin Wondel en Luuk Steenkamp maakten beiden drie goals, Wouter Schallig en Erno Vreugdenhil twee. Hessel Ras, Clyde Hoogvliets en keeper Peter Klaver, uit een strafschop, scoorden allen eenmaal. Aan het einde van vorig seizoen wonnen de Prettige Spelers overigens al met 12-0 van dezelfde ploeg, die voornamelijk uit wat oudere spelers bestaat.


1 november, PSZ – Flamingo’s

De uitslag was 13-1, dat klinkt vrij dramatisch.
Dat was het ook.
Er ontbrak vrij veel om op dit niveau te kunnen acteren.
Binnen 5 minuten stond het 3-0.
Maarten deed bij een 6-0 stand nog iets terug.
De keeper van de PSZ mocht op een gegeven moment een penalty nemen, dan weet je genoeg.
Hij scoorde.
Denny Mulder, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Frank de Boer, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Evert Jan Biersteker, Dolf Henschen, Bruce van Laaren, Maarten de Vries. Dick vlagde.
We hadden inderdaad geen wissels.
Volgende week mogen we tegen de grote titelkandidaat, Sporting Andijk.
Dat wordt lachen.


25 oktober, Flamingo’s – De Blokkers

We kunnen kort zijn over de wedstrijd, de uitslag van 0-9 spreekt voor zich. De eerste 20 minuten kon de Flamingo’s zich nog staande houden maar nadat de 0-1 viel was het hek van de dam en liep De Blokkers uit naar een 0-4 ruststand. De tweede helft begon met goede bedoelingen maar de doelpunten bleven vallen en uiteindelijk bleef de teller (gelukkig…) op 9 steken.
Voor de volledigheid de opstelling:
Danny Mulder, Han van Tent Beeking (Bruce van Laaren), Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Frank de Boer, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Remco van Herpen (Dolf Henschen), Evert Jan Biersteker, Maurice Gijzen.

Volgende week tegen PSZ de draad maar weer oppakken.


11 oktober, Bergen – Flamingo’s

Flamingo’s stond deze middag voor de schier onmogelijke taak de BSV Bergen te verslaan. De onverwoestbare Dick Bleek was geveld door zoiets futiels als een griepje en diende voor het eerst sinds decennia een voetbalzaterdag verstek te laten gaan. Ondanks zijn gammele fysiek had hij met zijn zieke geest evenwel een opstelling in elkaar weten te draaien die ook zonder zijn aanwezigheid geacht werd de winst bij Zat 1 te brengen. Al of niet toerekeningsvatbaar, dit kwam uit zijn hoge hoed: Danny Mulder, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Dolf Henschen, Maurice Gijzen en Robert Terlouw.

Bergen had geen vliegende seizoenstart gehad en stond op 2 punten zodat er gesproken kon worden van een duel in de onderste regionen. Flamingo’s was so wie so gebrand op de winst, al was het maar om de herinnering aan de laatste wedstrijd bij Bergen (een 2-1 verlies met verschrikkelijk slecht spel) uit te wissen.

bergenmaartenaKlik op de foto voor een vergroting.

Onder ideale omstandigheden ving de wedstrijd aan en al snel was duidelijk dat de kwaliteit bij beide teams voorin te vinden was. Na enkele kansen over en weer was het Bergen dat na een minuut of 20 de score opende toen een aanvaller van dichtbij de bal eenvoudig binnen kon schuiven. Al kort daarna werd Maurice (assist Maarten) in het strafschopgebied ten val gebracht en kon de scheidsrechter niet anders dan de bal op de stip leggen, waarbij hij echter verzuimde een rode kaart te trekken wegens het benemen van een 100% scoringskans. Dolf benutte de strafschop en bracht daarmee de partijen weer op gelijke hoogte. De doelpunten zouden deze eerste helft als rijpe appelen vallen en het was Bergen dat dan ook weer op voorsprong kwam na een reeks van fouten en misverstanden in de Flamingo’s defensie. Vervolgens was het echter de beurt aan Maarten. Of het aan zijn nieuwe schoenen met pinnen lag zullen we nooit met zekerheid weten (al zullen sommigen daar anders over denken), feit was wel dat hij een zeer sterke partij op de mat legde en Flamingo’s met 2 fraaie goals op een 2-3 voorsprong zette. Ook Flamingo’s mocht echter niet lang van de voorsprong genieten daar Bergen nog voor het rustsignaal middels een afstandsschot de stand weer gelijk trok en er dus met een 3-3 stand aan de thee begonnen werd.

begendolfa

Flamingo’s diende in de rust een stevige aderlating te verwerken daar zowel Robert als Maurice zich met hamstringklachten dienden te laten vervangen door Bruce van Laaren en Remco van Herpen die zich deze middag echter volwaardige vervangers toonden.

bergenmauricea

De tweede helft was minder doelpuntrijk dan de eerste helft alhoewel dit niet aan het aantal kansen als wel aan de afwerking daarvan lag. Uiteindelijk kwam Flamingo’s op voorsprong nadat Bob op een diepe bal van Tim schuin voor het doel vrij kwam en de bal breed legde op Maarten. Deze bleef fraai overeind en schoof vervolgens de bal langs een verdediger in het doel voor de 3-4. Het bleef aan beide kanten kansen regenen zodat duidelijk was dat dit niet de eindstand zou blijven en het was Bergen dat ditmaal met een kopbal uit een strakke voorzet het net wist te vinden. Zelfs hierna vielen aan beide kanten wederom kansen en was het eigenlijk een wonder dat het bij een 4-4 stand bleef. Ik noem ter bescherming maar geen namen, maar er zaten een paar dotjes tussen.

Uiteindelijk kon iedereen wel leven met de gelijke stand en meende alleen Dick dat Flamingo’s natuurlijk gewoon had moeten winnen….
Over 2 weken gaan we verder met een thuiswedstrijd tegen Blokkers.


4 oktober, Flamingo’s – Dindua

Het lukte Flamingo’s deze middag eindelijk alle punten binnen te halen. Dit gebeurde tegen een ploeg die op voorhand, vanwege de 2-1 winst van vorige week op AFC ’34, als mogelijk zeer lastig te boek stond. Flamingo’s ontketende in de eerste helft echter een storm die een 4-0 voorsprong opleverde welke in het vervolg van de wedstrijd niet meer in gevaar kwam.

zat1dindua1

Dick Bleek kwam na enig gepuzzel tot de volgende basis-elf die het onder zeer aangenaam nazomerweer tegen Door Inspanning Nuttig Door Uitspanning Aangenaam mochten opnemen: Danny Mulder, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Remco van Herpen, Maurice Gijzen en Robert Terlouw.

zat1dindua2

In het eerste deel van de wedstrijd werd niet direct duidelijk dat het voor Flamingo’s een relatief eenvoudige middag zou worden. Dindua beheerste het spel zonder tot echte kansen te komen. Wel was duidelijk dat er achterin veel ruimte weggegeven werd en na ongeveer een kwartier spelen kon Flamingo’s hier gebruik van maken en brak Maurice door aan de linkerkant. Hij zette vervolgens Robert volledig vrij voor de keeper die beheerst afrondde en daarmee de 1-0 aantekende. Roberts eerste seizoensgoal was meteen zijn laatste wapenfeit van deze middag en hij diende vervangen te worden door Bob Oomes.

zat1dindua3

Dindua ging naarstig op zoek naar een doelpunt en verwaarloosde daarmee de verdedigende taken nog meer, iets wat door Flamingo’s met dodelijke precisie binnen een kwartier werd afgestraft. De 2-0 kwam van de voet van Maurice die wegdraaide bij een verdediger na een voorzet van Maarten. Dolf zorgde voor de 3-0 door een strafschop na een handsbal tot doelpunt te promoveren en wederom Maurice na wederom een pass van Maarten zorgde kort daarna voor 4-0 door de bal in het lege doel te schuiven nadat hij de keeper uitgespeeld had. Deze ongekende weelde zorgde natuurlijk direct voor wat verslapping want nog geen minuut later was het alweer 4-1 nadat een verkeerde voorzet op de lat kwam en de rebound vervolgens ingekopt werd. Gelukkig hield Flamingo’s de schade beperkt en kon de voorsprong tot de rust gehandhaafd worden.

zat1dindua4Dit keer was er wegens omstandigheden geen plek voor Han in de basis. Gelukkig kon hij deze omstandigheden prima combineren met de voetbal.

Duidelijk was dat Dindua na de rust zou gaan stormen om snel te scoren en zo hoop te houden op een positief resultaat. Het echte geloof ontbrak echter en toen er na een minuut of 10 nog niet gescoord was ebde het laatste sprankje hoop weg en nam de frustratie hier en daar toe. Een van de Dindua-spelers liet zich verleiden tot natrappen en werd op een rode kaart getrakteerd. Flamingo’s had in het restant van de wedstrijd dan ook uit kunnen lopen naar een monsterscore maar beperkte zich tot een goal van Maurice na een verder goede aanval via onder andere Dolf en Bob. Dick bracht nog Evert Jan Biersteker in maar vergat vervolgens in alle euforie ook Bruce van Laren nog wat speelminuten te geven die daar terecht zeer ontstemt om was, het enige smetje op deze middag.
Al met al een zeer aangename middag en uiteindelijk een keer loon naar werken. De stijgende lijn dient vast gehouden te worden en dat zou dan een vervolg moeten krijgen in de uitwedstrijd van aanstaande zaterdag tegen Bergen.


27 september, Westzaan – Flamingo’s

Flamingo’s behaalde zijn eerste punt in een wedstrijd waarin beide clubs gezien het scoreverloop aanspraak op de winst mochten maken. Westzaan nam al voor rust zowel een 2-0 als een 3-1 voorsprong, zag Flamingo’s nog voor de thee op gelijke hoogte komen en mocht uiteindelijk de handen dichtknijpen met een gelijkmaker in blessuretijd.

Voor de meeste spelers in de deze week door Dick Bleek gecomponeerde selectie was Westzaan een grote onbekende. Het elftal bleek voor een groot deel te bestaan uit spelers die voorheen nog actief waren bij KFC wat een recente oprichting van de zaterdag-tak bij Westzaan doet vermoeden. In ieder geval had een groot deel van de selectie wat moeite het aan het eind van de dorpsstraat gelegen complex te vinden waardoor er met enige vertraging aan de aftrap begonnen kon worden. Dick had de volgende elf in basis staan: Ton Vlaar, Remco van Herpen, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Frank de Boer, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Maurice Gijzen, Robert Terlouw en Evert-Jan Biersteker. De sluimerende discussie in de afgelopen weken over de tactiek (want drie gespeeld nul punten) had Dick en Ron doen besluiten tot een Kerstboomsysteem waarin de boom aan piek good old Evert Jan gehangen werd.

westzaanzat1b

Zoals beschreven ging Flamingo’s nou niet direct voortvarend van start. Ondank dat de wedstrijd redelijk gelijk opging nam Westzaan al snel een 2-0 voorsprong door wat, mild uitgedrukt, individueel mindere momenten. Flamingo’s wenste gelukkig zo vroeg in de wedstrijd nog niet het hoofd in de schoot te leggen, bleef meevoetballen en werd beloond toen Remco in het strafschopgebied onderuit gelopen werd en Maurice de daaropvolgende penalty benutte. Lang bleef Westzaan echter niet in zicht doordat er bij een volgende aanval wederom slecht verdedigd werd en het verschil weer eenvoudig op 2 doelpunten gebracht werd. Even zag het ernaar uit dat Flamingo’s zou breken en keerpunt in de wedstrijd was toen de scheidsrechter weigerde te fluiten bij een vermeend buitenspel geval van Westzaan. De aanvaller ging alleen op Ton af, tikte de bal langs Ton, werd door Ton getoucheerd en viel in het strafschopgebied (penalty?), de bal rolde voor de voeten van een volgende Westzaan-aanvaller die de bal in het lege doel schoot. Deze laatste speler stond volgens de scheidsrechter echter dan weer wel buitenspel. Geen doelpunt dus, ook geen penalty en Flamingo’s haalde opgelucht adem, zeker toen Maurice kort daarna na een corner de bal van Maarten teruggelegd kreeg en de 3-2 binnen peerde. Nog voor rust werd de stand zelfs alweer gelijk getrokken. Flamingo’s kreeg een tweede pingel te nemen nadat Maurice voor het doel bij een corner weggetrokken werd en hijzelf daarna ook deze elfmetertrap verzilverde voor zijn en Flamingo’s derde doelpunt. Rust dus en een 3-3 stand.

westzaanzat1a

De tweede helft was minder spectaculair, mede doordat de krachten hier en daar wat weg vlieden door het warme weer. Robert werd vervangen door Shamil Saidov en Dick wisselde later in de tweede helft nog Dolf Henschen voor de lichtgeblesseerde Remco van Herpen en de uiteindelijk moe gestreden Evert Jan voor Bruce van Laren.

Flamingo’s had de organisatie de tweede helft beter op orde en wist het aantal fouten tot een bijna acceptabel minimum te beperken. Het kwam op voorsprong toen Shamil Maurice met een slim balletje het strafschopgebied in stuurde. Deze laatste vuurde op de goal en Srdjan kon vervolgens de rebound in het doel werken. Lang leek Flamingo’s deze voorsprong met succes te verdedigen, helaas verzuimde het een doelpunt aan de marge toe te voegen. Westzaan probeerde met man en macht de gelijkmaker af te dwingen, vond in Ton een aantal maal een te grote sta-in-de-weg maar dwong uiteindelijk toch een gelijkspel af door in de blessuretijd uit een corner de gelijkmaker binnen te koppen.

Helaas geen drie punten maar in ieder geval van de hatelijk nul af en een gelijkspel was uiteindelijk wel een juiste afspiegeling van de krachtsverhoudingen.


20 september, Flamingo’s – Zaanlandia

Flamingo’s verloor ook zijn derde wedstrijd deze competitie en voor het eerst was er duidelijke sprake van kwaliteitsverschil. Niettemin overheerste de gedachte dat er met de aanwezige kwaliteit toch weer een puntje gehaald had kunnen worden.

zat1zaanl1Het controleren van de spelerspassen. (klik op de foto’s voor een vergroting)

De eerste perikelen wegens absenties noodzaakte Dick Bleek alweer tot enige noodgrepen zodat Arnold Harsveld deze middag weer eens op de velden van Flamingo’s te bewonderen was. Keeper Bruce van Laren stond zijn plek onder de lat af aan Danny Mulder (een wissel die in de rust wegens een knietje tegen het hoofd van Danny teruggedraaid werd) en verder kreeg ook Han van Tent Beeking weer een oproep, hij viel al in de eerste helft in voor de aan zijn lies geblesseerd geraakte Robert van Kampen. Er werd met de volgende elf gestart: Danny Mulder, Robert van Kampen, Ron Weinbrecher, Ton Vlaar, Bob Oomes, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Arnold Harsveld, Maurice Gijzen en Robert Terlouw.

zat1zaanl4

Zaanlandia nam vanaf het eerste fluitsignaal het initiatief en probeerde met snelle aanvallen het doel van Flamingo’s te vinden. Afgezien van corners en voorzetten kwam er echter weinig gevaar en had Zaanlandia uiteindelijk de hulp van de scheidsrechter nodig om op voorsprong te komen. Deze verzon een nieuwe regel toen Ron een steekpass half verwerkte en de bal vervolgens bij de nog in buitenspelpositie verkerende spits in de voeten kwam. De spits liet zich dit buitenkansje niet ontnemen en zetten de Zaandammers op een 0-1 voorsprong. In het vervolg van de eerste helft had Flamingo’s verder geluk dat de stand niet verder uitgebreid werd want Zaanlandia presteerde het om wel 4 of 5 tegen de lat te schieten en Danny diende ook nog een aantal afstandsschoten te verwerken. Pas in de laatste minuten voor de rust creëerde Flamingo’s zijn eerste kansen en had het zomaar met een gelijke stand aan de thee gekund, het mocht echter niet zo zijn.

zat1zaanl2

Met Shamil Saidov in de plaatst voor Robert Terlouw trachtte Flamingo’s in de tweede helft het tij te keren. In tegenstelling tot de eerste helft werden er nu wat meer kansen gecreëerd. De doelpunten vielen echter aan de andere kant. Zowel de 0-2 als de 0-3 viel uit een uitbraak van Zaanlandia en aan beide doelpunten zat een luchtje van buitenspel. Niettemin rechtte Flamingo’s nog 1 maal de rug en leek het terug in de wedstrijd te komen toen Maarten na goed doorzetten van Maurice de bal in het doel kon werken. Lang duurde de hoop echter niet. Kort na de 1-3 kreeg Zaanlandia op een meter of 30 van het doel een vrij trap te nemen die door de aanvoerder keurig de bovenhoek in gekruld werd, wat natuurlijk meteen weer leidde tot een discussie of je bij een vrije trap van die afstand wel een muur neer moet zetten. Wel of geen muur, Flamingo’s kwam er in het restant van de wedstrijd niet meer aan te pas en werd min of meer van het kastje naar de muur gestuurd. De 1-4 stand bleef echter gehandhaafd.

zat1zaanl5

Drie wedstrijden, nul punten, klinkt niet best, reden tot wanhoop is er echter nog niet. Volgende week tegen Westzaan liggen er weer nieuwe kansen. Goed was het wel om de Youssef weer te zien, die voor het eerst na zijn blessure opgelopen tegen Alkmaarsche Boys weer langs de lijn was.


13 september, De Zouaven – Flamingo’s

Over de aanloop naar deze wedstrijd kan op zichzelf al wel een verslag geschreven worden. De Zouaven is natuurlijk vooral bekend als de club waar Frank en Ronald de Boer ooit hun eerste schreden op het voetbalveld zetten. Als je dan zelf een Frank de Boer in je elftal hebt is het niet onlogisch dat je daar op zo’n dag aandacht aan geeft en zodoende zouden we met een aantal na de wedstrijd de dag bij hem een gezellige voortzetting geven. Logistiek kwam het dan ook beter uit dat we met Dick voor de wedstrijden mee zouden rijden naar Flamingo’s. Prompt stond de hele ring van Alkmaar vast en leek het op voorhand ruime schema al vroeg krap te worden. Stapvoets voortschrijdend werden we vervolgens uit onze algemene voetbal-beschouwingen weggetrokken door het geraas van Dicks telefoon waarna al snel duidelijk werd dat het Flamingo’s complex verlaten was en de kantine gesloten. Op zich niet zo’n probleem als je uit moet spelen, ware het niet dat onze volledige uitrusting zich in de kantine bevond. Na wat verwoed heen en weer gebel werd er een sleutelhouder gevonden, regelde Dick nog wat speler-technische zaken en kon de lange rit richting Grootebroek aanvangen.

Eerste domper bij aankomst op het complex was dat er van de gebroeders De Boer geen spoor te bekennen was. Alleen Ruud Gullit bleek op het terras aanwezig maar die nam niet de moeite onze verrichtingen te aanschouwen en bleef ostentatief het jeugdwedstrijdje op het A-veld bekijken. Ons aller eigen Frank de Boer was gelukkig wel aanwezig en kreeg van Dick dan ook een basisplaats in de volgende opstelling: Bruce van Laren, Frank de Boer, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Remco van Herpen, Ton Vlaar en Maurice Gijzen.

De Zouaven was de competitie gestart met een 4-1 nederlaag tegen AFC ’34 zodat beide ploegen op jacht gingen naar de eerste punten. De wedstrijd begon dan ook met 2 gelijkwaardige ploegen waarbij er wel veel ruimte viel te bespeuren op het veld en het warme weer het tempo drukte. Verder werd het spel gekenmerkt door veel balverlies en kon er dus geconcludeerd dat het niveau nog niet al hoog lag. Halverwege de eerste helft kwam De Zouaven op voorsprong toen een schot van 25 meter Bruce te machtig was en tegen de touwen sloeg. Flamingo’s leek hierdoor wakker geschud en pakte de zaken energieker aan. Maurice bracht de partijen op gelijke hoogte nadat hij zichzelf met een handigheidje vrije doortocht gaf en vervolgens de keeper verschalkte. Niet veel later pakte Flamingo’s de voorsprong nadat Ton het de Zouaven-verdediging dusdanig lastig maakte dat deze in de fout ging en Ton de bal door kon spelen naar de volledig vrij staande Maarten. Deze liet zich dit buitenkansje niet ontnemen en zette Flamingo’s op een 1-2 voorsprong. Spijtig genoeg kon de voorsprong niet tot aan het rustsignaal gehandhaafd worden. Wederom een afstandsschot bracht De Zouaven weer op gelijke hoogte en de ruststand op 2-2.

De algehele opinie was dat hier niet verloren mocht worden en 3 punten mogelijk waren. Bruce kon helaas niet verder zodat Ton het keeperswerk in ging vullen en Smail Saidov naast Maurice voorin ging lopen. Later loste Robert van Kampen Dolf Henschen nog af. Lang zag het ernaar uit in het verloop van de 2de helft dat de punten binnengehaald zouden worden. Flamingo’s had de zaken redelijk op orde, voetbalde aanvaardbaar en kwam op een 2-3 voorsprong toen Maurice na een snelle omschakeling de weg naar de goal vond en bekwaam afrondde. Dit had het slotakkoord van de wedstrijd moeten zijn want afgezien van wat corners mocht De Zouaven eigenlijk op weinig aanspraak maken. Het liep echter anders toen een corner kort genomen werd en na een combinatie laag bij de eerste paal gegeven werd en daar ingetikt werd. Uiteindelijk werd zelfs het puntje niet over de streep gesleept toen een aanvaller langs zij- en achterlijn wist te versnellen en Ton in de korte hoek verraste.

Vrij onnodig dus geen punten overgehouden aan een verder genoeglijke wedstrijd. 0 punten uit 2 wedstrijden waar dat, tegen de verwachting in, ook zo maar 6 punten hadden kunnen zijn. Nu maar zien die eerste punten te halen tegen Zaanlandia.


Flamingo’s 64 Zat 1 seizoen 2014/2015

Begeleider Dick Bleek had tijdens de zomerstop weer zijn handen vol om een representatieve selectie voor het nieuwe seizoen op papier te krijgen. Om verschillende redenen stopten Marco Pachon en Micky Neijendorff en ook Evert Jan Biersteker leek na decennia lang trouwe dienst een voorzichtig terugtrekkende beweging te maken. Dick voerde uiteindelijk een rigoureuze verjonging door en trok een stuk of wat A-junioren aan die voor de broodnodige aanvulling moeten gaan zorgen. Verder breidde hij de technische staf uit in de persoon van Ron Weinbrecher die bereid werd gevonden de trainingen weer van wat inhoud te voorzien en daarnaast ook in het veld de gelederen weer komt versterken. Het netto resultaat van deze wijzigingen wordt onder de streep afgerekend maar aangezien de degradatiestreep onder de nummer laatst getrokken is maakte niemand zich bijzonder veel zorgen en had iedereen eigenlijk alleen maar zin om weer te beginnen.

7 september, Flamingo’s – Alkmaarsche Boys

Evenals vorig jaar werd het seizoen geopend tegen de Boys en was het duidelijk dat dit 1 van de wedstrijden was waarin de punten gepakt konden worden. In de nog fitte selectie ontbrak eigenlijk alleen de naam van Frank de Boer die er de voorkeur aan gaf het Haringvliet over te zwemmen. De volgende elf startte aan het nieuwe seizoen: Bruce van Laren, Ton Vlaar, Ron Weinbrecher, Bob Oomes, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Dolf Henschen, Maurice Gijzen en Robert Terlouw. Dick hield daarmee de jeugd nog even aan de kant en had in het eerste deel van de wedstrijd daarmee het gelijk aan zijn zijde. Flamingo’s controleerde de wedstrijd, kreeg in de persoon van Robert al vroeg een eerste kans en zag na een minuut of 20 Maurice de openingsgoal voor zijn rekening nemen. Geen vuiltje aan de lucht en niets aan de hand totdat Youssef zich in een duel stevig verstapte en uiteindelijk niet meer verder kon. In de loop van de middag, avond en volgende dag werd duidelijk dat er meer aan de hand was dan een verstuiking en dat er een operatie, schroeven, gips en revalidatie zouden volgen. Heel veel pech dus en we wensen Youssef veel sterkte toe de komende tijd.

Hiermee hield het echter niet op. Niet lang nadat Remco van Herpen de plek van Youssef ingenomen had kwam Alkmaarsche Boys op gelijke hoogte waarbij de bal na een botsing tussen Remco, Bruce en een aanvaller het doel in hobbelde en de Boys-aanvaller op het gras achterbleef met wat naar later bleek een gebroken been….
Zo speel je seizoenenlang zonder noemenswaardige incidenten en zo heb je 2 ziekenhuis gevallen in 1 helft. Toen Robert dan ook zijn hamstring voelde trekken nam hij het zekere voor het onzekere en liet zich wisselen, waardoor de jonge Schmail Saidov zijn competitiedebuut maakte voor Zat 1.

De verder uiterst sportieve wedstrijd kreeg in de tweede helft een spannend vervolg. De Boys nam een 1-2 voorsprong middels een fraai ingeschoten bal vanaf de rand van het strafschopgebied. Flamingo’s kwam op gelijke hoogte toen Maurice een sterke actie doeltreffend afrondde en daarmee leek de wedstrijd op een gelijkspel af te stevenen. Het mocht echter niet zo zijn voor het hard werkende Flamingo’s dat zelf ook opzoek bleef gaan naar een winnende treffer. Deze viel dus helaas vlak voor tijd aan de andere kant toen de bal uiteindelijk voor de voeten van een Boys aanvaller viel die de bal, eerlijk is eerlijk, fraai over de wellicht iets te ver voor zijn doel staande Bruce heen stiftte en daarmee de wedstrijd in het voordeel van de Rood-wit-zwarten beslisten.



Seizoen 2013 – 2014



Het nieuwe seizoen begon, nog voordat het begonnen was, met een triest einde. Op 29 augustus eindigde voor assistent begeleider en Flamingo’s icoon Willem Stavenuiter een niet te winnen strijd. Iedereen die Flamigo’s en Zaterdag 1 een warm hart toedraagt zal vanaf dit seizoen zijn warme persoonlijkheid en tomeloze inzet moeten missen. We wensen vanaf deze plek zijn familie het allerbeste toe. Willem, gave snuiter, vaarwel.

Hoe moeilijk, onrechtvaardig misschien ook, het voetballeven draait door. Dick Bleek bracht weer een gehele zomervakantie aan de telefoon door en wist met zijn onweerstaanbare charmes weer nieuw bloed aan de Zaterdag 1 selectie toe te voegen. Maurice Gijzen keerde terug, net zoals Mickey Nijendorf en ook Chris Gumbs zal weer in het wit-blauw te bewonderen zijn. Verder werd Bruce de Vries, of Van Laar, daar wil ik effe van af wezen, bereid gevonden het doel te verdedigen en nam hij in zijn kielzog Remco van Herpen mee. Verder bleven de inmiddels bekende namen zodat Dick met een selectie van een man of 22 op het eerste gezicht ruim in het materiaal kwam te zitten. Met het opheffen van de 5de klasse diende de doelstelling van vorig jaar (handhaving) bijgesteld te worden zodat er stiekem gedroomd werd van een periodetitel of zelfs een stoutmoedige plek bij de eerste 4… In ieder geval is er de intentie om iedere wedstrijd te winnen en dan maar zien waar het schip strandt.

7 september, Alkmaarsche Boys – Flamingo’s

Het affiche van de eerste wedstrijd van het seizoen was er meteen een om van te smullen. Derby´s, en daar zijn er dit seizoen met AFC ´34, Berdos, Alkmaarsche Boys, Bergen en Reiger Boys behoorlijk wat van, zijn toch een beetje de krenten in de pap en dienen dan ook bij voorkeur gewonnen te worden. Door blessures, werk, voetballende kinderen en vakanties diende Dick toch alweer al het mogelijke uit de kast te halen om 14 man bij elkaar te krijgen, waarbij dan ook Nico de Vries weer opgegraven diende te worden. Na veel vijven en zessen kwam hij tot de volgende opstelling: Bruce van Laar, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Bob Omes, Remco van Herpen, Micky Nijendorf, Tim Schmidt, Maarten de Vries, Youssef Fakir, Maurice Gijzen en Ton Vlaar. Alkmaarsche Boys had in vergelijking met vorig seizoen een grondige renovatie ondergaan zodat vooraf lastig in te schatten was wat de sterkte van dit team zou zijn.

Na een indrukwekkende minuut stilte nam de wedstrijd zijn aanvang en direct was het vertrouwde patroon van de Zaterdag 1 wedstrijden te herkennen: tegenstander opvangen en mogelijkheden optimaal benutten. Na een minuut of 20 leverde dit resultaat op door een weergaloze actie van Ton. Eerst veroverde hij met een sliding in de hoek van het veld de bal, schudde daarna een verdediger van zich af om vervolgens met een stijlvolle sleepbeweging op de achterlijn een volgende verdediger het nakijken te geven. Hierna legde hij de bal terug op Maurice die met een man of 3 op de lijn de bal binnen punterde voor de 0-1 voorsprong. Kort daarna kwam Flamingo´s vrij goedkoop aan een 0-2 voorsprong. Na een corner meende de scheidsrechter in het gedrang voor het doel een duw gezien te hebben en legde hij de bal op de stip. Maurice liet zich dit buitenkansje niet ontnemen en tekende voor de 0-2. Deze comfortabele voorsprong zorgde wellicht voor wat gemakzucht want de Boys kwamen wat beter in het spel en wisten in de laatste minuut voor de rust middels een schot vanaf de 16-meterlijn iets terug te doen zodat de rust aanbrak met een 1-2 stand.


Alkmaarsche Boys kwam beduidend beter uit de kleedlokalen dan Flamingo´s. De eerste 20 minuten van de 2de helft waren volledig voor de rood-wit-zwarten en dit resulteerde in enkele goede kansen. Nadat Bruce al enkele malen handelend op had moeten treden was hij kansloos toen er iemand vanuit een corner bij de 2de paal volledig vrij in kon koppen en daarmee de stand gelijk trok. Flamingo´s dreigde overlopen te worden maar Bruce ranselde enkele schoten uit zijn doel en werd 2 maal geholpen door de lat. Han van Tent Beeking verving Frank om de boel te verversen. Uiteindelijk begonnen de krachten bij de Boys op te raken en kon Flamingo´s wat terug doen. Micky stuurde Remco de diepte in die een geslaagd debuut bekroonde met een fraaie voorzet op Maurice die vervolgens zijn 3de treffer van de middag aantekende en Flamingo´s daarmee weer op voorsprong bracht. Er volgden nog enkele hachelijke momenten waarbij Bruce wederom een glasrol vervulde door ondermeer vlak voor tijd nog een lastige redding te verrichten. Moegestreden brak de laatste minuut aan. Flamingo´s kreeg nog een vrije trap na een overtreding op de inmiddels voor Remco ingevallen Srdjan Velinovic. De bal werd hoog het strafschopgebied ingepompt op het hoofd van Ton die hem perfect breed legde op de op het oude nest teruggekeerde Micky die de bal achter de keeper wist de frommelen voor de bevrijdende 2-4. De eerste 3 punten, in naam van Willem, natuurlijk, waren binnen.




SEIZOEN 2013 – 2014



4 mei 2013, Flamingo’s – Kleine Sluis

In de laatste wedstrijd van het seizoen stond er voor Flamingo’s niet anders op het spel dan het seizoen waardig af te sluiten. Het mooie weer en de stand van tegenstander Kleine Sluis op de ranglijst leken de ideale ingrediënten voor een mooie voetbalmiddag. Door een aantal jammerlijk afzeggingen diende Dick op het laatste moment weer alle mogelijke moeite te doen om een volledig team op de been te brengen. Dit alles leidde ertoe dat Han voor de keeperpositie de voorkeur kreeg boven Ton Vlaar en Arnold Harsveld als linkshalf een basisplaats toebedeeld kreeg.

Hoe jammer het is dat Ton dit seizoen al vele malen als keeper heeft moeten fungeren bewees hij al direct in de eerste minuut. Na een fraaie combinatie werd hij de diepte ingestuurd. Eenmaal in het strafschopgebied aangekomen kapte hij zijn mannetje uit om vervolgens droog in de korte hoek de keeper te verschalken zodat Flamingo’s direct al een 1-0 voorsprong te pakken had.

Gesteund door deze vroege meevaller bleef Flamingo’s de aanval zoeken. 2 maal nog werd Ton na wederom mooie combinaties voor de keeper gezet maar slechts door onzelfzuchtigheid werden deze kansen niet verzilverd. De 2-0 viel uiteindelijk toch nog toen de keeper van Kleine Sluis een vrije trap van Maarten de Vries niet goed onder controle kreeg en Arnold er als de kippen bij was om de rebound binnen te tikken. Ondanks enkele hachelijke situaties voor beide doelen kwam in de 2-0 stand tot aan de rust verder geen wijziging.

Met de wind in de rug begon Flamingo’s wellicht iets te gemakzuchtig aan de tweede helft. Kleine Sluis probeerde terug in de wedstrijd te komen en drong aan. Het dwong een aantal corners af en ging met meer mensen naar voren voetballen. De ruimtes achter hun verdediging werden hierdoor echter wel erg groot waardoor Flamingo’s een aantal maal in overtal voor het vijandelijk doel kwam te staan. De ruime mogelijkheden waren deze middag echter niet aan de voorhoede besteed zodat het nog spannend werd toen Kleine Sluis op 2-1 kwam middels een schot dat nog van richting veranderd werd waardoor de bal over de grabbelende handen van de verder soeverein keepende Han (voor de tweede wedstrijd achter elkaar minimaal een 8 ) in het net verdween.

Uiteindelijk werd de wedstrijd beslist doordat Dick nog eenmaal zijn meesterhand toonde en besloot een gouden wissel toe te passen door Srdjan Velinovic in te brengen. Deze nam binnen een minuut na zijn entree een lage voorzet binnen het 5-meter gebied aan, draaide weg van zijn verdediger en schoof de bevrijdende 3-1 in het zijnetje. Door deze goal kwam de overwinning niet meer in gevaar en werd de feestelijk nazit opgeluisterd met een overwinning. Dat ook Steef den Herder nog inviel vergrootte de feestvreugde alleen nog maar verder.

Het seizoen kon na algemeen beraad als ‘kleurrijk’ omschreven worden. Er waren ruime nederlagen, waaronder een 10-2 tegen DZS, maar ook fraaie overwinningen waarbij die op Reiger Boys en AFC ’34 een bijzondere vermelding verdienen. Andere memorabele wedstrijden zijn die tegen Blauw Wit waarin in de laatste minuut met 0-1 verloren werd door een eigen doelpunt, en die tegen SRC waarin een 0-4 achterstand omgebogen werd in een 5-4 voorsprong die in de laatste minuut te niet werd gedaan door een benutte strafschop. Met de 9de plaats werd ruimschoots aan de doelstelling voldaan al had er wellicht nog ietsje meer in gezeten.

Heel veel dank gaat uit naar natuurlijk Dick Bleek en verder in het bijzonder ook aan Willem Stavenuiter die ondanks zijn verminderde fysiek nog steeds van onschatbare waarde is.
Tot slot nog een berispend woord aan alle mensen die het afzeggen, op welke manier dan ook, erg makkelijk hanteren. Een woord van dank aan alle mensen die op het laatste ogenblik toch weer bereid gevonden werden op te draven.


27 april 2013, Reiger Boys – Flamingo’s

De wedstrijd tegen het grote Reiger Boys betekende voor Flamingo’s ondanks dat er voor ons niets meer op het stond, toch iets meer dan andere wedstrijden. Onder andere onze Heerhugowaardse enclave en de schrijnende verschillen tussen de verenigingen maken dat deze wedstrijd op voorhand altijd iets bijzonders heeft. Helaas zat er voor de mannen van Dick Bleek deze middag geen stuntje, zoals bij de 4-3 gewonnen thuiswedstrijd, in.

Het zaterdagvoetbal leeft niet echt in Heerhugowaard als ik zo de volgepakte tribune bekijk.

Het begin van de meivakantie zorgde ervoor dat er enerzijds al mensen op vakantie waren terwijl anderen juist nog net moesten werken. Ton Vlaar offerde zich daardoor voor de zoveelste keer dit seizoen op en keepte wederom een uitstekende partij waarbij hij zich onder andere onderscheidde door een strafschop bij een 0-0 stand te stoppen.

De eerste helft verliep volgens het op voorhand klaar liggende scenario. Reiger Boys had veelvuldig de bal en probeerde met man en macht een gat in de hechte defensie van Flamingo’s te vinden. Evert Jan, Han, Frank en Youssef lieten echter zien hoe je op een gedegen manier de boel dichtmetselt en tot echte kansen kwam het dan ook niet. Flamingo’s stelde daar echter ook weinig echte kansen tegenover maar kon toch bij vlagen onder de druk uitkomen. De 0-0 ruststand was echter een logisch gevolg van het vertoonde spel aan beide kanten.

Flamingo’s rook kansen de tweede helft en Dick zag dan ook nog geen aanleiding om te wisselen.
De eerste 20 minuten van de tweede helft waren een voortzetting van de eerste helft, aan het wedstrijdbeeld veranderde niet veel. Langzamerhand werden de uitvallen van Flamingo’s echter steeds schaarser. Reiger Boys kon ook nog niet echt gevaarlijk worden maar kreeg de helpende hand van de verder prima fluitende scheidrechter toegestoken. De strafschop werd dus echter zoals vermeld door Ton vakkundig onklaar gemaakt.

Uiteindelijk ontbeerde het Flamingo’s aan het broodnodige geluk. De zoveelste vrije trap binnen 20 meter van het doel werd uiteindelijk een keer goed genomen en via de binnenkant van de paal viel de 1-0 in de 77ste in het netje. De 2-0 viel niet veel later toen een afzwaaier toevallig voor de voeten van een volledig vrijstaande speler viel. Deze had vervolgens weinig moeite de voorsprong te verdubbelen en zette daarmee de 2-0 eindstand op de borden.

Volgende week de laatste wedstrijd van het seizoen, thuis tegen Kleine Sluis, waarin de 9de plek verdedigd moet zien te worden. Mocht dat lukken, lijkt me dit een reden tot een feestje. Ieder ander resultaat overigens ook.


13 april 2013, PSZ – Flamingo’s

Na het debacle van vorige week tegen Berdos kreeg Zat 1 de kans zich te revancheren tegen het ook in de onderste regioneren bivakkerende PSZ. Dick gokte blijkbaar op ervaring om het tij te keren want naast de teruggekeerde Evert Jan kreeg ook keeper Nick Hoogland weer een oproep. Deze toonde direct aan scherp te zijn door op de overvolle parkeerplaats vanuit het niets zijn auto op het vrijgekomen plekje te draaien, precies de plek waar Dick na 5 minuten wachten net klaar stond om eindelijk achteruit in te steken. Alleen omdat Dick Ton niet weer op doel wilde zetten kostte het Nick niet zijn basisplaats. Robert Shellard begon op de bank zodat de volgende elf startten: Nick Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Ton Vlaar, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Dolf Henschen, Nico de Vries en Maarten de Vries. Steef den Herder nam het vlagwerk voor zijn rekening, waarvoor dank.

Flamingo’s startte goed aan de wedstrijd. Er werden kansen gecreëerd en PSZ kwam weinig aan voetballen toe. Nadat er al enkele kleine mogelijkheden waren geweest nam Maarten met een kopbal uit een voorzet van Dolf de 0-1 voor zijn rekening. Hierna bleef Flamingo’s nog enige tijd de bovenliggende partij maar uit de spaarzame kansen werd geen rendement gehaald. PSZ kwam wat terug in de wedstrijd en wist gevaarlijk te worden. Nick ranselde echter een afstandsschot uit de goal en gooide zich later nog een keer voor een aanvaller die een voorzet dacht binnen te tikken. Zodoende werd de 0-1 voorsprong tot de rust gehandhaafd.

De tweede helft diende ik vanaf de kant te bekijken dus moet ik mild zijn in mijn oordeel.
Het was vrij slecht. Althans, dat vond Dick. En ik eigenlijk ook wel. De winst had er wel ingezeten, er lag voorin genoeg ruimte omdat PSZ, ook na de gelijkmaker, op winst speelde. De linies van Flamingo’s vielen, mede door vermoeidheid, uit elkaar. Verder was het wat slordig en kon je merken dat er verder niet veel meer op het spel stond. Des te vreemder was het dat de sfeer op het einde van de wedstrijd nog wat opgewonden werd en er nog een volkomen onnodige schermutseling plaatsvond.

De 1-1 viel uit een corner die volkomen vrij ingekopt kon worden. Aan beide zijdes vielen kansen te noteren die de winst had kunnen opleveren en beide teams konden zich beklagen over afgekeurde doelpunten en niet gegeven strafschoppen. Uiteindelijk was de 1-1 wel een terechte uitslag.
Zeemacht verloor zijn eerste wedstrijd van het seizoen zodat hun kampioensfeestje nog even uitgesteld dient te worden. Berdos verloor op eigen veld nog van Kleine Sluis zodat we hen nog onder ons houden.
Nog 2 wedstrijden, uit tegen Reiger Boys en thuis tegen Kleine Sluis. Laten we proberen het goed af te sluiten en beide wedstrijden feestelijk besluiten.


6 april 2013, Flamingo’s – Berdos

De wedstrijd tegen Berdos was er een waarvan op voorhand verwacht werd dat er punten gehaald konden worden. De stand op de ranglijst en de 3-4 zege in de uitwedstrijd zorgde voor een optimistische stemming die zich vertaalde naar de in het veld gehanteerde tactiek. Evert Jan Biersteker ontbrak deze middag op het appel wat voor velen betekende dat ze voor het eerst sinds mensenheugenis zonder Eef op het veld stonden.

Wat er uiteindelijk precies aan de uiteindelijke 0-3 nederlaag te grondslag lag zal nog wel stof tot discussie zijn. Feit was wel dat Flamingo’s met eigen wapens geslagen werd. Berdos leunde achterover en liet Flamingo’s het spel maken wat in de eerste 20 minuten leidde tot veel balbezit en enkele goede mogelijkheden die echter niet in doelpunten omgezet werden. 1 van de eerste spaarzame uitvallen van Berdos leverde wel resultaat op. Dolf, bij afwezigheid van Eef op de laatste man positie geposteerd, probeerde een voorzet te blokkeren en zou daarbij de bal tegen een arm gekregen hebben. De scheidsrechter zag voldoende aanleiding tot het geven van een strafschop die feilloos benut werd voor de 0-1. Uiteindelijk bleek Flamingo’s deze tegenslag niet meer te boven te komen. Er werd nog wel steeds redelijk gevoetbald en er vielen ook nog goede kansen te noteren maar het heilige vuur leek geblust. Berdos bleef doen wat het al deed en verdubbelde nog voor de rust de score vanuit een kopbal naar 0-2.

Srdjan viel in de tweede helft in en kreeg wellicht de grootste kans om de Flamingo’s terug in de wedstrijd te brengen maar zijn kopbal spatte uiteen op de lat. Na een minuut of 20 aanvallen en pompen raakte de pijp leeg bij Flamingo’s en kreeg Berdos steeds meer ruimte om uit te vallen. 20 minuten voor tijd kon er een aanvaller alleen op Ton afgaan en na de doeltreffende afronding betekende dit de 0-3. Had Berdos in het restant van de tijd de geboden ruimte beter benut dan had de score wellicht nog hoger uit kunnen vallen. Dolf, gezien de strafschop in de eerste helft toch al niet in een heldenrol, had nog wel even een momentje. Na 75 minuten en een kansloze 0-3 achterstand meende hij haast te moeten maken bij het ophalen van een bal die over de reclameborden stuiterde. Dat je op je 45ste niet meer zo gemakkelijk over een reclamebord heen wipt als op je 18de was hij in het vuur van het spel even vergeten. Dat je een val beter met je handen dan met je hoofd kan opvangen helaas ook … Hij kwam er vanaf met flink wat pijn en een schaafwond in het gezicht.

De resultaten op de andere velden leidde ertoe dat een eventuele degradatie, hoe onwaarschijnlijk ook, nu definitief afgewend is. Verder maar proberen de resterende 3 wedstrijden tegen PSZ, Reiger Boys en Kleine Sluis met een beter resultaat dan deze middag af te sluiten.


23 maart, Blauw Wit – Flamingo’s

Het ene gelijkspel is het andere niet. Daar waar het vorige week tegen SRC in een spectaculaire pot nog 5-5 werd, werd er deze week tegen Blauw Wit een doelpuntloos gelijkspel genoteerd. Evengoed voorviel er weer genoeg opmerkelijks.

Laten we maar beginnen met het weer: de Siberische kou waart rond, gevoelstemperaturen van -10, ijzige wind. De jongste jeugd wordt afgelast en is van onbegrip hevig teleurgesteld, wij zitten de hele ochtend op het bevrijdende telefoontje te wachten. De website van Blauw Wit boorde echter alle hoop de grond in: “de wedstrijden bij Blauw Wit van 23 maart gaan door”. De extremiteit mag blijken uit het feit dat Frank de Boer vader Theo en moeder Annie gebood thuis te blijven. Dat zelfs Willem Stavenuiter deze middag ook aan zich voorbij liet gaan is logisch. Zodoende werd Flamingo’s slechts gesteund door rots in de branding Leo Goudsblom en diende Dick Bleek het verder in zijn eentje te klaren. Volgens eigen zeggen was hij in 1997 voor het laatst bij Blauw Wit geweest, voor mij was het een primeurtje. Gezellige vereniging, goed uitzicht vanuit de kantine op het hoofdveld, kleedkamers dicht bij het veld, prima.

Dick wilde blijkbaar zo min mogelijk selectieleden aan de omstandigheden blootstellen en had daarom dus zelfs wat mensen afgebeld om met elf veldspelers en een vlagger aan de start te verschijnen. Deze eer viel Dolf te beurt zodat de volgende elf startten: Ton Vlaar, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Bob den Herder, Robert Shellard en Maarten de Vries. Wegwerkerhesjes, thermoshirtjes, extra sokken, handschoenen en liters warmhoudolie, het ging zelfs zover dat de selectie na een korte warming-up weer terug de kleedkamer in ging, een unicum in de laatste jaren van Zat 1.
Ton stond dus noodgedwongen weer in de goal, hij kreeg niet heel veel te doen maar wat er op hem afkwam pareerde hij kundig. Het goede nieuws: Dick, ik heb een aanmelding, dus wie weet.

De wedstrijd liet zich het best omschrijven als, om good old Bert Jacobs te quoten, hotseknotsebegoniavoetbal. De stevige wind dwars over het veld en de hobbelige grasmat maakte goed voetbal onmogelijk. Blauw Wit, toch de nummer 3 in de stand, moest het hebben van goede teamgeest, hard werken en een aardige verdediging. Het creatieve en aanvallende was wat minder verzorgt. Ze hebben dan weer wel de Peter Crouch van de Zaanstreek in hun midden, een handige aanvaller die voorheen bij Saenden speelde, hij viel in de rust gelukkig uit.

Bij vlagen werd er ook nog wel redelijk voetbal ten toon gespreid en dit leidde dan ook aan beide kanten tot wat kansen. Al in de eerste minuut pikte Robert een bal van de verdediging af maar miste oog in oog met de keeper net het doel. Maarten krulde een vrije trap op de lat en testte met enkele schoten de keeper die echter telkens fraai redde. Srdjan kreeg nog 2 kansen, 1 kopbal die kracht miste en een schot met links dat de keeper pakte. Blauw Wit kreeg, zeker in de tweede helft, ook de kans om de winst te pakken. 2 maal faalde een aanvaller oog in oog met Ton. De eerste maal plukte Ton de bal van de voet van de aanvaller, de tweede keer kon hij de bal over het doel kijken. Franco buffelde erop los, Dolf deed ook goed alsof en was met zijn trap verder wel weer van grote waarde. Eef trok zijn vrije rol van vorige week met verve door waardoor Frank, Marco en Youssef weer gedwongen werden zelf hun man uit te schakelen wat hen prima afging.

Puntje gehaald uit tegen de nummer 3, niks mis mee. Over 2 weken gaan we verder, thuis tegen Berdos.


9 maart, Flamingo’s – SRC

Vanwege een afzwemmende zoon kwam ik deze middag pas in de rust aangefietst, juist op het moment dat de spelers de kleedkamer opzochten. Precies datgene wat je dan niet wil horen werd al direct meegedeeld: 0-4 achter. Het koude regenachtige weer nodigde ook niet echt uit tot kansloos gehobbel in een korte broek zodat ik maar voorzichtig een vlagbeurtje opperde. Dick was echter onverbiddelijk en gebood een invulbeurt. Ook Maarten, uit voorzorg nog even aan de kant gehouden, diende het trainingpak te verruilen voor het wedstrijdkloffie, hij kwam verrassenderwijs op de linksback positie te spelen .

De algemene stemming over de eerste helft varieerde van ‘vrij aardig gevoetbald, beetje klungelige tegengoals’ (het elftal) tot ‘slechtste wedstrijd tot nu toe, er is niemand die de bal naar een shirtje van de dezelfde kleur speelt’(Dick). Robert hield een sterk pleidooi om een meter of 10 meer naar voren te spelen maar daar werd met de snelheid van de achterhoede in het achterhoofd met weinig enthousiasme op gereageerd. Verder was het devies de schade zo beperkt mogelijk te houden en diende iedereen dus vooral in positie te blijven spelen.

De tweede helft begon en Evert schoof 2 linies door naar voren.
Duidelijk was dat SRC het verder wel geloofde. Laten we eerlijk zijn, ik kan het me niet meer herinneren dat we bij rust met 4 goals verschil voorstonden dus kunnen we spreken van een vrij comfortabele voorsprong.

Flamingo’s zette aan, min of meer verplicht maar vooral voor de vorm. SRC liet het allemaal een beetje gebeuren en zodoende kon ik zelve ongehinderd het middenveld oversteken om een passje naar Srdjan te verzenden die aannam en vervolgens verwoestend de bal in de kruising joeg. 1-4, gelukkig de eer gered.

Het bekende sprankje hoop stak de kop op. De scheidsrechter, wellicht een beetje medelijden met al die oude mannen, stak een handje toe en legde niet veel later de bal op de stip, wel volledig terecht natuurlijk. Na wat heen en weer gekijk ontfermde Laurens zich over het klusje en schoof vervolgens de bal in het zijnetje, 2-4.

Dit gaf de burger moed. Het doorschuiven van Evert bleek ineens een geniale zet te zijn. Onze verdedigers werden op hun verantwoordelijk aangesproken en diende volledig zelf hun aanvaller uit te schakelen. Maarten bleek links achterin verder zeeën van ruimte te hebben die hij benutte door zijn gave traptechniek ten toon te spreiden en de ene na de andere lang bal in het vijandelijke strafschopgebied neer te laten ploffen. Robert en vooral Laurens wisten hier vervolgens wel raad mee en speelden een superieure 2de helft. Met een geniale steekbal zette Laurens Robert vrij voor de keeper die de aansluitingstreffer noteerde, 3-4.

De geest was nu volledig uit de fles. Robert had al, voor de zoveelste maal dit seizoen, een vrije trap op de lat gekruld, er werd met een afstandschot ook nog eens de paal geraakt. Uiteindelijk was het toch Robert die de bal van randje zestien langs de keeper in het verre zijnetje schoof: 4-4.
En nog was het niet gedaan. SRC was volledig lamgeslagen en na een korte adempauze zette Flamingo’s aan voor het slotoffensief. Met man en macht werd wederom de aanval gezocht, wat nou ‘tevreden met een punt’. Gestreden werd er voor iedere meter, alle ballen naar voren.
Het onwaarschijnlijke geschiedde. Laurens werd nog 1 maal de diepte in gestuurd en met een uiterste krachtsinspanning wist hij de bal over de keeper te tikken en tergend langzaam stuiterde de bal het verlaten doel in.

Complete euforie, hoopje bejaarde voetbalmannnen in de hoek van het veld, geschreeuw, gehuil, gelach. Ik zag mezelf alweer na afloop door de regen met Maarten naar huis fietsen, fucking Sjakie Meulemans en Daan de Wilde. Alleen de genuttigde overwinningspilsjes zou door een purist als kleine stijlbreuk gezien kunnen worden.

Maar helaas, dit is de grauwe realiteit, de voetbaljungle en dus geen ruimte voor romantiek.
SRC zette nog een keer aan, logisch. Kreeg nog een vrij trap op onze helft die de doelmond ingepompt werd. Een aanvaller liep achteruit, voelde een lichaam en liet zich vallen. De scheidrechter, wellicht wederom uit medelijden, wellicht als goedmakertje, maar natuurlijk volledig onterecht, floot en wees naar de stip.

Het eerste schot op doel wat Ton de tweede helft te verwerken kreeg was een penalty ver in blessuretijd. Kansloos was hij, alhoewel hij nog wel naar de goede hoek ging.
5-5, leuk voor de neutrale toeschouwer, jammer dat ze er nooit zijn bij ons.


2 maart, AFC ’34 – Flamingo’s

Vol verwachting was uitgekeken naar de derby tegen AFC ’34. Iedereen was zich ervan bewust dat het lastig zou worden een puntje te pakken maar gesteund door de thuisoverwinning en de ongeslagen status in derby’s hoopten de mannen van Dick Bleek het onmogelijke wederom mogelijk te maken. Nick Hoogland had een kringeltje om deze datum gezet en trok dan ook de handschoenen aan. Verder speelden Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Robert Terlouw, Franco di Gennaro, Tim Schmidt, Arnold Harsveld, Robert Shellard en Ton Vlaar.

Foto: Peter Heins.

AFC greep vanaf het eerste fluitsignaal het initiatief en maakte duidelijk dat het de uitglijder in de heenwedstrijd recht wilde zetten. Dit offensief leidde tot enkele kansen terwijl Flamingo’s daar vooralsnog weinig tegenover kon zetten. Toch had AFC de hulp van de scheidsrechter nodig om op voorsprong te komen. Een wellicht wat onstuimige actie werd erg zwaar bestraft met een penalty. De AFC-aanvoerder zette zich achter de bal om het klusje te klaren maar had buiten de tot op het bot gemotiveerde Nick Hoogland gerekend. Deze stopte de strafschop maar werd vervolgens niet geholpen door inlopende verdedigers, stond zelf ook wat strammig op, zodat de rebound alsnog een prooi voor de penaltynemer werd die dit tweede buitenkansje wel op waarde wist te schatten en de 1-0 aantekende. Flamingo’s leek wakkergeschut door deze treffer en kroop meer uit de schulp. De eerste kansen diende zich aan en uiteindelijk kreeg Ton de grootste kans op de gelijkmaker, hij schoot echter voorlangs. Enkele corners volgden maar helaas bracht dit meer gevaar aan de andere kant, bij onze eigen goal. 2 omschakelingen vormde de aanleiding tot 2 goals waardoor AFC nog voor rust tot een 3-0 voorsprong kon uitlopen.

Foto: Peter Heins.

Na rust kwam er nog 1 ‘wat als’-momentje toen ondergetekende vrij voor het doel gezet werd maar de bal jammerlijk tegen de keeper aanschoot. AFC liep vervolgens gedecideerd uit naar 4-0 alvorens Flamingo’s via Laurens nog iets terug kon doen. Deze treffer redde in ieder geval de eer en zorgde bij de romantici wellicht nog voor een sprankje hoop maar ook deze werd snel de grond in geboord toen AFC de 5-1 op de borden zette. In deze stand kwam, ondanks nog grote kansen over en weer, verder geen verandering meer.

Foto: Peter Heins.

Je hoopt vooraf op meer, maar duidelijk was dat er deze middag niet meer inzat. Uiteindelijk werd alles in het perspectief gezet door het nieuws over Willem die we vanaf hier veel sterkte toewensen.


Bayram Akcay leidt AFC’34 1 (zat.) ruim langs De Flamingo’s 64 1

Na de wanprestatie eerder dit seizoen op ’t Lood, waar het ambiteuze AFC’34 1 zich blameerde door tegen een 2-1 nederlaag aan te lopen, werd er dit keer wel ruim gewonnen van de stadgenoten. Bayram Akcay had met 2 goals en 2 assists een groot aandeel in de uiteindelijke 5-1 overwinning van de ploeg van Frank Buis en Tony Numan.

Waar het twee weken geleden nog puzzelen was voor de technische staf vanwege een gebrek aan (fitte) spelers, was het voor afgelopen weekend waarschijnlijk een stuk makkelijker. Met liefst 16 fitte spelers was er een ruime keuze om een sterke basiself neer te zetten, terwijl er ook vanaf de bank nog voldoende mogelijkheden waren om de wedstrijd eventueel te kantelen. Dat was uiteindelijk niet nodig want AFC’34 besliste de wedstrijd al in de eerste helft door een 3-0 voorsprong te nemen.

De thuisploeg begon goed aan het duel, er werd vroeg druk gezet, duels werden vol overtuiging aangegaan en er kwamen kansen. In de eerste 10 minuten was Erik Dekker dichtbij de openingstreffer, maar zijn knal van afstand werd met moeite gekeerd. Bayram Akcay kwam minuten later een teenlengte tekort om een voorzet van Fabian Bruster binnen te werken. Uiteindelijk kreeg AFC’34 de openingstreffer in de schoot geworpen. Een corner werd door de gasten half weggewerkt, en terwijl de bal al opweg was het strafschopgebied te verlaten beging een van de verdedigers van De Flamingo’s een ietswat domme overtreding door Jeffrey Middelkoop op een kansloze positie vol in de rug te springen. Een terechte strafschop was het gevolg. Deze werd in eerste instantie gestopt door de keeper, maar Erik Dekker maakte zijn foutje goed door de rebound alsnog binnen te werken.

Hierna gaf AFC’34 wat gas terug, en dat was nu juist tegen alle opdrachten in. Ondanks de wat hogere leeftijd van de gasten kunnen ze wel degelijk een aardig balletje trappen. Dit lieten ze ook zien in de fase na de openingstreffer. Met soms wat geluk, en door goed optreden van doelman Lennart Lakeman, bleef de gelijkmaker echter uit. Aan deze fase kwam een einde toen Bayram Akcay de tweede treffer binnenschoot. Na een prima steekbal van Jeffrey Middelkoop bleef de spits kalm voor de goal, omspeelde de keeper en schoot de 2-0 binnen. Ook de 3-0 vlak voor rust kwam van Akcay. Na wat miscommunicatie tussen de laatste man en de keeper van de gasten was de aanvaller er als de kippen bij om de wedstrijd in het slot te gooien.

Na de rust was het een vrije rommelige wedstrijd. De Flamingo’s geloofden het wel en ergerden zich zichtbaar aan de scheidsrechter, terwijl bij AFC’34 het beste er ook wel van af was. Uiteindelijk zouden er nog 2 treffers vallen. Eerst was het Fabian Bruster die alleen op de keeper werd afgestuurd en simpel de 4-0 binnentikte, Jeffrey Middelkoop zorgde daarna na een mooie combinatie voor de 5-1. Tussendoor had Flamingo’s nog wat teruggedaan door laks verdedigen van de thuisploeg af te straffen, maar de zege kwam nimmer in gevaar. Hierdoor staat de ploeg weer wat steviger op de gedeelde 3de plaats omdat concurrenten Reigerboys en DZS tegen elkaar speelden. Een wedstrijd die met 3-1 gewonnen werd door Reigerboys.


23 februari, Flamingo’s – DZS

Er viel wat goed te maken tegen De Zilveren Schapen. De uitwedstrijd was door diverse omstandigheden in een smadelijke 10-2 nederlaag geëindigd. Waar toen de mussen van het dak vielen diende er deze middag met een temperatuur van onder 0 en een snijdende wind gespeeld te worden. Dit betekende handschoenen, extra sokken en trainingbroeken. Keeper Remco ging de schaamte voorbij en stond getooid met een fraaie muts in de goal. Dick had verder middels een charmeoffensief Han weer aan boord weten te krijgen en deze werd dan ook beloond met een basisplaats. Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Robert Terlouw, Franco di Gennaro, Tim Schmidt, Ton Vlaar en Robert Shellard completeerden de eerste elf.

Door de kou werd de doorgaans toch al niet uitgebreide warming up van Zat 1 tot het uiterste minimum beperkt. Normaal levert het verschil in warming up met de tegenstander geen problemen op, maar deze middag was het misschien wel iets te minimalistisch. Een andere verklaring kan ik anders zo snel ook niet vinden voor de slappe manier waarop Flamingo’s de eerste 25 minuten acteerde. DZS profiteerde optimaal en kwam op 0-1 uit een aanval waarbij verschillende DZS-ers wel erg veel vrijheid genoten en er uiteindelijk vanaf een meter of 11 vrij ingeschoten kon worden. De 0-2 viel niet veel later toen de DZS-spits, goeie voetballer, in het strafschopgebied met de rug naar de goal op borst werd aangespeeld, draaide en verwoestend uithaalde. Even dreigde het scenario van de uitwedstrijd maar Flamingo’s herpakte zich, wist zich terug in de wedstrijd te spelen en hield de schade tot de rust verder beperkt. Ton en Robert hadden wellicht nog de kans iets terug te doen, maar wisten hun toch al niet al te makkelijke kansen niet tot doelpunt te promoveren.

Srdjan Velinovic kwam in de rust in het veld als aanvaller zodat Ton een linie naar achter kwam te spelen. Deze omzetting resulteerde in wat meer stootkracht wat zich weer uitte in enkele kansen. Srdjan kreeg eerst nog een goede kopkans die rakelings naast ging, even later soleerde hij op prachtige wijze door de verdediging maar kon oog in met de keeper het net niet vinden. Vlak voor tijd trof Robert uit een vrije trap nog de lat maar het bracht uiteindelijk niets op. Daar DZS over de hele wedstrijd gezien zelf ook nog een aantal keer het houtwerk had getroffen was hun overwinning dan ook terecht, maar bleef het gevoel bestaan dat er op slinkse wijze wel een puntje behaald kan kunnen worden. Verdedigers worden in het verslag vaak onderbelicht en dus roemen we het optreden van Youssef deze middag maar eens die een prima wedstrijd op de mat legde.
Volgende week uit naar AFC ’34 …


16 februari, Flamingo’s – Alkmaarsche Boys

Winst in de wedstrijd tegen de Boys zou voor Flamingo’s betekenen dat er eigenlijk definitief niet meer naar beneden gekeken hoefde te worden. Los van de stand op de ranglijst maken de derby’s dit seizoen de beste krachten los bij de mannen van Dick Bleek zodat er vol vertrouwen uitgekeken werd naar het treffen van heden middag. Willem Stavenuiter had een kleine ingreep ondergaan die een verwoestende invloed op zijn stembanden had zodat hij alleen een vaag gepiep uit kon brengen. De voltallige selectie greep dit aan om een arsenaal aan Bassie-en-Adriaan-imitaties ten toon te spreiden waarbij vooral vlugge Japie populair was. Dit maakte het werk van Dick er niet makkelijker op die so wie so door een aantal late afzeggingen al geen makkelijke job had. Onder de afwezigen onder andere Mark die door een hernia inmiddels al geruime tijd thuis zit en we vanaf deze plek sterkte toewensen. Verder ontbrak ook topscorer Maarten die nog teveel last had van de naweeën van een aanrijding. Flamingo’s begon met Remco in de goal en daarvoor de vertrouwde achterhoede met Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon en Youssef Fakir. Het middenveld werd bevolkt door Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Franco di Gennaro en Dolf Henschen terwijl Ton en Laurens voor de goals moesten zorgen. Han werd voorlopig aan de kant gehouden.

foto: Peter Heins.

Vanwege de barre weersomstandigheden van de laatste weken diende uitgeweken te worden naar het kunstgrasveld, voor de wat stramme ledematen geen onverdeeld genoegen. Flamingo’s begon dan ook in een rustig tempo en liet het initiatief aan de Boys. De eerste 20 minuten kabbelde de wedstrijd dan ook rustig voort totdat Flamingo’s ook voorzichtig aan aanvallen ging denken. Er werd maar eens een bal voor de pot geslingerd en Ton Vlaar werd vervolgens in de rug gelopen waarna de scheidsrechter de bal op de stip deponeerde. Dolf ontfermde zich koelbloedig over het klusje en zette Flamingo’s op een 1-0 voorsprong. Gesteund door de voorsprong kwam Flamingo’s beter in het spel en wist steeds meer kansen te creëren. Dolf had door zijn goal blijkbaar vleugels gekregen en etaleerde een puike 1ste helft. Hij stuurde Ton met een prachtige diepe bal de ruimte in die vervolgens de bal panklaar legde op het hoofd van Laurens die de voorsprong eenvoudig verdubbelde. Vlak voor het einde van de eerste helft wist Ton met de punt van zijn voet de bal nog net te verlengen tot bij Dolf die oog in oog met de keeper de rust bewaarde en de comfortabele 3-0 ruststand op de borden bracht.

Foto: Peter Heins.

Deze stand zorgde ervoor dat de 2de helft ook schriftgelijk afgedaan had kunnen worden. Flamingo’s liet de tegenstander deze keer niet meer terugkomen en had de wedstrijd al in een vroeg stadium definitief in het slot moeten gooien. Ton kreeg nog een leuke kans, had zeker een goal verdiend, maar plaatste de bal van korte afstand op de lat. Pas diep in de tweede helft deed de Boys nog wat terug na een goede actie en dito schot van buiten de 16 dat bij de 2de paal binnen viel. De 3-1 stand bleef verder gehandhaafd zodat er nu rustig omhoog gekeken kan worden.

Foto:Peter Heins.

Enige dissonant in het hele verhaal was het optreden van Han. Hij nam geen genoegen met een volledige wedstrijd vlaggen en beriep zich terecht op toezeggingen om te spelen, maar ja, de Dick-rules hè (sorry Hannie, moet er ook wat van maken…).

Foto: Peter Heins.


2 februari, Blokkers – Flamingo’s

Na ruim 2 maanden mocht Flamingo’s eindelijk weer eens aantreden. Sinds de 7-1 nederlaag op 1 december tegen koploper Zeemacht was er niet meer in competitieverband gevoetbald. Dat nog niet iedereen uit zijn winterslaap ontwaakt was bleek wel uit het feit dat de selectie van Dick bleek met slechts twaalf man en zonder Willem Stavenuiter richting West Friesland toog. Frank de Boer, ziekjes, werd als vlaggenist aangewezen en dat betekende dat de volgende elf startten: Ton Vlaar, Marco Pachon, Evert Jan Biersteker, Dolf Henschen, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Maarten de Vries, Nico de Vries en Robert Shellard.

Foto:Dick Bleek.

Tegenstander Blokkers kende een wat mindere fase voor de winterstop maar stond toch op een comfortabele 2 plaats. Flamingo’s had een tactiek uitgestippeld die gestoeld was op een hechte organisatie waarbij de kansen gecreëerd dienden te worden uit de spaarzame uitvallen. Het eerste deel van de tactiek werkte lange tijd goed maar kansen dienden zich eigenlijk nauwelijks aan. Slechts een enkele keer kon via een vrije trap het vijandelijke doel gezocht worden. Blokkers stelde er weinig tegenover en speelde in een te traag tempo en met teveel onnauwkeurigheid om gevaarlijk te worden. Pas aan het einde van de eerste helft werd een gaatje gevonden. Een diepe bal door het centrum belande op het hoofd van de nummer 10 die met de nodige slimheid en wat geluk de bal buiten het bereik van Ton langs de paal wist te koppen. Niet ontevreden ging Flamingo’s de rust in met de wetenschap dat het de pittige wind de tweede helft in de rug zou hebben.

Foto:Dick Bleek.

Het plan voor de tweede helft week dan ook niet af van dat van de eerste helft met de verwachting dat er meer kansen zouden komen. Het ging wederom lange tijd niet slecht maar zelfs met de hulp van de wind wist Flamingo’s bijzonder weinig af te dwingen. Toen na een klein halfuur Maarten dan ook maar wat meer voorin bleef om te proberen dat zo kostbare doelpuntje te maken kreeg Flamingo’s echter meteen het deksel op de neus. Blokkers benutte de geboden ruimte en prikte de beslissende 2-0 binnen. Frank werd direct als vlagger gewisseld. Zijn halfslachtige vlagsignaal werd door de scheidsrechter terecht weggewimpeld en aan een ongeloofwaardige vlagger heb je als elftal niets. Eef nam zijn rol over maar kon ook vanaf de kant niet voorkomen dat de bekende sluizen zich wederom spontaan openden. Blokkers liep in het laatste kwartier uit naar een 5-0 voorsprong en Flamingo’s zette daar alleen een kopbal van Robert tegen de paal tegenover.

Vooraf was natuurlijk al bekend dat de punten in deze wedstrijd moeilijk te behalen zouden zijn en dat een gestolen gelijkspelletje al heel mooi zijn maar het zat er niet in. De punten moeten tegen andere tegenstanders gehaald worden, hopelijk is iedereen dan weer beschikbaar.


Zeemacht dolt Alkmaarse ‘voetbalbejaarden’

(Helderse Courant)

Den Helder – Met speels gemak verdedigde Zeemacht zaterdag met succes zijn koppositie tegen het Alkmaarse Flamingo’s ’64. De gasten, meteen gemiddelde leeftijd van zo’n veertig jaar, hadden weinig in te brengen tegen de gemakkelijk combinerende thuisploeg: 7-1.

Zeemacht startte met een te korte terugspeelbal van Maurice Mastenbroek. Hierdoor kon Flamingo’s-spits Robert Shellard al direct na het beginsignaal vrij voor het doel van Willem de Vreugd opduiken. Deze plukte hem de bal van zijn voet.

Hierna werd het eenrichtingsverkeer richting het Flamingo’s-doel, waarbij aanvalsleider Dirk Meijer een hoofdrol vervulde. Binnen een half uur zette hij de thuisploeg op een comfortabele 3-0. Bij de eerste twee doelpunten fungeerde Roy Rep als aangever. Nummer drie werd zo ongenadig hard ingeschoten, dat de Flamingo’s-doelman geen kans had te reageren op de bal die vlak langs zijn lichaam in het doel verdween.


Zeemacht-veteraan Erwin Asselman roept een Flamingo’s-speler een halt toe.

Rep zorgde vlak voor het verstrijken van de speeltijd na een goede steekbal van Erwin Asselman voor de 4-0 ruststand. Nadat Rep geheel vrij voor open doel had gemist en Asselman het houtwerk had getest, wisten de Alkmaarders zelfs te scoren. De Vreugd kon een bal van Shellard niet onder controle krijgen, waardoor Velinovic van dichtbij kon binnen tikken: 4-1.

Even later krulde Jan Helder een vrije trap mooi in de rechterbovenhoek: 5-1. Zeemacht-coach Harald de Klerk bracht na dit doelpunt een aantal wisselspelers binnen de lijnen. Mede hierdoor en door concentratieverlies bij de thuisclub werd het spel steeds rommeliger. „Deze wedstrijd was geen maatstaf voor ons”, reageerde De Klerk na afloop. „Daarom kon ik zonder problemen mijn hele bank inzetten. Het zware veld sloopte de tegenstander, waardoor wij een makkelijk middagje hadden.”

Een kwartier voor het eindsignaal schoot Meijer, van grote afstand, zijn vierde binnen: 6-1. In het eindsignaal bepaalde Rep met een eigenaardig draaiende hakbal de eindstand op 7-1.

Flamingo’s-coach Dick Bleek was duidelijk in zijn commentaar. „We hadden hier vandaag niets te zoeken.”


1 december, Zeemacht – Flamingo’s

Regen, de hele dag regen. We mochten tegen Zeemacht. De koploper. Uit. In Den Helder. De selectie van Dick telde deze middag dertien naïevelingen. De ouders van Frank de Boer waren, naast natuurlijk Leo Goudsblom en staflid Willem, de enige supporters die de moeite hadden genomen mee af te reizen naar het natte, gure, kleine en knusse complex van Zeemacht. Frank werd dan ook beloont met een reservebeurt. Ook Dolf begon met een wisseltje zodat de volgende elf op het bij aanvang nog vrij redelijke veld startten: Nick Hoogland, Ton Vlaar, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Franco di Gennaro, Tim Schmidt, Remco Harsveld, Robert Shellard en Maarten de Vries.

Er viel deze middag weinig eer te behalen voor Zat 1 al was er misschien 1 ‘wat als’-momentje. Na een minuut of 5 pikte Robert een verkeerd teruggespeelde op en ging op de keeper af. Deze bleef echter goed staan en wist de bal op het laatste moment met een gestrekte arm te ontfutselen. Zeemacht was verder een klasse beter. Met aardige combinaties werden goede kansen gecreëerd. Na een minuut of 20 kon er na weer een goede aanval vanaf een meter op 16 op doel geschoten worden en verdween de bal in het hoekje. Niet veel later viel al de 2-0 na een aanval over onze rechterkant, een voorzetje en een vrij kopkans. Verdere hoogtepunten uit de eerste helft vormde een groot aantal kolderieke glij-momenten waarbij die van Marco met algemene stemmen als meest kunstzinnige werd uitgeroepen. Het rustsignaal werd gegeven bij een 4-0 stand waarna iedereen doorweekt de kleedruimtes opzocht.

De heersende stemming tijdens de rust was de schade alsmede de lengte van de tweede helft beperkt te houden. Dick had genoeg wisselmogelijkheden maar besloot voorlopig alleen Frank in te brengen.

Het dreigde nog heel even spannend te worden in de tweede helft. Gesteund door 5 minuten droogte legde Flamingo’s zowaar een vlot lopende aanval op het veld die uiteindelijk eindige bij Robert. Zijn schot kon slechts ten dele gekeerd worden door de keeper en de rebound viel voor de voeten van Srdjan die van dichtbij zijn eerste seizoenstreffer kon aantekenen. Dolf werd nog ingebracht voor Marco. Zeemacht liet het echter niet verder komen. Binnen 5 minuten was het verschil weer 4 doelpunten toen een vrije trap binnen gekruld werd. Uiteindelijk vond iedereen het bij 7-1 wel welletjes geweest en besloot ook de scheidsrechter er een einde aan te maken. Meevaller was dat de eerste hagel pas viel toen we na de wedstrijd nog even stonden na te roken.
Snel vergeten, volgende week DSZ.


17 november, Kleine Sluis – Flamingo’s

Zoals vorige geschreven werden deze middag de zadels van stal gehaald en deed Flamingo’s er alles aan om het met 3 punten voorlaatst staande Kleine Sluis in deze zadels te helpen. Uiteindelijk werd in de slotseconde van deze knotsgekke wedstrijd het dappere Kleine Sluis nog achterhaald om zodoende een zwaar bevochten punt binnen te slepen.

Na 3 overwinningen op rij hoopte Flamingo’s de reeks voort te kunnen en wellicht een stap op de ranglijst te maken. Daarnaast lonkte een prominente rol in de 2de periode. Tel daar bij op de lage klassering van Kleine Sluis en alle ingrediënten voor het aan Zat 1 klevende dogma van onderuitgaan tegen staartploegen op ongelukkige momenten waren aanwezig. Dick Bleek, weer terug van zijn studiereis naar de Spaanse stranden, had een redelijke selectie tot zijn beschikking en stelde de volgende elf op: Ton Vlaar, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Bob Terlouw, Robert Shellard en Maarten de Vries.

Na een minuut of 10 spelen werd duidelijk dat dit Kleine Sluis geen wonderploeg was. Dit was voor Flamingo’s het laatste zetje richting gemakzucht. De elf van Flamingo’s wisten een klassiek slechte 1ste helft op de mat te leggen, zowel als team als individueel. Veel foute passes, balverlies, verloren duels en slecht positiespel zorgde ervoor dat Kleine Sluis zich in de wedstrijd kon spelen. Een vrij trap voor Flamingo’s bij het strafschopgebied van Kleine Sluis was de inleiding voor de 1-0. De afgeweerde vrije trap werd naar voren geramd, er volgde een aantal foute inschattingsmomentjes en een aanvaller kon de bal in het lege doel schuiven. Enigszins wakker geschud door de achterstand leek Flamingo’s de zaken wat energieker aan te gaan pakken. Na druk zetten kon de bal ontfutseld worden en kwam Maarten 1 tegen 1 met de keeper. Met een fraai stiftje rondde hij vervolgens af en tekende de gelijkmaker aan. Nog geen 5 minuten later kwam Kleine Sluis echter alweer op voorsprong toen een strakke voorzet nog strakker achter Ton binnengekopt werd voor de 2-1 ruststand.

Dolf Henschen kwam het veld in voor Srdjan en voor iedereen was duidelijk dat er uit een ander vaatje getapt moest worden. Kleine Sluis zag dit blijkbaar aankomen want had een duidelijk antwoord op het voorgenomen initiatief van Flamingo’s. In de rebound op een schot werd een slim duwtje uitgedeeld en na de scrimmage rolde de bal over de doellijn voor de 3-1.

Pas nu leek Flamingo’s zich te beseffen wat het aan het weggeven was. Eindelijk legde het wat vuur in de wedstrijd en werd er wat feller gespeeld. Robert Shellard knikte een fraaie voorzet langs de keeper en bracht de stand op 3-2. Kleine Sluis sloeg echter meteen weer toe. Een vrije trap net buiten de 16 werd op zeer fraaie wijze de bovenhoek ingeschilderd en bracht het verschil weer op 2. Flamingo’s toonde zich nu echter mentaal weerbaar en weigerde op te geven. Ik schoot zelf ook maar eens een keer op goal en via een voetje kreeg de bal een curve waar je alleen maar van kan dromen en over de handen van de grabbelende keeper viel de bal precies onder de lat in het netje, 4-3. Kleine Sluis rook echter nog steeds de overwinning en de 3 dure punten. Youssef was inmiddels met een liesblessure uitgevallen en de geboden ruimte aan de linkerkant werd benut. Na een vlotte aanval werd de bal teruggelegd en vervolgens in het zijnetje binnengeschoten waarmee de stand dus op 5-3 kwam. Er bleef Flamingo’s nog een minuut of 10 over om de zaken, met 10 man dus, te keren. Met man en macht werd er vervolgens aangevallen. Er werd een vrije trap op de rand van de 16 geforceerd en Robert ontfermde zich over dit klusje. Misschien geïnspireerd door de eerdere vrije trap van Kleine Sluis schilderde hij vervolgens zijn eigen portretje en krulde de bal binnen, 5-4.

Flamingo’s probeerde nog meer druk te zetten en dit leek succes te hebben. De keeper verdedigde slecht uit en in het volgende duel werkte hij Maarten tegen de grond. Maarten zelf nam vervolgens de verantwoordelijkheid maar schoof de bal jammerlijk naast. Maarten, jammer, geeft niks joh.

Uiteindelijk sleepte Flamingo’s dus nog wel het gelijkspel uit het vuur. Dik in blessuretijd kreeg Flamingo’s een vrije trap op de helft van Kleine Sluis. Keeper Ton toog mee naar voren en gooide zichzelf in het luchtduel. De bal kon daardoor niet goed weggekopt worden en belande voor de voeten van Arnold die zich niet bedacht en door een woud van benen de eindstand op 5-5 bracht.
Dit bleek de laatste actie van de wedstrijd alhoewel de scheidsrechter pas afloot na een klein protestoffensief van het logischerwijs teleurgestelde Kleine Sluis waarbij terloops nog even een rode kaart werd getrokken.

Dit gelijke spel bracht Flamingo’s precies op de helft van de competitie met 16 punten op de 8ste plaats. Een overwinning zou een 4de plaatst opgeleverd hebben wat maar aangeeft hoe dicht het in de middenmoot bij elkaar staat. Over 2 weken beginnen we aan de 2de helft van de competitie tegen koploper Zeemacht.


10 november, Flamingo’s – Reiger Boys

Wederom een streekderby voor de mannen van de deze middag afwezige Dick Bleek, en eentje waar door velen met een speciaal gevoel naar uitgekeken werd. Niet alleen herbergt de Flamingo’s selectie enkele Waarders, Reiger Boys is ook zo’n beetje alles wat Flamingo’s niet is: groot, florerend, jong, ambitieus, uitgebreide damesafdeling. Flamingo’s diende het deze week met een uitgedunde selectie te doen. Dick zat dus met zijn luie reet op een zonnig Spaans eiland, zijn taak werd geruisloos overgenomen door Willem Stavenuiter die geen gemakkelijke middag had want nog moest vlaggen ook. Door blessures bij onder andere Arnold, Franco en Steef en een enkele verslaping had Willem de beschikking over 12 man waarvan hij Marc Vroone aan de kant hield en de volgende elf het veld in stuurde: Nick Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Yousseff Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Robert Shellard, Dolf Henschen, Maarten de Vries en Ton Vlaar.

Foto: Peter Heins.

Reiger Boys had de standaard warming up met pilonnen, veel geren, gedoe en geschreeuw gehad en maakte de gebruikelijke gang terug naar de kleedkamer toen Flamingo’s zijn eigen warming up begon. 5 minuten later begon de wedstrijd onder de ook deze keer weer zeer kordaat fluitende jongedame scheidsrechter Shukrula. 6 Minuten later stond het 1-0 voor Flamingo’s. Bij de eerste de beste aanval kwam de bal uiteindelijk bij Srdjan terecht die de bal teruglegde op Ton die deze vervolgens uiterst bekwaam afrondde. Reiger Boys greep vervolgens logischerwijs het initiatief maar gaf daarbij wel heel veel ruimte weg. Flamingo’s bleef zo zijn kansen houden maar onder andere de sterk spelende Robert ontbeerde wat geluk. Na een minuut of 20 begon het overwicht van Reiger Boys zich echter uit te betalen. Zoals wel vaker gingen bij een Flamingo’s een kwartier lang alle sluizen open en kon Reiger Boys middels 3 goals toeslaan. 1 maal tastte Nick mis bij een corner die vervolgens binnen geknikt werd, 1 maal probeerde Frank een bal weg te rammen die echter via een speler van Reiger Boys over Nick heen het doel in zeilde en 1 maal scoorde Reiger Boys nog uit een goed opgezette aanval. Flamingo’s dreigde totaal in te storten maar juist op dat moment vond Frank met een fraai puntertje weer de ruimte achter de verdediging waarna Maarten nu koelbloedig de 1 tegen 1 met de keeper via een uitgekiende schuiver besliste en de ruststand van 2-3 op de borden zette.

Foto: Peter Heins.

Mark had inmiddels de geblesseerde Srdjan vervangen en verder was er weinig aanleiding dingen te veranderen in de rust. De verdediging diende dichtgehouden te worden en dan konden er nog wel kansen komen.

Reiger Boys leek in de 2de helft moeite te hebben met het opgedrongen initiatief. Er werden weinig gevaarlijke aanvallen opgezet en het aantal uitgespeelde kansen was minimaal. De vele afstandschoten misten veelal het doel of werden vakkundig door Nick, soms met wat hulp van een verdediger, gepareerd. Flamingo’s maakte wel dankbaar gebruik van de ruimte aan de andere kant. Na weer een sterke actie van Robert kwam Maarten in het strafschopgebied aan de bal. Uiteindelijk vanuit een lastige hoek wist hij de keeper te verschalken en Flamingo’s naast Reiger Boys te schieten. Reiger Boys bleef wat fantasieloos aanvallen en achterin bleef het wat naïef verdedigen. Flamingo’s kreeg een vrije trap rond de middellijn die het strafschopgebied ingepompt werd. Na wat tussenstations viel de bal voor de voeten van Ton die er zijn voet tegenaan zette en keihard de 4-3 binnenpoeierde. De verlossende 5-3 had vervolgens nog wel gemaakt kunnen worden maar iedereen hield het spannend. Reiger Boys kreeg een enkele goede mogelijkheid, waaronder een rebound die echter ook weer hoog over gewerkt werd, maar kwam niet meer op gelijke hoogte.

Foto: Peter Heins.

Flamingo’s won daarmee ook deze streekderby en kwam op 15 punten uit 10 wedstrijden en doet zowaar bovenin mee in de 2de periode (2 wedstrijden gespeeld …). Volgende week wordt de eerste competitiehelft afgesloten tegen Kleine Sluis, een wedstrijd die eigenlijk belangrijker is dan tegen Reiger Boys. Volgens oud Zat 1 gebruik worden de zadels alvast van stal gehaald.


10 november, Flamingo’s – Reiger Boys

Schaamrood bij Reiger Boys
(Alkmaarsche Courant)

“We kunnen de titel en periode aspiraties voorlopig in de koelkast zetten.” Zo luidde de conclusie van trainer Mark Pauli na afloop. Zijn ploeg verloor afgelopen zaterdag met 4-3 van flamingo’s uit Alkmaar. Vooral voor rust speelde de ploeg uit Heerhugowaard niet goed, maar scoorde wel drie keer. Flamingo’s startte wel voortvarend, al na één minuut stond de Alkmaarsche ploeg al 1-0 voor. Vlak voor rust werd ook nog de 2-3 binnengeschoten. “In de rust heb ik aangegeven dat we met teveel man voor de bal stonden,” aldus Pauli.

Flamingo’s ging beter om met de geboden ruimte, het werd uiteindelijk 4-3. “Dit is voorlopig een streep door de rekening, het schaamrood stond op mijn kaken, maar complimenten aan Flamingo’s,” was de conclusie van Pauli.


3 november, Flamingo’s – PSZ

Veel regen in de aanloop naar de wedstrijd. Zo’n dag dat je eigenlijk op het verlossende belletje zit te wachten. Op de fiets door de regen heen, zeiknat aankomen. Omkleden en op het laatste moment naar het veld. En dan.., droog! PSZ droop nog even doorregend af naar de kleedkamer terwijl Zat 1 zich schuchter warmliep. Uiteindelijk begonnen voor Flamingo’s onder goed weer en op een prima grasmat de volgende elf: Ton Vlaar, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Marc Vroone, Robert Shellard en Maarten de Vries.

PSZ, een vereniging ooit voortgekomen uit de personeelsvereniging van Pieter Schoen NV te Zaandam, stond met 12 punten 3 punten voor op Flamingo’s. We laten de clichés voor wat ze zijn maar duidelijk was dat er op gelijke hoogte gekomen kon worden of een gat van 6 punten geslagen kon worden.

De eerste helft verliep redelijk gelijkmatig waarin het enige dat echt opviel was dat er uiteindelijk niet gescoord werd. Zowel Flamingo’s als PSZ creëerde enkele mooie kansen maar onzorgvuldigheid in de afronding of uitstekend keeperswerk zorgde ervoor dat de rust met een dubbelblanke score werd bereikt.

Weinig schokkende zaken in de rust, proberen een goaltje te maken en punten te pakken. Dolf kwam erin voor Marc.

De zon liet zich opeens zien in de tweede helft. Onder een hoek van 20 graden straalde hij opeens midden tussen de wolken door en net over de bomen heen, een kwartier lang, midden in gezicht van Ton en de andere verdedigers, lekker. Flamingo’s doorstond de zonnestorm en wist na een minuut of 20 dan zelfs op voorsprong te komen. Robert nam een bal knap aan, ontworstelde zich aan 2 tegenstanders en verzond uit de draai een dieptebal op Maarten. Deze schudde de laatste verdediger van zich af, omspeelde de keeper en schoof vervolgens de bal koelbloedig in het lege doel.

PSZ moest logischerwijs meer naar voren gaan voetballen en Flamingo’s kreeg meer ruimte. Aan beide kanten vielen weer kansen maar de grootste waren voor Flamingo’s. Uit een mooie aanval via Srdjan en Robert kwam Maarten vrij voor de keeper die zijn 2de deze middag aantekende voor de 2-0.

Het werd vervolgens nog wel even spannend. Youssef legde nog een balletje perfect met het borstkastje terug op Eef in onze eigen 5 meter. Eef had een aantal opties maar eigenlijk geen 1 goede. Ton ging zich ermee bemoeien en uiteindelijk ook maar een PSZ-er. Opeens rolde de bal evenwijdig aan de doellijn voor het doel langs. Enkele spelers zette een sliding in maar het was uiteindelijk het reddende handje van Ton dat een doelpunt voorkwam. Bij het volgende kolderieke moment was het echter wel raak en kon PSZ zich nog voor een slotoffensief opmaken om in ieder geval nog een punt te pakken.

Echte kansen kwamen er echter niet meer. Flamingo’s pakte de 3 punten en klom daarmee naar de 7de plek, 1 punt boven bijvoorbeeld AFC ’34 dat wel knap een punt haalde tegen Blokkers.
Volgende week tegen Reiger Boys, zonder Dick Bleek, we zijn kansloos.


27 oktober, Berdos – Flamingo’s

De confrontatie tegen Berdos betekende voor Flamingo’s dat verlies het verschil op 5 punten zou brengen en winst in ieder geval een plaats winst op de ranglijst opleverde omdat het dan 1 punt meer zou hebben. De altijd ietwat komieke term ‘6 punten wedstrijd’ werd in de aanloop dan ook graag gebezigd. Ook vaak aangehaald werd de opmerking van Berdos aan ons adres, na de voor Zat 1 succesvolle nacompetitie tegen hetzelfde Berdos, dat Flamingo’s ‘in de 4de klasse niets te zoeken zou hebben’. Objectief gezien misschien helemaal geen onterechte opmerking maar in de motivationele sfeer natuurlijk een topper. Uiteindelijk promoveerde Berdos gelukkig ook, via een omweg, en mochten wij deze middag weer het genoegen smaken tegen deze verder sympathieke tegenstander op de prachtige Kiefthoek aan te treden.

Dick had uiteindelijk 14 mensen tot zijn beschikking, mede doordat Ton Nick op het laatste moment maar gewoon ophaalde en mee toornde naar Bergen. Ton werd hiervoor dankbaar beloond met een vlagbeurt en de volgende 11 startten in de basis: Nick Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Dolf Henschen, Robert Shellard en Maarten de Vries.

Flamingo’s begon de eerste helft met de laaghangende zon in het gezicht. Berdos greep het initiatief maar kon weinig gevaarlijke aanvallen opzetten. De tactische variant van Flamingo’s wist alles te neutraliseren en gaf de mogelijkheid af en toe druk te zetten. Eenmaal leverde dit via Maarten resultaat op toen de bal bij Tim ingeleverd werd die een voorzet afleverde op het hoofd van Franco die zeer bekeken binnen knikte. Niet lang daarna leek de stand weer gelijk getrokken te worden maar Nick kwam als winnaar uit een 1 tegen 1 situatie. Berdos leek enigszins aangeslagen en Flamingo’s kreeg meer vertrouwen. Dolf loste een ziedend schot dat de keeper slecht kon keren waardoor de bal voor de voeten van Maarten viel die eenvoudig de 0-2 aan kon tekenen. Berdos probeerde nog wel voor rust terug te komen maar verder dan een machtig schot op de paal kwamen ze niet.

De afspraken in de rust waren duidelijk en iedereen was het er roerend over eens: het eerste kwartier moest overleefd worden, geen gekke dingen doen, proberen een goaltje erbij te prikken, ervaring laten spreken, de zaak dichthouden, niet terug laten komen, geen idee geven dat er iets te halen viel. Volledig opgepompt stapte de Flamingo’s elf uit de kleedkamer.

Binnen een kwartier stond het 3-2 voor Berdos, geen gelul. De 1-2 viel uit de tweede gevaarlijk aanval binnen 5 minuten toen de kleinste aanvaller volledig vrij voor Nick kwam en in kon koppen. De 2-2 en de 3-2 vielen uit knappe schoten nadat er niet echt overtuigend verdedigd werd. 2 zaken zorgde ervoor dat Flamingo’s niet direct weggespeeld werd. Eerst werd een kleine omzetting gedaan en vervolgens bleek dat Ton in blakende vorm stak. Al vrij snel na de 3-2 wist hij gelukkig met een knappe schuiver Flamingo’s terug in de wedstrijd te schieten en korte tijd later was hij met een duikkopbal nogmaals gevaarlijk. Beide partijen hadden vervolgens mogelijkheden maar Flamingo’s kreeg de uitgelezen kans op de voorsprong toen de scheidsrechter niets anders kon doen dan de bal op de stip leggen na een overtreding. Ik werd van verschillende kanten vrij dwingend gecoacht de bal te laten liggen, Maarten nam zijn verantwoordelijkheid en zorgde vervolgens koelbloedig voor de begeerde 3-4 voorsprong.

Hierna volgde nog 20 minuten hangen en wurgen, vrouwen en kinderen eerst, dood of de gladiolen maar de verdediging hield manhaftig stand. De 3 zeer welkome punten werden over de streep getrokken zodat Zat 1 nu met 9 punten uit 8 wedstrijden op een redelijk comfortabele 9de plaats bungelt en heel misschien iets omhoog kan kijken. Volgende week thuis tegen Prettige Spelers Zegevieren.


27 oktober, Berdos – Flamingo’s


13 oktober, Flamingo’s – Blauw Wit (W)

Slechts een enkeling in de selectie kon zich herinneren ooit tegen Blauw Wit gespeeld te hebben. Zelf rij ik inmiddels meer dan 10 jaar langs hun velden zonder ooit tegen ze gespeeld te hebben. Er kon dan ook gesproken worden van een onbekende tegenstander deze middag die echter, gezien de stand op de ranglijst (9de op 1 punt achter ons), wel enig perspectief gaf. Dick zat niet heel ruim in de mensen maar kon toch een zeer representatief elftal op de been brengen dat bestond uit: Remco Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Marc Vroone, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Arnold Harsveld, Robert Shellard en Maarten de Vries.

De eerste helft voltrok zich in een bekend scenario waarin Flamingo’s Blauw Wit opving en probeerde met scherpe uitvallen gevaarlijk te worden. Achterin zat het deze middag goed in elkaar en werd er weinig weggegeven. Aan de andere kant werden er spaarzame kansen gecreëerd en was Robert nog het gevaarlijkst na een goede individuele actie. De vele regenval maakte goed spel er echter niet makkelijker op en de rust werd dan ook met een 0-0 stand bereikt.
Steef den Herder werd ingebracht voor Ton Vlaar en iedereen was het er over eens dat er een punt, zo niet meer te halen viel.

Ook in de tweede helft viel er zo nu een stevige hoosbui zodat het voetballen steeds zwaarder werd. Na ongeveer een minuut of 10 begon dit wellicht zijn tol al te eisen toen Arnold zich bij de zijlijn aan zijn knie blesseerde en door Dolf Henschen vervangen diende te worden. Nog geen 5 minuten later greep Robert opeens naar zijn hamstring en diende ook het veld te verlaten. Aangezien er verder geen wissels meer waren diende Flamingo’s de klus nu met 10 man te klaren.

Iedereen stroopte de mouwen nog eens op en gezamenlijk werd alles achterin dichtgemetseld en diende Maarten het voorin verder maar in zijn 1tje uit te zoeken. Over en weer werden echter nog steeds weinig kansen gecreëerd. Blauw Wit was het gevaarlijkst met een kopbal die op miraculeuze wijze voorlangs werd gekopt, voor Flamingo’s probeerde Marc het nog met een lange afstandschot. Naarmate de wedstrijd vorderde kon Flamingo’s alleen nog maar de boel dichthouden en hopen op een punt. Dit leek te gaan lukken toen de blessuretijd reeds geruime tijd in was gegaan. Blauw Wit kreeg nog een vrij trap op een meter of 18 van de goal. De bal werd niet al te best ingeschoten maar ging toch richting goal waar Steef hem dacht weg te werken. Door het gladde veld en dito bal gliste de bal echter van zijn voet om vervolgen via binnenkantje paal over de doellijn te rollen, 0-1 in de laatste seconde door een autogoaltje, lekker. De scheidsrechter liet niet eens meer aftrappen maar floot meteen voor einde wedstrijd. Kleine domper dus.

Blauw Wit kroop hierdoor over ons heen, op zich verder niets aan de hand. Nu een weekje vrij, de ziekenboeg opschonen en daarna maar weer proberen punten te pakken.


6 oktober, SRC – Flamingo’s

De stemming zat er vooraf goed in bij Zat. 1. De recente overwinningen tegen Alkmaarsche Boys en AFC ’34 en de selectie van deze middag gaven alle reden tot optimisme. Er werd gesproken van ‘een reeks neerzetten’ en ‘als we de lijn van laatste weken doortrekken dan ….’. Met Franco terug in de basis, 3 man op de bank en een inmiddels beproefd recept moest SRC zeker een te nemen horde zijn. De 11 die het gingen doen waren: Ton Vlaar, Bob Terlouw, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Franco di Gennaro, Tim Schmidt, Arnold Harsveld, Robert Shellard en Maarten de Vries.

Binnen 10 minuten konden alle mooie bespiegelingen bij het afval gezet worden. Organisatorische chaos zorgde ervoor dat SRC 2 keer door de verdediging kon lopen en een comfortabele 2-0 voorsprong kon nemen. Toen de zaken eenmaal een beetje op orde waren kon Flamingo’s mee gaan voetballen en dit resulteerde in de hoopgevende aansluitingstreffer, een fraai afstandschot van Bob. Kansen werden gecreëerd maar op soms miraculeuze wijze gekeerd. SRC kreeg aan de andere kant ruimte en wist dit te benutten. De linksbuiten volleerde van schuin voor het doel de bal in het zijnetje voor de 3-1. Flamingo’s wenste zich nog niet gewonnen te geven en begon verwoed druk te zetten en aan te vallen. Dit resulteerde weliswaar in doelpunt dat al op het scorebord werd aangegeven maar helaas door de scheidsrechter geannuleerd werd omdat de bal niet over de doellijn zou zijn geweest. Dat de bal ongeveer een halve meter in het doel lag en iedereen met een beetje zicht op de goal dit kon beamen kon de beslissing van de scheidsrechter, waarin de grens een niet al te frisse rol speelde, niet veranderen. Het had dus uiteindelijk anders kunnen zijn, terugkomen tot 3-2, wie weet wat er mogelijk was geweest. Maar uiteindelijk moet je met een 9-4 einduitslag ook niet flauw doen. SRC kwam nog voor rust op 4-1 maar zelfs toen heerste in de rust nog het gevoel dat er gerust nog wel 3 keer gescoord kon worden en er dus ook nog wel wat te halen viel. Marco was inmiddels uitgevallen met een hamstring blessure en vervangen door Marc. De 3 goals zouden er in de 2de helft dus nog wel komen en er waren zat kansen op meer, maar helaas vielen de goals te laat en werden enkele mooie kansen niet verzilverd.

Koud uit de kleedkamer zette SRC een goede aanval op kon er uiteindelijk eenvoudig de 5-1 binnengeschoven worden. Maarten zorgde voor een sprankje hoop (5-2) maar na de 6-2 en een gemiste strafschop (we zullen uit zelfbescherming de naam niet noemen, voordeeltje als je zelf de verslagen schrijft, was het over en sluiten. SRC voegde nog 3 goals toe aan het totaal, Arnold schoof koelbloedig onze 2de strafschop wel binnen en Robert vierde nog een persoonlijk hoogtepuntje door de mooiste goal van de middag te maken door een vrije trap stijf de kruising in jassen.
Verder snel vergeten.


29 september, Flamingo’s – AFC ‘34

Deze week wederom 1 van de wedstrijden waarom we vorig jaar uiteindelijk toch wilde promoveren: een echte derby. Op voorhand natuurlijk een kansloze missie, 11 jonge en gemotiveerde mannen die graag hogerop willen tegen een groep ongeregelde oudere jongeren die weigeren het bijltje erbij neer te gooien. Maar dan blijft voetbal dus een heerlijke sport. Ik hoef er gelukkig niet omheen te draaien, de enkeling die de moeite neemt de onvolprezen site van Flamingo’s te bezoeken en vervolgens nog doorklikt naar de Zat 1 kan het niet ontgaan zijn: Flamingo’s klopte AFC ’34!

Voor de zekerheid, zodat toekomstige tegenstander ons niet opeens serieus gaan nemen, geef ik hier de volledige opstelling met leeftijden er maar bij: Ton Vlaar (40), Frank de Boer (45), Evert Jan Biersteker (51), Marco Pachon (36), Youssef Fakir (44), Srdjan Velinovic (36), Tim Schmidt (40), Robert Shellard (38), Arnold Harsveld (37), Robert Terlouw (38) en Maarten ‘Opa’ de Vries (29). Steef den Herder (34) en Dolf Henschen (44) vielen nog in.

Heb net dus nog even het verslag van de wedstrijd van AFC ’34-zijde gelezen en dat geeft een goed beeld van de wedstrijd al zal ik het van onze kant toch iets heroïscher inzetten. Flamingo’s wist het spel van AFC ’34 van meet af aan te ontregelen en kon aardig mee blijven voetballen en wist hier en daar een kansje te creëren. Na een minuut of 20 kwam na een goede aanval de bal bij Robert T terecht die een voorzet afgaf die bij de 2de paal knap door Maarten ingegleden werd. AFC ’34 begon zich te beseffen dat een afgang dreigde en ging wat energieker voetballen en dacht na de 1-1 het lek boven te hebben. Niets was minder waar want ondanks een duidelijk overwicht van AFC was het Flamingo’s dat in de persoon van Robert T de beste kans op een voorsprong kreeg. Helaas kwam hij wat verkeerd uit om de bal vrij in te tikken, vervolgens moest hij zich ook nog met hamstringblessure laten vervangen.

In de rust heerste bij Flamingo’s dan ook het gevoel dat er in deze wedstrijd zeker wat te halen viel, en eigenlijk nog wel meer ook dan 1 punt. Dick Bleek liet het elftal staan (veel andere opties had hij niet), een goede inschatting.

De tweede helft gaf eenzelfde beeld als de eerste helft. AFC ’34 was weliswaar dominanter maar hier moet ik de schrijver van het AFC-stuk gelijk geven als hij zegt dat ‘…er in een laag tempo gespeeld werd, de passing slordig was en de creativiteit ver te zoeken was’. Dat dit natuurlijk de verdienste was van Flamingo’s is hij denk ik in de haast vergeten erbij te zetten. Flamingo’s deed verder niet moeilijk, speelde het eigen spel en probeerde kleine voordeeltjes uit te nutten. Dolf en Arnold gaven hier een mooi voorbeeld van door links voorin vanuit een ingooi een kleine doch fraaie combinatie op te zetten waardoor Arnold vrij kwam en een voorzet kon afleveren. Maarten stond wederom op de juiste plaats om af te ronden en Flamingo’s opnieuw op voorsprong te zetten, 2-1. Het laatste half uur was pompen of verzuipen, dood of de gladiolen. Complimenten aan de achterhoede die weinig echte kansen weg gaf. Alle schoten van afstand werden verder door Ton vakkundig opgepakt die dus iedere keer op de juiste plek stond. Manhaftig werd de voorsprong verdedigd, kramp en alles erop en eraan. De extra tijd leek wel een half uur te duren maar was volgens de scheids maar 3 seconden geweest. Niettemin werd de kleine voorsprong dus over de streep getrokken en verzekerde Zat 1 zich daarmee dus van een extra goede nazit.

Uiteindelijk zijn het maar gewoon 3 punten maar staat 5 gespeeld en 6 punten niet slecht. En tja, winnen van AFC ’34 blijft toch erg lekker.


29 september
Futloos AFC’34 1 (zat.) blameert zich tegen De Flamingo’s 64 1

Vandaag was het voor AFC’34 de dag van de derby tegen stadgenoot Flamingo’s 64. Een duel dat gezien de selectie en de ambitie van beide ploegen ruim gewonnen had moeten worden door de mannen van Frank Buis. Waar de gastheren aantraden met een soort vriendenelftal op leeftijd, daar hebben de gasten promotie als doelstelling. Gezien de selectie is dat terecht, als je kijkt naar de prestatie die vandaag op de mat werd gelegd een illusie.

Foto: Peter Heins.

AFC’34 trad vandaag aan zonder sterkhouders Jeffrey Middelkoop, Fabian Bruster en Erik Dekker. Eerstgenoemde was helemaal niet inzetbaar, de laatste 2 begonnen op de bank. Een excuus zou ik hun afwezigheid niet willen noemen. Ondanks het ontbreken van hun kwaliteiten zou dit AFC’34 nog instaat moeten zijn om Flamingo’s te overlopen. Er is dan wel één voorwaarde en dat is dat je daar ook naar voetbalt. Dat gebeurde vanmiddag niet. Er werd in een laag tempo gespeeld, de passing was slordig en de creativiteit was ver te zoeken.

De eerste helft begon AFC’34 slecht, iets waarvoor het na 20 minuten de rekening kreeg gepresenteerd. Uit de eerste de beste kans kwamen de Flamingo’s op voorsprong na knullig balverlies in de achterhoede. In de 30ste minuut maakte Ray Stigter nog de gelijkmaker na een goede voorzet van Michael Ibink. Het was echter een opleving die geen vervolg zou krijgen. Er waren wat mogelijkheden voor de gasten, maar om nu te zeggen dat er sprake van was dat de tegenstander volledig onder druk werd gezet.. Dat was duidelijk niet het geval.

Foto: Peter Heins.

Ook in de tweede helft werd er slordig gespeeld en met de handrem erop, daar kon het inbrengen van Fabian Bruster en Erik Dekker ook niets meer aan veranderen. Uiteindelijk kreeg AFC’34 de terechte “beloning”, uit de 3de goede kans werd de 2de goal gescoord door de thuisploeg. In het vervolg van de tweede helft werd er nog een soort wanhoopsoffensief ingezet. Maar ook dat gebeurde in een te laag tempo, met veel foute passes en nauwelijks uitgespeelde kansen. Kortom, een verloren middag voor de ploeg van Frank Buis. Vooraf werd er geen moment rekening gehouden met een nederlaag, en daar werd ook naar gevoetbald. De arrogantie en gemakzucht werd vandaag terecht afgestraft.

Dit AFC’34 heeft overduidelijk kwaliteiten maar is niet zo goed dat het wedstrijd puur op die kwaliteiten kan winnen, ook niet in deze klasse. Er zal gestreden moeten worden en als team moeten worden gespeeld. Een hoop werk dus aan de winkel in de komende weken op de training. In de tussentijd mag iedereen zichzelf een spiegel voorhouden en kijken waar het vandaag fout is gegaan. Verliezen is onderdeel van het spel, maar op deze manier is denk ik voor iedereen onacceptabel.


22 september, Alkmaarsche Boys – Flamingo’s

Met 3 wedstrijden, 0 punten en 19 tegendoelpunten bevond Zat 1 zich in een situatie waarin de wedstrijd tegen de Boys cruciaal genoemd kon worden. Verlies zou betekenen dat waarschijnlijk iedere wedstrijd een gevecht tegen nauwelijks afwendbaar verlies zou worden, winst zou betekenen dat deze klasse wel degelijk mogelijkheden zou bieden tot aanvaardbare resultaten. Gelukkig was iedereen doordrongen van dit belang en was de aantrekkingskracht van een echte derby dusdanig dat Dick nauwelijks enige inspanning hoefde te leveren om tot een voltallige selectie te komen (de laatste zin mag met enig cynisme gelezen worden).


Onder ideale omstandigheden en op een wat mij betreft uitstekend kunstgrasveld stuurde Dick uiteindelijk de volgende 11 naar het front: Ton Vlaar, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Marc Vrone, Maarten de Vries en Dolf Henschen.


De eerste helft liet een gelijkopgaande strijd zien waarin het voetbal, om heel eerlijk te zijn, van een vrij bedroevend niveau was. Laag tempo, weinig goede ideeën, veel onrust aan de bal maar vooral heel veel fouten zorgden voor een weinig aantrekkelijk kijkspel. Alkmaarsche Boys kwam dan ook aan de leiding door een Frank de Boertje in de Flamingo’s verdediging. De bal werd afgepakt in ons eigen strafschopgebied en vervolgens in het zijnetje buiten bereik van Ton geplaatst. Gelukkig niets aan de hand want van kwaliteitsverschil was tot dan toe dus eigenlijk geen sprake geweest. Niet lang daarna stond de gelijkmaker dan ook op de borden. Srdjan sleepte zich op de hem kenmerkende wijze langs 2 tegenstanders en had vervolgens een leep passje in huis op Dolf die de lange hoek naast de keeper vond. Lange tijd leek dit de ruststand te worden totdat de Boys vlak voor rust nog een corner kreeg. Bij de hoge bal voor de pot liepen Ton en Eef elkaar enigszins in de weg waardoor Ton de bal niet lekker kon verwerken en los moest laten. De bal viel voor de voeten van een Boys speler die hem vervolgens prachtig diagonaal stijf de kruising in poeierde, 2-1.


Trainer Nico de Vries had in de rust enige inspirerende woorden en legde de vinger op de zere plek. Dat was op zich niet zo’n prestatie omdat zelfs een blinde wel een aantal punten aan had kunnen geven waarop het beter kon, maar resultaat was in ieder geval wel dat het in de tweede helft een stuk beter en efficiënter ging. Flamingo’s benutte nu de ruimte voorin beter en wist achterin de zaak meer gesloten te houden. Na een knappe aanval via Maarten en Tim kon de Boys verdediging niet anders dan aan de noodrem trekken wat resulteerde in een strafschop. Marc bewees weer eens een specialist in dit genre te zijn en tilde de stand naar gelijke hoogte. Flamingo’s rook vervolgens bloed en al kort daarna zette Maarten Dolf met een knappe steekbal vrij voor de keeper. Deze moest nog een flink stuk naar de goal en diende vervolgens oog in oog met de keeper de klus te klaren. De bal koelbloedig langs de keeper schuiven bleek de juiste methode zodat Flamingo’s voor het eerst dit seizoen een voorsprong mocht koesteren. Deze weelde bracht blijkbaar onvermoede krachten naar boven. Uit een corner gaf vervolgens Dolf, die deze middag met een enorme dosis inzet een voorbeeld voor velen was, het laatste tikje aan de bal zodat de voorsprong naar 2 doelpunten werd getild. Man van de wedstrijd Maarten besliste het duel ten slotte door een individuele actie af te ronden met een goed schot en daarmee de 2-5 op de borden zette. De Boys zette nog aan voor een slot offensief dat zowaar nog een goal op leverde maar na deze 3-5 was het over en sluiten. De eerste 3 punten konden bijgeschreven worden. Volgende week de volgende derby, thuis tegen AFC ’34.


15 september, Flamingo’s – Blokkers

Na de nederlagen in de eerste 2 wedstrijden diende Zat 1 deze middag aan te treden tegen het nog zonder puntverlies bovenaanstaande Blokkers. 2 jaar geleden, toen Blokkers kampioen werd in de 5de klasse en promoveerde, werd nog 2 keer gelijk tegen ze gespeeld, een strohalm. De volgende elf moesten proberen de eerste punten binnen te halen: Nick Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Marc Vrone, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Arnold Harsveld, Robert Terlouw en Maarten de Vries. Blokkers stelde daar een jonge, frisse ploeg tegenover, een beeld dat we naar ik vermoed dit seizoen vaker tegen zullen komen.

Blokkers trok van meet af aan ten aanval met snelle combinaties waarbij het middenveld van Flamingo’s, dat niet goed stond, overlopen werd. Tot in het strafschopgebied kon af en toe doorgecombineerd worden en het was aan Nick te danken dat er niet al snel tegen een achterstand aangekeken werd. Na een minuut of 20 was er echter geen houden meer aan en draaide de Blokkers spits fraai weg en krulde de bal over Nick heen, stijf de kruising in. Goed, kan gebeuren als de tegenstander beter is. De 0-2 was van een kwalijker niveau. Na een corner stond er een mannetje of 3 van Blokkers vrij waarvan 1 dit buitenkansje zich niet liet ontnemen, de bal aannam, alvast een biertje bestelde en vervolgens de bal achter Nick ramde. Gelukkig ging de storm hierna liggen en kon Flamingo’s zich enigszins terug in de wedstrijd spelen. 2 a 3 goede kansen werden gecreëerd maar er kwam geen aansluitingstreffer voor de rust.

Na rust, met onder andere Srdjan Velinovic voor Marc, pakte Flamingo’s de draad weer op en bleef goed meevoetballen. Er ontstonden gevaarlijke aanvallen en uit 1 ervan kon de scheidsrechter (een erg jonge dame, de beste man van hert veld) niet anders doen dan de bal op de stip leggen. Arnold wist hier raad mee en schoof beheerst de 1-2 binnen. Er ontstond zowaar wat hoop, mede ingegeven doordat de Blokkers onderling wat gingen mopperen. Vol goede moed toog Flamingo’s ten aanval maar genadeloos werden de zwakke plekken blootgelegd. Balverlies bij het strafschopgebied van Blokkers (!) leidde een counter in die na een vlotte combinatie afgerond werd, 1-3. Vervolgens schoof 1 der onzen nog even een balletje bij de Blokkers spits in de voeten die dankbaar alleen op Nick af ging en de 1-4 in het netje schoof. Hiermee was de wedstrijd gespeeld. Blokkers kreeg nog een terechte strafschop die ook feilloos binnengetrapt werd.

Uiteindelijk weer een terechte nederlaag, de 3de op rij. Goede nieuws is dat we de top 3 nu hebben gehad en mogen hopen dat er ook nog wat zwakkere broeders tussen zitten. Aanstaande zaterdag gaan we naar de Boys toe, toch 1 van de wedstrijden waarom we uiteindelijk zijn gepromoveerd.


8 september, DZS – Flamingo’s

Het heeft weinig zin breed uit te meten over de wedstrijd tegen DZS. De uitslag, 10-2 in het voordeel van DZS, zegt meer dan genoeg. Niet alleen de grote nederlaag zorgde deze middag voor een fikse domper. Het overlijden van de broer van Dick deze morgen betekende dat er vooraf al een niet al te uitbundige stemming heerste. Tel daar bij op dat Robert tijdens de wedstrijd na een daapse actie (bij een 4-0 stand …) een flinke blessure opliep en richting ziekenhuis moest en duidelijk is dat het geen gelukkige middag was. Hieraan konden het prachtige weer en de pittoreske omgeving helaas geen verandering brengen.

DZS was deze middag de bovenliggende partij alhoewel het aantal kansen in de eerste helft voor beide partijen nog redelijk in evenwicht was. DZS ging er echter veel efficiënter mee om en liep dus uit naar een 4-0 voorsprong. Vervolgens kwam bovengenoemde overtreding waarop rood volgde voor de DZS-verdediger. Eventueel kon er dus in de tweede helft nog wel wat recht gezet worden maar nadat Flamingo’s ook de eerste kans in de tweede helft mistte en DZS vervolgens uit de tegenstoot wel scoorde was de strijd definitief gestreden. DZS liep uit naar 8-0 waarna Flamingo’s via Maarten en Marc nog wel iets terugdeed maar vervolgens niet kon voorkomen dat de dubbele cijfers op het bord kwamen.

Excuses genoeg, wat personele problemen, jongste speler van ons was ouder dan oudste speler van DZS maar dat telt uiteindelijk allemaal niet. 2 wedstrijden, 0 punten en aanstaande zaterdag wacht koploper Blokkers.


Flamingo’s 64 Zat 1 seizoen 2012/2013

Na de promotie van vorig seizoen was het zaak de selectie voor het nieuwe seizoen op sterkte te krijgen. Deze opdracht werd niet direct makkelijker gemaakt toen Maurice Gijzen, Peter Hoekstra, Remco Homan, Han van tent Beeking en ,jawel, Nick Hoogland bekend maakten hun zaterdagen anders in te gaan vullen. Nu was er voor Maurice snel een vervanger gevonden (wie wil er nou niet in de spits staan in een goed lopend team?), het vinden van een volwaardige keeper bleek echter een lastiger opdracht te zijn. De vacature staat nog open (sollicitaties aan Dick Bleek) en zal voorlopig intern ingevuld worden.

Gelukkig konden er ook nieuwe krachten verwelkomt worden en kon Dick zich na het sluiten van de transferwindow met Maarten de Vries, Robert Shellard, Bob Oomes, en Steef den Herder toch in de handen wrijven. Onder de bezielende leiding van trainer Nico de Vries wordt de training steeds beter bezocht en kan iedereen zich dus weer verheugen op een nieuw seizoen.

1 september, Flamingo’s – Zeemacht

Met Steef den Herder en Srdjan Velinovic op vakantie en Willem Stavenuiter nog op het strand had Dick evengoed genoeg aanwezigen om een knap elftal te formeren. Er werd begonnen met Ton Vlaar, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Marc Vroone Franco di Gennaro, Tim Schmidt, Arnold Harsveld, Maarten de Vries en Richard Schaken.

Zeemacht kon vorig seizoen goed meekomen in de deze klasse en zou dus een goede graadmeter moeten zijn om de krachtsverschillen in te kunnen schatten. Na een half uurtje voetballen was het goede nieuws dat er aan het spelbeeld dat vorig jaar veelvuldig te zien was niets veranderd was: de tegenstander veelvuldig aan de bal en een Flamingo’s dat met scherpe uitvallen gevaarlijk werd. Het slechte nieuws was dat er tegen een 0-3 achterstand aangekeken werd. Individuele klasse bij Zeemacht en wat minder scherpe momenten bij Flamingo’s zorgde ervoor dat Zeemacht naar deze ogenschijnlijk comfortabele voorsprong kon uitlopen. Flamingo’s bleef echter hardnekkig vasthouden aan de gekozen tactiek, mede ingegeven door het feit dat er geen alternatieven waren. Dit resulteerde nog voor rust in, naar wat het zich leek aan te zien, een eretreffer. Maarten wist een voorzet van Tim die al het predicaat ‘mislukt’ had meegekregen, op miraculeuze wijze tot doelpunt te promoveren zodat de rust met een nog enigszins aanvaardbare stand werd ingegaan.

Er was geen donderspeech in de rust en er werd in de tweede helft ook niet uit een ander vaatje getapt. De mouwen werden niet opgestroopt en de messen werden niet geslepen. Flamingo’s bleef doen wat het altijd doet en deed dat nu met minder fouten. Uit een corner van Robert wist Richard de aansluitingstreffer binnen te koppen en vanaf dat moment gloorde er weer hoop. De aanvallen liepen nu wat soepeler en Maarten wist zich eenmaal goed vrij te spelen en bekeken uit te halen zodat met de 3-3 de 0-3 achterstand weggepoetst was.
Vervolgens bleef er nog een minuut of 20 over om te bepalen of er nog een winnaar zou komen. Kansen vielen aan beide kanten en Zeemacht raakte nog paal en lat. Flamingo’s had ook nog op voorsprong kunnen komen maar in plaats van de rebound in te tikken verstapte Franco zich en moest geblesseerd uitvallen.
Uiteindelijk trok Zeemacht aan het langste eind. In de laatste minuut draaide hun gevaarlijkste man weg en passeerde meteen nog 2 man om vervolgens de bal in de kruising te jassen, 3-4. Een fraai doch betreurenswaardig slot aan een mooie wedstrijd.


Nacompetitie

Na de ongelukkige afloop van de competitie waarin op de laatste 2 speeldagen het kampioenschap werd verspeeld zag Zat 1 zich veroordeeld tot de nacompetitie. Hierin diende het aan te treden tegen precies diezelfde 2 clubs waartegen het in de competitie mis was gegaan: Oosterend en Berdos. Deze lastige opgave werd er niet makkelijker op gemaakt door het speelschema: Flamingo’s diende op donderdag 17 mei, Hemelvaartsdag, de eerste wedstrijd en vervolgens al de zaterdag erop de tweede wedstrijd te spelen. Voor de bejaarde selectie van Dick Bleek niet noodzakelijkerwijs een voordeel… Dat Berdos de eerste wedstrijd met 3-1 van Oosterend won, betekende dat er begonnen mocht worden met een uitwedstrijd op Texel tegen Oosterend.

17 mei, Oosterend – Flamingo’s

Deze keer geen inleidende beschietingen over de fraaie en gezellige trip, of een bloemlezing van aan scheepvaart en schapenfokkerij gelieerde uitdrukkingen, zie daarvoor het verslag van de vorige wedstrijd op Oosterend. Deze middag diende er resultaat gehaald te worden en stond dus de wedstrijd centraal. Mooie aan de nacompetitie is natuurlijk dat de entourage net iets meer opgepoetst is dan normaal. Meer publiek, een door de KNVB aangewezen arbitraal trio en fraai lenteweer zorgde voor perfecte omstandigheden.

Gelegenheids-coach Ron Weinbrecher was speciaal voor deze wedstrijd aangetrokken om de tactische puntjes op de i te zetten en kwam met een concept waarmee de dadendrang van Oosterend beteugeld diende te worden. De ‘play of de day’ werd misschien al meteen vooraf in de kleedkamer neergezet door Frank de Boer die met een fraai stukje zelfopoffering ervoor zorgde dat Marco Pachon speelde en hijzelf aan de kant bleef alwaar hij zijn meegereisde ouders gezelschap kon houden. Goed nieuws viel er te melden ten aanzien van Franco di Gennaro die weliswaar niet topfit was maar toch goed was voor minimaal een uur, Srdjan Velinovic en Han van Tent Beekink waren daarentegen niet fit om te spelen. Dit alles resulteerde in de volgende opstelling: Nick Hoogland, Ton Vlaar, Evert Jan Biersteker, Youssef Fakir, Marco Pachon, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Dolf Henschen, Arnold Harsveld, Peter Hoekstra en Maurice Gijzen.

Vader en moeder de Boer togen zelfs met De Zonnebloem richting het eiland Texel om daar de verrichtingen van hun zoon Frank gade te slaan.

Oosterend begon, zoals te verwachten, energiek aan de wedstrijd. Om nog enige kans op promotie te behouden diende er gewonnen te worden, liefst met grote cijfers. De tactiek van Flamingo’s bleek echter goed te werken. Gedecideerd werd Oosterend opgevangen en met scherpe uitvallen werd getracht iets te forceren. Dit leverde al gauw een kans op voor Dolf maar het vizier stond nog niet op scherp. Na een minuut of 20 werd Maurice aangepakt waarvoor de scheidsrechter een vrije trap gaf. Maurice zelf nam de vrije trap snel op de naar voren gespurte Arnold die de bal fraai controleerde, draaide en vervolgens koel afrondde, 0-1. Oosterend moest als gevolg nog meer ruimte weggegeven en nog voor rust wist Maurice hier gebruik van te maken. Hij controleerde sterk een lange bal, schudde zijn eerste tegenstander van zich af, schaarde zich langs de tweede en schoof vervolgens de bal rustig langs de keeper voor de 0-2. In de hachelijke minuten hierna zorgde Nick ervoor dat de voorsprong mee de rust in ging.

In de rust werd volop gerefereerd aan de vorige uitwedstrijd tegen Oosterend toen een 0-2 voorsprong werd weggegeven, een gewaarschuwd man telt voor twee. Dick hield Frank de Boer nog even op de bank, hij zou er na een uur inkomen voor Franco.

De tweede helft liet een Oosterend zien dat vocht voor zijn laatste kans. Langzaam vlieden de krachten weg bij Flamingo’s en steeds meer kreeg Oosterend het overwicht. Nadat Flamingo’s bij een spaarzame uitval de kans op 0-3 had laten liggen sloeg Oosterend dan ook toe. De daaropvolgende aanval werd niet goed verwerkt waarna Oosterend van de dichtbij de aansluitingstreffer binnen kon schieten. Even wankelde Flamingo’s, het had echter het geluk dat het via Maurice gevaarlijk kon blijven. Nog 1 maal sleurde hij zich langs een tegenstander die niets anders kon doen dan hem naar de grond werken met als resultaat een strafschop. Ik zou willen dat ik daar vervolgens kort over kon zijn, dat de strafschop feilloos binnen werd geschoten, maar helaas. Vanwege succes in het verleden mocht ik als aangewezene de bal binnentrappen maar, u voelt hem al aankomen, het slappe schot werd door de keeper eenvoudig gekeerd. Gelukkig hebben wij dan een zekere Maurice Gijzen in ons elftal lopen die, zoals een waardig spits betaamd, de rebound alsnog feilloos binnen schiet. Na deze 1-3 was de wedstrijd gespeeld en had Flamingo’s aan de opdracht voldaan om in ieder geval het resultaat van Berdos te evenaren. Hierdoor zou een gelijkspel in de laatste wedstrijd, vanwege de stand na de reguliere competitie, voldoende zijn voor promotie.

De scheidsrechter had echter andere ideeën en wilde aan zijn show nog geen einde maken. Hij verordonneerde de teams tot het nemen van elk 5 strafschoppen waaraan onder lacherig protest voldaan werd. Voor Flamingo’s scoorde daarin Dolf, Peter, Arnold, ik-zei-de-gek (opluchting) en Maurice terwijl Nick een inzet keerde en een andere de kruising over keek. De scheidsrechter trok nog 1 keer op meesterlijke wijze de aandacht naar zich toe toen hij in de gaten had dat een of andere onverlaat de hoekvlaggen tijdens de serie al aan het opruimen was. Op niet mis te verstande wijze werd duidelijk gemaakt dat de vlaggen per direct weer terug gezet moesten worden. Dit alles resulteerde in een voldane doch late terugkeer op ’t Loodt.

19 mei, Flamingo’s – Berdos

De apotheose. Prachtig weer weer, veel publiek (voor onze doen …), leuke en goede tegenstander, een arbitraal trio, spelen op het A-veld.

Dick moest het vandaag doen zonder assistent-coach Ron Weinbrecher maar diens tactische gedachtegoed werd wel gehandhaafd. Daarentegen was wel de onvolprezen Willem Stavenuiter weer van de partij waardoor iedereen zich weer onbezorgd op de wedstrijd kon concentreren.

Dick kon het blijkbaar toch niet laten om Marco Pachon voor het einde van het seizoen nog op een reservebeurt te trakteren en aangezien Frank deze keer ook dacht ‘bekijk het vandaag maar, ik speel’, begon Marco dan ook daadwerkelijk op de bank. Daar naast hem namen Marc Vroone en Robert Terlouw plaats. Dit betekende dat de volgende 11 aan dit sleutelduel begonnen: Nick Hoogland, Ton Vlaar, Evert Jan Biersteker, Youssef Fakir, Frank de Boer, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Srdjan Velinovic, Maurice Gijzen en Remco Homan.

Van het begin af aan was duidelijk dat Flamingo’s zich vandaag de kaas niet van het brood zou laten eten. Al in de eerste minuut kreeg Srdjan van dichtbij een grote kans die op de doellijn nog net gestopt kon worden. Hierna werden meerdere kansen gecreëerd terwijl achterin weinig tot niets weggegeven werd. Flamingo’s kwam op voorsprong na een aanval over de linker kant. Arnold bezorgde de bal bij Maurice die naar binnen trok en vuurde. De keeper diende een rebound weg te geven die voor de voeten van de attent reagerende Remco viel die deze vervolgens afrondde. Wellicht schoof er door deze comfortabele voorsprong wat gemakzucht in de ploeg. Berdos kwam op gelijke hoogte door een foutje bij het uitverdedigen waarna de bal opgepikt werd, breed gelegd en in de goal gefrommeld werd. Lang liet Flamingo’s de illusie bij Berdos echter niet bestaan. Maurice demonstreerde 5 minuten later alweer zijn klasse door zijn man uit te spelen en de bal droog langs de keeper te schieten waarmee hij de 2-1 ruststand op de borden zette.

Dick had in de rust weinig reden tot klagen (deed dat natuurlijk wel) en wisselde Marco voor Youssef en Robert voor Srdjan. Verder was het zaak het enthousiasme te temperen en de rust te bewaren.
Flamingo’s schoot na rust uit de startblokken en al na 3 minuten lag de bal weer in het netje. Remco rondde een aanval koelbloedig af en tekende daarmee voor zijn 2de treffer deze middag. Hierna droop misschien het besef naar binnen dat de voorsprong weliswaar comfortabel was maar dat er nog lang te gaan was. Berdos zette aan voor een alles of niets offensief en Flamingo’s werd onder druk gezet. Franco werd naar de kant gehaald voor Marc die de doorgeschoven laatste man van Berdos vervolgens elimineerde. Berdos kwam nog terug in de wedstrijd nadat een bal door een woud van benen in het zijnetje geprikt werd. Nick diende nog een keer volledig gestrekt te gaan om een vrije trap onschadelijk te maken, daarna toonde hij zich bij een aantal hachelijke situaties heer en meester. Eigenlijk valt er voor iedere speler over deze wedstrijd een heldenepos te schrijven. Eef Biesteker, 51 jaar, onverzettelijke rots in branding; Frank de Boer, berucht slalommer die al tijdens de wedstrijd zijn bierbestelling aan het terras doorgeeft; Youssef Fakir, een-mans destructiebedrijf, hield deze wedstrijd gelukkig de ledematen van zijn teamgenoten heel; Ton Vlaar, voor velen de man van de middag. Alle anderen doe ik hiermee te kort maar inmiddels is wel duidelijk dat de 3-2 over de streep getrokken werd en iedereen vervolgens genoeg geknuffeld werd en veren in de reet gedouwd kreeg. Na het laatste fluitsignaal kwamen de gebruikelijke ontlading, felicitaties, foto’s, het natte pak voor Dick, het fust bier en het uitermate geslaagde promotiefeest. Een prachtige afsluiting van een geweldig seizoen. Pas na de zomer gaan we nadenken over wat we onszelf hebben aangedaan…

De felicitaties en bloemen zijn daar van voorzitter Paul Gijzen.


Na afloop van de wedstrijd, zo tegen een uurtje of half zeven was daar een uitgebreid diner.


(Alkmaarsche Courant)

21 mei, Flamingo’s lukt het dit jaar wel

Een paar dagen nadat de degradatie van Flamingo’s zondag uit de tweede klasse een feit was geworden, is het de zaterdagvoetballers van de Alkmaarse club te promoveren naar de vierde klasse.

Een 3-2 zege op Berdos volstond om de missie die een jaar geleden nog mislukte, nu wel te doen slagen.

Voor de ervaren zaterdagploeg van Flamingo’s scoorden Remco Homan (2x) en Maurice Gijzen.


5 mei, Flamingo’s – Oosterend

We kunnen het verslag wederom met positief nieuws openen: Zat 1 heeft zijn uitgangspositie voor promotie (2 overwinningen nodig) weten te consolideren. Dit resultaat werd behaald door een terechte 2-4 nederlaag tegen Oosterend. Het gevolg hiervan was dat het recht op een beslissingwedstrijd om het kampioenschap tegen Stormvogels verspeeld werd. De stand op de ranglijst verschaft ons echter wel een plaats in de nacompetitie zodat er dus samen met Berdos en Oosterend gestreden gaat worden om promotie. Dat deze 2 ploegen er in de laatste 2 wedstrijden van de competitie voor zorgden dat de titel verspeeld werd kan natuurlijk alleen maar motiverend werken.

Foto: Peter Heins.

Het was vooraf al duidelijk dat winnen van Oosterend geen gemakkelijke opgave zou zijn. In de uitwedstrijd werd een 0-2 voorsprong nog weggegeven voor een uiteindelijk 2-2 gelijkspel. Verder diende Dick Bleek het in deze cruciale wedstrijd te doen zonder enkele sterkhouders. Ton Vlaar en Maurice Gijzen waren een weekeindje weg en Franco di Gennaro had nog teveel last van zijn knie om te spelen. Van de wel aanwezige spelers begonnen Evert Jan Biersteker en Frank de Boer op de bank zodat de volgende elf aan de start verschenen met in het achterhoofd het gegeven dat alleen winst dus goed genoeg was om een beslissingswedstrijd om het kampioenschap af te dwingen: Nick Hoogland, Han van Tent Beeking, Dolf Henschen, Marco Pachon, Youssef Fakir, Marc Vroone, Tim Schmidt, Srdjan Velinovic, Arnold Harsveld, Remco Homan en Robert Terlouw.

Foto: Peter Heins.

Oosterend begon energiek aan de wedstrijd. Het vele gehol en gedraaf leidde echter nog niet direct tot veel uitgespeelde kansen. Flamingo’s trachtte hier het eigen spel met gerichte uitvallen tegenover te stellen en nadat Oosterend enigszins uitgeraasd was kon Flamingo’s dan ook een enkele kans creëren. Een vrije trap van Robert werd niet goed uitverdedigd waarna de bal voor de voeten van Marco viel. Deze behield het overzicht en wist de bal van randje 16 in het zijnetje te deponeren en tekende daarmee voor de 1-0. Net als tegen Berdos vorige week begon de hoop te leven dat de voorsprong rust zou geven maar wederom viel dat tegen. Oosterend trok de wedstrijd weer naar zich toe en boog nog voor rust de achterstand om naar een 1-2 voorsprong. De eerste maal kon hun eikachtige spits fraai doch vrijstaand inkoppen, de tweede maal werd een aanval via hun rechterkant goed afgerond.

Foto: Peter Heins.

Evert Jan wisselde in de rust met Srdjan en later zou ook Frank nog het veld in komen voor Robert. Het plan was om niet meteen massaal aan te gaan vallen en daarmee de achterdeur open te zetten maar om eerst te proberen vanuit de normale organisatie een resultaat te halen. Dit leek wonderwel te gaan lukken. Na een kwartier in de tweede helft kreeg Flamingo’s op 25 meter van het doel een vrije trap te nemen die door Remco op de hem kenmerkende wijze op goal gerost werd. De keeper kon het schot ternauwernood keren maar de rebound stuiterde voor de voeten van Tim die de bal breed wist te leggen op Dolf die vervolgens de gelijkmaker binnen kon schuiven. Even gloorde er hoop aan de horizon. Dit was echter helaas van korte duur. Nog geen 5 minuten later stond Oosterend alweer op voorsprong. We zullen nooit weten of het een bewussie was of toeval, feit is wel dat Nick naar links stapte om een te verwachte voorzet onschadelijk te maken waarna hij rechts in de korte hoek gepasseerd werd. Korte tijd later gooide Oosterend definitief de deur in het slot door de 2-4 aan te tekenen. Langs de kant was het feest bij de aanwezige Stormvogelsselectie inmiddels compleet. Dit resultaat, 2-4 was tevens de einduitslag, betekende dat zij kampioen geworden waren. Dat zij uiteindelijk kampioen zijn geworden is terecht en verdient dan ook de felicitaties, jammer was natuurlijk wel de wijze waarop wij het de laatste 2 wedstrijden hebben laten liggen. ‘Schlemielen zijn we’, volgens Frank, en ‘het AZ van Alkmaar’ volgens Nick. Gelukkig is er altijd nog de lange lijdensweg die nacompetitie heet.


28 april, Berdos – Flamingo’s

Laten we maar met het positieve beginnen: het perspectief op het kampioenschap is na de wedstrijd tegen Berdos min of meer hetzelfde als daarvoor, er moet namelijk 2 keer gewonnen worden. Nadeel is nu wel dat dat dan ook in een eventuele beslissingswedstrijd tegen Stormvogels zal moeten gebeuren. Dit alles is het gevolg van het feit dat de wedstrijd tegen Berdos dus verloren ging. Stormvogels had daarvoor alles uit de kast gehaald en tactisch sterk een fust bier aan Berdos beloofd bij een overwinning op Flamingo’s. Dat de Bergensche Doelschoppers hier niet ongevoelig voor waren bleek duidelijk in de wedstrijd (alhoewel wel vermeld moet worden dat Flamingo’s in de thuiswedstrijd ook al niet van Berdos had kunnen winnen), nu maar hopen dat de bierkraan richting Bergen ook daadwerkelijk open gaat.

Dick Bleek had deze middag 14 spelers tot zijn beschikking maar moest het wel doen zonder onder andere Franco di Gennaro en Remco Homan. Marco Pachon, afgelopen zondag voor de tweede keer vader geworden, ditmaal van een zoon, waarvoor felicitaties, was gelukkig wel van de partij. Youssef Fakir, Robert Terlouw en Han van Tent Beeking begonnen op de bank zodat de volgende 11 startten: Nick Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Dolf Henschen, Marc Vroone, Tim Schmidt, Srdjan Velinovic, Arnold Harsveld, Maurice Gijzen en Ton Vlaar.

Flamingo’s startte sterk aan de wedstrijd. Ondanks een stevige tegenwind werd het initiatief gegrepen en werd Berdos teruggedrongen. Veel grote kansen leverde dit niet op maar een aantal goede schoten en mogelijkheden konden wel genoteerd worden. Na een minuut of 20 wisten Ton en Tim in eendrachtige samenwerking de bal van de laatste man te ontfutselen waarna Tim alleen op het doel af kon lopen en de 0-1 voorsprong kon laten aantekenen. Men zou verwachten dat dit voor enige rust zou moeten zorgen maar helaas leidde het een periode in waarin Berdos sterker werd en enige corners wist af te dwingen. Na balverlies kon Berdos een aanval via de zijkant op zetten en toen de voorzet vervolgens niet goed weggewerkt kon worden betekende dit dat de 1-1 binnen getikt kon worden. Ton kreeg vervolgens nog een mooie kans maar aan de stand werd voor rust niets meer gewijzigd.

De tweede helft begon met Youssef voor Dolf. De wind in de rug betekende dat Flamingo’s Berdos makkelijker op eigen helft kon houden en het eerste kwartier na rust leek het er dan ook op dat Flamingo’s de wedstrijd wilde en zou gaan beslissen. Toen er echter nog steeds geen doelpunt gevallen was kreeg Berdos meer de gelegenheid om met uitvallen onder de druk uit te komen en dit resulteerde dan ook uiteindelijk in een doelpunt nadat er knap ingeschoten werd uit een rebound. Flamingo’s moest nu wel op zoek naar een doelpunt en dus nog meer ruimte overlaten, nou net niet het spelletje wat we goed beheersen. Berdos wist dan ook nogmaals gebruik te maken van de ruimte en zodoende de stand naar 3-1 te tillen. Flamingo’s perste er nog een slotoffensief uit. Robert was inmiddels ingevallen en ook Evert Jan werd naar de frontlinie gedirigeerd. Arnold wist met een goed schot de achterstand terug te brengen naar 3-2 en even was er de hoop op een klein wondertje. Er kwamen nog schietkansen en vlak voor tijd kreeg Maurice nog een moeilijke kopkans maar het mocht helaas niet gebeuren, in de 3-2 stand kwam geen verandering meer.

Zoals al gezegd, als er zaterdag 5 mei van Oosterend gewonnen wordt, en dat zal al moeilijk zat worden, dan komen we in punten gelijk met Stormvogels. Als we alle regels en bepalingen goed begrepen hebben, volgt er dan een beslissingwedstrijd. Mocht er niet van Oosterend gewonnen worden, of wel van Oosterend maar niet van Stormvogels, dan rest de nacompetitie. De meest besproken scenario’s volgen een reeks aan tegendoelpunten in de laatste minuut, gemiste strafschoppen, falende scheidsrechters en dan ten slotte, na een eindeloze reeks wedstrijden, een vertrouwd verblijf in de 5de klasse.


14 april, DEM – Flamingo’s

Het verslag van deze wedstrijd kan eigenlijk maar over 1 man gaan. De overwinning die Flamingo’s deze middag haalde op het vooraf zeer gevreesde DEM dient zonder twijfel opgedragen te worden aan de onder nummer 45 opererende keeper Nick Hoogland. Het inmiddels ietwat vale shirt met dit nummer heeft hij in een grijs verleden eens gekregen voor zijn overeenkomstige verjaardag maar kan inmiddels ook slaan op het aantal afscheidswedstrijden dat hij sindsdien heeft gespeeld. Voordat we verder gaan over zijn heldendaden van deze middag zullen we eerst maar aandacht besteden aan de overige wetenswaardigheden van deze wedstrijd.

De opdracht vooraf was duidelijk: 7 punten behalen uit de laatste 3 wedstrijden zou betekenen dat het kampioenschap binnengehaald zou worden. Met dit gegeven in het achterhoofd zou je mogen verwachten dat de mensen staan te dringen voor een plaats in de selectie maar het gezelschap van Dick Bleek dat naar Beverwijk afreisde bestond uit 13 spelers. Prima dat je een keer niet kan maar het gemak waarmee af en toe afgezegd wordt (of zelfs dat niet eens) doet wel eens de wenkbrauwen fronsen. Gelukkig bleef er genoeg kwaliteit over zodat erkende cracks als Marc Vroone en Han van Tent Beeking aan de kant gehouden werden te faveure van de volgende elf: Nick ‘het lichaam kan het allemaal niet meer aan’ Hoogland, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Dolf Henschen, Maurice Gijzen en Ton Vlaar.

Onder toeziend oog van een groot aantal spelers van Stormvogels, met een heerlijk zonnetje en op een enorme knollentuin kon de wedstrijd een aanvang vinden.

Van tegenstander DEM is bekend dat ze een goed voetballende ploeg heeft waarbij de kracht vooral voorin ligt getuige ondermeer de 3-5 overwinning die ze eerder dit seizoen op het Loodt wegsleepte maar ook de 6-5 overwinning op concurrent Stormvogels. In de eerste 10 minuten van de wedstrijd demonstreerde DEM dan ook al zijn aanvallende kracht door 2 maal vrij voor Nick op te duiken die in beide gevallen middels een magistrale redding een vroege achterstand voorkwam. Flamingo’s toonde zich een stuk efficiënter en de eerste vloeiende aanval belandde via Ton voor de voeten van Maurice die hard en zuiver de 0-1 binnen schoot. DEM bleef ook na deze tegenvaller fris en vrolijk aanvallen maar vond wederom een onklopbare Nick tegenover zich die, soms met kunst en vliegwerk, de meest fraaie reddingen ten toon spreidde. Dat hij zelfs in de lucht begon te heersen en met enkele goede uittrappen de spitsen gevaarlijk aan het werk zette zal de volger van zijn werk misschien nog wel meer zeggen. Flamingo’s kwam dan ook na verloop van tijd wat meer aan voetballen toe en dwong met een fraaie actie van Ton en een verwoestende vrije trap van Maurice ook zijn kansen af. Een corner van Maurice werd door Ton ingekopt waarna de rebound door Franco ingeschoten werd, al dan niet voor de lijn gestopt werd, waarna Dolf voor de zekerheid maar het beslissende zetje gaf. Aangezien de scheids aangaf dat hij de inzet van Franco niet geteld zou hebben en hij ook gevaarlijk dicht bij me op de topscorerslijst staat zullen we de treffer dan ook maar aan Dolf toewijzen. Een 2-0 voorsprong tegen DEM is in het verleden echter al eerder geen geruststellende voorsprong gebleken zodat waakzaamheid geboden bleef. Ook nu bleek waarom: nog voor rust kregen ze een uigelezen mogelijkheid om terug in de wedstrijd te komen toen de scheidsrechter enkele minuten voor rust de bal op de stip legde. Als je dan echter zo’n wedstrijd keept als Nick deze middag dan zit er blijkbaar ook een engeltje op de lat. Hij ging in ieder geval stijlvol gestrekt naar zijn linker hoek terwijl de bal keurig op de rechter paal gemikt werd en de rebound hoog over het doel gewerkt werd.

De tweede helft liet een zelfde spelbeeld zien. DEM trachtte met man en macht aan te vallen en de aansluitingstreffer te forceren terwijl Flamingo’s de geboden ruimte voorin met snelle uitvallen probeerde te benutten. Enigszins fortuinlijk kwam DEM terug in de wedstrijd. Na een koddig misverstand tussen Srdjan an Frank rolde de bal zomaar voor de voeten van de linksbuiten van DEM die vervolgens een schot produceerde dat zelfs Nick te machtig was en daarmee de 1-2 aantekende. Flamingo’s reageerde echter op de enige juiste manier. Dolf pikte een bal op bij de middenlijn en speelde Franco aan die meteen Maurice de diepte in stuurde die met dit buitenkansje wel raad wist en uiterst beheerst de 1-3 in het zijnetje deponeerde. De voorsprong werd vervolgens met man en macht verdedigd waarbij Nick zich weer en aantal keren diende te onderscheiden waarbij een katachtige zweefduik om een bal onder de lat vandaan te tikken niet onvermeld mag blijven.

Ondanks alle inspanningen kon niet voorkomen worden dat DEM enkele minuten voor tijd nog de spanning terug bracht in de wedstrijd. Een afgeslagen bal werd tussen een woud van benen binnen geschoten zodat het de laatste minuten nog billenknijpen werd. De scheidsrechter leek vervolgens van zins te wachten met affluiten totdat DEM gelijk zou komen of Flamingo’s de wedstrijd definitief zou beslissen. Tot ieders opluchting gebeurde het laatste. Na al een aantal uitgelezen mogelijkheden onbenut gelaten te hebben was het uiteindelijk Maurice die sterk doorzette en de bal breed legde op Ton die de bal hoog het doel in ramde en de 2-4 op de borden zette waarna de scheidsrechter direct affloot.

Wellicht heb ik de overige 10 spelers hier te kort gedaan, het was een regelrechte teamprestatie die deze overwinning mogelijk maakte, maar soms verdient iemand het om extra in het zonnetje gezet te worden en vandaag was dat in mijn ogen duidelijk Nick.
1 down, 2 to go.


24 maart, Flamingo’s – Zilvermeeuwen

Nummer 3 van de stand Zilvermeeuwen bleek een lastig te nemen horde voor Flamingo’s maar het resultaat aan het einde van de dag zorgde ervoor dat alle inspanningen de moeite waard bleken te zijn. Een overwinning deze middag zou in ieder geval betekenen dat de tweede plaats veiliggesteld zou zijn en daarmee ook deelname aan de nacompetitie. Dick hoefde niemand af te bellen deze week en had met 13 man genoeg materiaal tot zijn beschikking. Hij durfde het aan zijn aanvoerder reserve te zetten en plantte daarnaast ook nog eens doodleuk Arnold Harsveld op de bank. De volgende elf startten in de basis: Ton Vlaar, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Franco di Gennaro, Dolf Henschen, Marc Vroone, Maurice Gijzen en Robert Terlouw.

Zilvermeeuwen toonde zich een ambitieuze tegenstander en nam het heft in handen. Met goed voetbal dwongen ze het overwicht af en ook verdedigend zat het redelijk in elkaar. Flamingo’s kwam lange tijd niet verder dan enkele pogingen van afstand maar ondanks dat Zilvermeeuwen de bovenliggende partij was creëerden zij ook weinig kansen. De weinige ballen die op het doel afkwamen werden door Ton vakkundig gekeerd. De strijd leek naar een 0-0 ruststand toe te gaan totdat Maurice in het strafschopgebied gevloerd werd. De daaropvolgende penalty werd door Marc aardig in de hoek geplaatst maar de keeper kon het schot met een uiterste inspanning keren. De rebound was echter weer voor Marc die het buitenkansje nu wel benutte zodat er toch met voorsprong gerust kon worden.

Dick benutte in de rust zijn beide wisselmogelijkheden en bracht Arnold en Tim in het veld voor Dolf en Srdjan. Franco kreeg verder de opdracht de uitstekende nummer 5 van Zilvermeeuwen te volgen wist hem vervolgens compleet te neutraliseren. Zilvermeeuwen ontketende in de tweede helft een stormloop aan aanvallen maar wist wederom niet echt gevaarlijk te worden. Flamingo’s verdedigde met man en macht en diende een enkele keer aan de noodrem te trekken waarbij de scheidsrechter inderdaad wel een kaart had kunnen trekken maar er lang voor koos om ze op zak te houden daar er verder ook geen sprake was van een onsportief verloop van de wedstrijd. Flamingo’s moest zich verder beperken tot een paar gevaarlijke uitvallen maar de echte scherpte ontbrak hier en daar. Uiteindelijk leverde een uitval een corner op die werd ingedraaid door Robert. Arnold hing in de lucht gereed om in te knikken maar werd naar beneden getrokken zodat de scheidrechter geen andere keuze had dan wederom een strafschop te geven. Deze maal rondde Maurice feilloos af zodat een redelijk comfortabele 2-0 op de borden kwam. Zilvermeeuwen voelde zich inmiddels danig in zijn hemd gezet door de scheidsrechter. Dat kan, als je 2 penalty’s tegen hebt gekregen en de scheids een keer geen geel heeft getrokken. De manier waarop er door enkele van Zilvermeeuwen mee omgegaan werd verdient echter geen schoonheidsprijs. De scheidsrechter zag zich genoodzaakt de leider van Zilvermeeuwen weg te sturen en vervolgens de gemoederen even af te laten koelen. Uiteindelijk werden de laatste 10 minuten uitgespeeld maar veranderde er aan de stand niets meer. Ook in de bestuurskamer ging het gemor nog even door en werd er nog met deuren geslagen, allemaal erg onnodig. Uiteindelijk bekoelde de zaak en kon er nagenoten worden in de weldadige zon op het onvolprezen Flamingo’s-terras. Toen uiteindelijk bleek dat concurrent Stormvogels op eigen veld onderuit gegaan was tegen VVH/Velserbroek werd de middag helemaal perfect.


17 maart, Saenden – Flamingo’s

De 16de speeldag bracht Flamingo’s naar de velden van Saenden, een bezienswaardigheid in het amateurvoetbal. Na het parkeren bij station Wormerveer volgt de wandeltocht onder het station, door de penetrante pislucht, langs het oude terrein van QSC om vervolgens, na het prachtige bord ‘U bent op de helft!’, bij de onder de waterspiegel van de omringende sloten liggende, uitstekende velden aan te komen. Het elftal van Saenden herbergt niet veel kwaliteit getuige de laatste plaats op de ranglijst maar zeker hun spits, die echt een aantal niveaus te laag speelt, is een speler die bij Zat 1 toch altijd met extra aandacht wordt belast. Deze middag zou Marc Pachon hem aan banden weten te leggen. Door ons vrije weekend van vorige week en de 0-4 winst van Stormvogels bij Berdos is het verschil nu 3 punten op Stormvogels waarbij Flamingo’s nog 1 wedstrijd te goed heeft. Tot ieders verassing werd deze week duidelijk dat alleen de nummer 1 rechtstreeks promoveert en niet de bovenste 2 zodat een kampioenschap alleen maar aantrekkelijker is geworden.

Dick greep de wedstrijd tegen Saenden aan om Nick Hoogland weer eens op een afscheidswedstrijd te trakteren. Verder had hij nog 12 veldspelers tot zijn beschikking waarvan Han van Tent Beeking en Frank de Boer op de bank begonnen. De volgende elf speelden dus: Nick Hoogland, Marc Vroone, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Arnold Harsveld, Dolf Henschen, Maurice Gijzen en Robert Terlouw.

De wedstrijd voltrok zich onder prima voetbalweer de eerste 20 minuten in een laag tempo. Flamingo’s creëerde een paar kansen en kreeg enkele corners maar de niet helemaal klemvaste keeper wist alle inzetten nog te keren. Op een gegeven moment viel de 0-1 uit een korte corner op Marco die de bal vervolgens bij Maurice kreeg die de kans met hoofd cq rug wist te verzilveren. Robert begon vervolgens aan een queeste op zoek naar doelpunten die te maken had met een kerkje op de speelplaats op het terrein van Saenden. Het precieze verhaal heb ik niet helemaal meegekregen maar na de wedstrijd wurmde Robert zich onder grote hilariteit in het iele kerkje met het opschrift ‘St. Robertus’. In ieder geval scoorde hij in de eerste helft al 2 keer. 1 keer uit een rebound op een schot van Maurice en 1 keer uit een geclaimde en koel ingeschoten strafschop. Net toen Dick zich aan de kant begon af te vragen of het vandaag een keer zou lukken om de nul te houden, haalde de aanvoerder van Saenden uit voor een schot dat Nick te machtig was en de ruststand op 1-3 bepaalde.

Frank kwam na rust voor Eef het veld in en Han loste later nog Srdjan af. Flamingo’s nam in de tweede helft snel afstand van Saenden en drukte daarmee alle hoop op een goed resultaat voor de thuisclub de bodem in. Maurice ronde twee goede aanvallen fraai af en tilde daarmee de stand naar 1-5. De concentratie nam toen waarschijnlijk wat af want Saenden wist wat terug te doen, 2-5. Meer liet Flamingo’s echter niet toe. Robert scoorde, na een wel heel onbaatzuchtig passje van Maurice, zijn zo begeerde 3de goal waarvoor hij zich later dus in het kerkje trachtte te wriemelen. Er kwamen nog verschillende grote mogelijkheden om de score verder uit te bouwen maar met name Arnold had het vizier deze middag niet helemaal op scherp. In de laatste minuut kon ik zelf nog een goaltje aantekenen en daarmee de 2-7 eindstand op het bord brengen.

Stormvogels won ook zijn duel zodat het verschil op 3 punten blijft staan. Volgende week gaan we verder, thuis tegen Zilvermeeuwen.


3 maart, Flamingo’s – KFC

De vaste volgers van Flamingo’s kunnen opgelucht ademhalen: Zat 1 heeft de koppositie herovert! In het grote stuivertje wisselen met Stormvogels hebben de mannen van Dick Bleek dit weekend de achterstand van 1 doelpunt weer om weten te buigen in een voorsprong van 1 doelpunt. Stormvogels wist de uitwedstrijd tegen nummer laatst WMC met 0-2 te winnen terwijl Flamingo’s na een 2-2 ruststand in de tweede helft op jacht ging naar doelpunten en KFC uiteindelijk met 6-2 wist te verslaan. Zonder slag of stoot kwam deze overwinning niet tot stand, want hoewel de wedstrijd vooraf met vertrouwen te gemoed werd gezien dreigde Franco di Gennaro en Han van Tent Beeking op laatste moment roet in het eten te gooien. Daar waar Franco nog overmacht, want buikgriep, kon aanwenden was Hans excuus, onverwachtse borrel, minder onverwachts. Beide waren overigens wel aanwezig in geval dat.

Robert Terlouw wordt door twee verdedigers de voet dwars gezet

Vanuit de wolk van alcoholische, rokerige, knoflokerige andere dampige kleedkamer-melanges wist Dick uiteindelijk zijn 4de en definitieve opstelling te destilleren. Remco Homan had na zijn goede optreden van vorige week wederom het vertrouwen in het doel gekregen. Misschien verrassender was de wisselbeurt van Maurice Gijzen die daarmee meteen zijn eerste vlagbeurt (ooit?) pakte en liet zien wellicht een carrière misgelopen te zijn. Dit gezegd hebbende bestond de startende elf dus uit: Remco Homan, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Ton Vlaar, Youssef Fakir, Marc Vroone, Tim Schmidt, Marco Pachon, Dolf Henschen, Srdjan Velinovic en Robert Terlouw.

Het ziet er op de foto allemaal wat triest uit. Of het doelpunt had voorkomen kunnen worden, of men begrijpt niet hoe KFC heeft kunnen scoren.

Zowel rust en eindstand zijn hierboven al genoemd zodat we niet moeilijk hoeven te doen over de spanning. Het scoreverloop van de eerste helft verteld eigenlijk het verhaal van het spel van Zat. 1-0 voor komen, 1-2 achter komen en met 2-2 gaan rusten, maw: sterk starten, volledig instorten en jezelf weer herpakken. De 1-0 kwam van de voet van Marc, een beauty. Van een meter of 25 schoot hij vanuit de draai de bal over de keeper in de verre hoek waarbij er tussen hem en de goal nog een man of 15 stond. KFC kwam daarna dus sterk terug maar gelukkig wist Marco nog voor rust na goed doorzetten de bal van rand zestien in het zijnet te krullen zodat we niet met een achterstand gingen rusten. Maurice en Peter Hoekstra vervingen in de rust Dolf Henschen en Robert Terlouw.

Mark Vroone probeert uit alle macht de bal te veroveren op een KFC-er.

De tweede helft was duidelijk voor Flamingo’s alhoewel het nog een tijd duurde voordat het verschil gemaakt werd. Het verzet werd gebroken door een passje van Maurice. Ik was aan een loopactie begonnen die mij toevalligerwijs richting doel leidde en opeens bevond ik mij in een vrije run naar de goal. De bal had zich om mijn tegenstander gekruld en leek zich nu zodanig aan mijn snelheid aan te passen dat ik automatisch oog in oog met de keeper kwam. De oplossing voor het probleem lag zo in het passje opgesloten dat een stiftje het enige logische vervolg was. Afijn, we kwamen dus met 3-2 voor. Daarna werd het nog wel penibel maar opeens was daar Srdjan die na een mislukte voorzet voor de keeper opdook en heel leep de 4-2 binnenknikte. Hiermee was de overwinning wel zeker gesteld en besefte Flamingo’s zich gelukkig dat de doelpunten in de strijd om de koppositie duur waren. Ton Vlaar trok daarom nog maar weer eens mee naar voren en produceerde een bijna identieke bal als die van Marc van de 1-0. Deze keer moest er echter nog een beslissend tikje aan de bal gegeven worden, een klusje dat Peter zich graag toe eigende. De inmiddels ingevallen Han gaf ten slotte nog een assist op Maurice die de 6-2 eindstand op het bord zette.

Nogmaals Mark Vroone, hij maakte van de 6 Flamingo’s doelpunten misschien wel de mooiste.

Met die uitslag werd de eerste plaats dus heroverd. Niet dat het wat uitmaakt, de eerste 2 promoveren direct, maar het is toch altijd leuk.

Meer foto’s van deze wedstrijd van Peter Heins zijn te vinden op www.sportfotoalkmaar.tk


25 februari, Flamingo’s – VVH/Velserbroek

Sinds half december had Zat 1 nog maar 1 wedstrijd gespeeld, zodat vooraf de vraag gesteld mocht worden hoe het met het wedstrijdritme zou zitten. Duidelijk was wel dat we met zo’n speelschema in ieder geval nog wel een aantal jaar door kunnen. De aangewezen scheidsrechter was helaas nog niet uit zijn winterslaap ontwaakt en schitterde door afwezigheid. Terwijl iedereen zich al min of meer aan het opwarmen was voor een verkort vriendschappelijk potje werd er op het laatste moment toch nog een erkend vervanger gevonden zodat er gelukkig nog wel voor het echie gespeeld kon worden. Dick zat wederom ruim in het spelersmateriaal zodat er ingeschreven kon worden op een vrije middag. Marco Pachon bleek de man met de snelste reactietijd te zijn. Tegen het als ‘lastig’ te boek staande VVH koos Dick er verder voor om Youssef Fakir, Ton Vlaar (sterk vlaggend) en Srdjan Velinovic aan de kant te houden en met de volgende 11 te beginnen: Remco Homan, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Han van Tent Beeking, Dolf Henschen, Marc Vroone, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Arnold Harsveld, Maurice Gijzen en Robert Terlouw. Of dit een juiste keuze was of niet, feit was dat Flamingo’s veel te slap aan de wedstrijd begon. Na de eerste paar minuten kakte het tempo volledig in en werd er in een wandeltempo gespeeld. VVH pakte de zaken energieker aan en kwam na een minuut of 20 verdient op voorsprong. Na een goede aanval werd de bal teruggelegd en vervolgens van een meter of 20 hard ingeschoten. Gelukkig was dit het sein voor Flamingo’s om ook wat fanatisme aan de dag te leggen. Het tempo ging omhoog en duels werden feller aangegaan. Nog voor rust kregen we een vrij trap op de helft van VVH te die door Dolf voor het doel geslingerd werd. Franco kwam vervolgens goed voor zijn man en wist de bal met links binnen te schieten. Ook hierna kwam er nog een kansje voor Marc en werd een schot van Dolf nog net door de keeper weggetikt maar met 1-1 werd de rust bereikt.

Met vereende krachten weten Tim Schmidt en Evert-Jan Biersteker de VVH-spits van scoren af te houden. Dolf H. (nummer 2) is even met andere dingen bezig.

Srdjan en Youssef vervingen Marc en Dolf en na een kwartier zou Ton Robert aflossen. VVH bleef in de tweede helft toch het betere van het spel houden maar wist weinig kansen te creëren. De weinige echte kansen werden door Remco bekwaam behandeld. Flamingo’s aan de andere kant probeerde zo nu en dan wat druk te zetten wat tot wisselend succes leidde. Het creëerde echter wel een aantal kansen maar het eerste goede schot van Maurice werd nog knap door de keeper van VVH tot corner verwerkt. Even later was het wel raak toen Maurice op een diepe bal van Arnold de verdedigers van zich af schudde en vervolgens doeltreffend afrondde.

Maurice Gijzen zet met een lob Flamingo’s op voorsprong.

VVH moest nu meer ruimte laten en als je dan de trap van Remco en de snelheid en Torinstinct van Maurice tot je beschikking hebt is dat levensgevaarlijk. Die combinatie zorgde er dan ook voor, met een fraai lobje van Maurice, dat de stand naar een comfortabele 3-1 werd getild. Hiermee was de wedstrijd gespeeld en was de einduitslag bereikt. Deze had zelfs nog hoger uit kunnen vallen maar onder andere Ton, Tim en Srdjan wisten mogelijkheden en kansen niet af te ronden. Achteraf jammer want doordat Stormvogels met 1-5 won bij Oosterend hebben zij nu de koppositie overgenomen met 1 doelpunt verschil. Nog 6 wedstrijden te gaan, te beginnen met een thuiswedstrijd tegen KFC aanstaande zaterdag.

Geen idee op dit een opruimende of aanvallende actie is. Herkenbaar is in ieder geval Ton Vlaar, normaal gesproken verdediger maar ook vaak in de voorhoede te vinden.

Meer foto’s van deze wedstrijd van Peter Heins zijn te vinden op www.sportfotoalkmaar.tk


27 januari, Stormvogels – Flamingo’s

Na 6 voetballoze weken kon er eindelijk weer eens een wedstrijd gespeeld worden. 6 weken waarin ook uitgekeken was naar wat meteen de topper in de 5de klasse A zou zijn: de nummer 1 Flamingo’s tegen het op 1 doelpunt achterstand staande Stormvogels. Zat 1 had zich tijdens de winterstop op de drukbezochte trainingen zo goed als mogelijk proberen voor te bereiden op de tweede seizoenshelft waarin nog 8 wedstrijden te spelen waren. In de kleedkamer zat deze middag dan ook een tot op het bot gemotiveerd team, al vraag ik me wel eens af of zich dat bij pak em beet Barcelona of Milan ook uit in continue lachsalvo’s.

Vooraf aan de wedstrijd werd eerst een indrukkende minuut stilte afgewerkt vanwege het overlijden van een broer van een speler van Stormvogels maar daarna kon er onder perfect voetbalweer en een goede grasmat begonnen worden. Onder de belangstellenden op de tribune was gelukkig ook Leo Goudsblom weer te ontwaren die we hier namens heel Zat 1 een spoedig herstel toewensen.

Dick had voor deze speciale wedstrijd een uitgekiende tactiek bedacht en dacht het met 13 man af te kunnen waarvan de volgende 11 startten: Peter Hoekstra, Frank de Boer, Evert-Jan Biersteker, Marco Pachon, Youssef Fakir, Ton Vlaar, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Dolf Henschen, Maurice Gijzen en Robert Terlouw.

Stormvogels maakte vanaf de eerste balomwenteling zijn intenties duidelijk en trok het spel naar zich toe waarbij het al snel een aantal goede kansen afdwong. Goed keeperswerk van Peter en onnauwkeurigheid in de afronding zorgde er echter voor dat de stand nog lang op 0-0 bleef staan. Flamingo’s stelde daar maar een paar kleine kansjes tegenover en vreemd was het dan ook niet dat Stormvogels na een klein half uur op een 1-0 voorsprong kwam. Na een aanval via hun rechterkant werd de bal knap teruggelegd en vervolgens feilloos ingeschoten. Flamingo’s werd hierdoor enigszins wakkergeschut en begon wat meer mee te voetballen. Toen Maurice de 1-1 dreigde te maken werd hij echter op onreglementaire wijze gestopt en wees de scheidsrechter naar de stip. Er werd een beetje naar elkaar gekeken wie hem moest nemen en uiteindelijk werd mij veel succes gewenst. Gelukkig schoot ik hem koelbloedig, zoals dat met een mooi cliché heet, langs de keeper en trok daarmee de stand gelijk. Marco zorgde daarna nog bijna voor de voorsprong maar zijn schot na een fraaie run draaide net over de kruising. Niet lang daarna meende de scheidsrechter dat diezelfde Marco tijdens een duel de bal tegen zijn arm had gekregen. Zelfs het ontblootte bovenlijf met de afdruk van de bal erop kon de scheidsrechter niet vermurwen zodat de bal wederom op de stip kwam te liggen en Stormvogels de uitgelezen kans kreeg weer op voorsprong te komen. Peter liet zich echter niet gek maken wist met een heroïsche duik de echt niet slecht ingeschoten bal zelfs klemvast te pakken. Hierdoor werd de rust met 1-1 bereikt.

Flamingo’s begon de 2de helft ongewijzigd maar kwam wederom niet goed uit startblokken. Al in de eerste minuut kreeg Stormvogels een grote kans maar de bal werd van dichtbij tegen de paal gewerkt. Hierna kwam de wedstrijd wat meer in evenwicht en kwamen er over en weer wat mogelijkheden. Han van Tent Beeking en Marc Vroone kwamen in het veld voor Eef en Robert. Stormvogels schoot vanaf een meter of 20 op de paal. Daarna werd het spel wat steviger wat zich onder meer uitte in een grove overtreding op Maurice die wellicht meer dan de gele kaart had mogen opleveren. Ton kreeg vervolgens nog een mooie maar moeilijke kopkans die maar net over ging. Vlak voor tijd brak Stormvogels nog een keer uit waarbij het vlagsignaal voor buitenspel doodleuk genegeerd werd zodat Frank nog een gele kaart moest pakken toen hij de aanvaller vlak voor het strafschopgebied wist te stoppen. De daaruit volgende vrije trap werd door Peter onschadelijk gemaakt die so wie so in de laatste minuten zijn optreden nog meer glans gaf met een paar sterke reddingen.

Uiteindelijk waren we niet ontevreden met de puntendeling. In de overige 7 wedstrijden zullen we er nog alles aan moeten doen maar we zijn nog steeds koploper en dus is alles mogelijk.


17 december, Bergen – Flamingo’s

Tot veler verassing ging de wedstrijd van deze zaterdag gewoon door. Ondanks de vele regen van de afgelopen week lag het veld er in Bergen inderdaad vrij redelijk bij. Dit was wel enigszins een streep door de rekening voor Zat 1 aangezien een groot deel van de selectie tijdens de klaverjasdrive van vrijdagavond er vanuit gegaan was dat er een afgelasting zou komen. Maar helaas, hoe vaak er op zaterdag ook gedrukt werd op verversen bij de website van Bergen, de melding ‘alle wedstrijden van vandaag gaan gewoon door’ bleef hardnekkig in beeld. Er zat dan ook niet een geheel fitte spelersgroep in de kleedkamer. Nick Hoogland, keeper in ruste, zag er wat grauwig uit. Dankzij zijn keepende zoon mocht hij ’s-ochtends al om 08.15 uur bij de poort verzamelen. Anderen zaten in een vergelijkbaar deplorabele staat op de banken maar blijkbaar gaf mijn eigen toestand een dusdanige indruk dat Dick me een reservebeurt schonk. Dankbaar incasseerde ik die dan ook, maar het gelukzalige vooruitzicht een helftje weg te zakken in de dug out werd al snel de grond in geboord door het vriendelijke doch dringende verzoek om te vlaggen, bedankt.

Flamingo’s startte met in de goal Nick Hoogland die daarmee zijn sterke optreden tijdens de training beloond zag worden. Ton Vlaar was helaas een weekeindje weg. Achterin werd begonnen met Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Ramses Schake en Youssef Fakir. Op het middenveld stonden Srdjan Velinovic (die overigens vorige week scoorde, en dus niet de deze week afwezige Robert Terlouw), Marco Pachon, Franco di Gennaro en Dolf Henschen. Voorin stond het koningskoppel Remco Homan en Maurice Gijzen.

De eerste helft voltrok zich in een vrij mat tempo. Spaarzame kansjes werden afgedwongen. Vrij onverwachts kwam Flamingo’s op een 0-1 voorsprong toen Franco een rebound achter de keeper wist te koppen. Bergen liet zich door de achterstand echter niet uit het veld slaan en ging op zoek naar de gelijkmaker. Deze viel dan ook al snel nadat een voorzet bij de tweede paal ingekopt kon worden. Helemaal helder staat het me allemaal niet meer bij maar ik weet nog wel dat Flamingo’s op 1-2 voorkwam door een schitterend ingeschoten volley van Remco.

Bergen leek vervolgens voor de rust weer op gelijke hoogte te komen. Een vrije trap werd van een meter of 20 achter Nick gekruld. Of het lag aan mijn enigszins benevelde toestand of een totale desinteresse voor het vlaggen in het algemeen, zullen we nooit weten. Feit is dat ik hun aanvaller, die Nicks blikveld blijkbaar dusdanig hinderde dat hij hinderlijk buitenspel stond, volkomen over het hoofd had gezien. De scheidsrechter was gelukkig een stuk scherper en keurde de fraaie treffer dan ook af.

Richard Schake werd in de rust ingebracht voor Srdjan en de rest van het team inclusief vlagger mocht blijven staan. Bergen probeerde vanaf het begin het heft in handen te nemen. Veel kansen leverde dit niet op maar er werden wel veel corners afgedwongen. Flamingo’s bediende zich van lepe counters maar wist zich met de daaruit volgende kansen geen raad. Bergen had bij de eerste goede kans wel succes en wist de stand weer op gelijke hoogte te brengen. Flamingo’s dreigde punten te verliezen. De volledig leeg gespeelde Dolf zette echter voordat hij gewisseld zou worden nog een laatste maal aan en wist na een lange sprint een hoge voorzet af te leveren. In een vlaag van verstandsverbijstering kopte een Bergenaar de bal richting eigen goal en langs zijn op het verkeerde been staande keeper voor de 2-3. Toen moest ik er toch aan geloven en mocht me opmaken om de voorsprong over de streep te trekken. Ramses maakte deze taak er niet eenvoudiger op door een rode kaart te pakken voor natrappen zodat de punten met 10 man zeker gesteld diende te worden. Toen echter zelfs Maurice op eigen helft terug te vinden was om de voorsprong te verdedigen wist iedereen dat het goed zou komen. Flamingo’s kreeg zelfs nog de meest mooie kansen om de wedstrijd vroegtijdig in het slot te gooien maar verzuimde wederom met verve. De 2-3 overwinning betekende dat Zat 1 als koploper de winter in gaat al is het gat met Stormvogels (1 doelpunt) niet echt ruim.


10 december, Flamingo’s – WMC

De laatste overwinning van Flamingo’s dateerde alweer van 29 oktober. Door het nodige puntverlies, vrije weekenden en afgelastingen was de toenmalige comfortabele koppositie inmiddels ingeruild voor een tweede plek met 6 punten en 1 wedstrijd achterstand op Stormvogels. De vooruitzichten waren dan ook niet rooskleurige mede daar er deze middag tegen het met 6 punten stijf onderaanstaande WMC aangetreden diende te worden. Traditie is toch dat dit soort ploegen door Zat 1 weer keurig in het zadel geholpen worden.

Voor de tweede week in successie deed zich het voor ons totaal nieuwe feit voor dat Dick mensen diende af te bellen, ondanks de matige resultaten van de laatste weken, ondanks het koude en natte weer. Kon iedereen vorige week al lang van te voren aan zien komen dat er een afgelastinkje zat aan te komen en men zich de moeite dus kon besparen om met een smoes een vrij weekend te creëren, deze week was het echter duidelijk dat er gevoetbald zou worden en kan de massale aanwezigheid dus alleen maar positief uitgelegd worden. Alleen Srdjan had zich op het weer verkeken en de vrijdagavond benut in de overtuiging dat hem op zaterdag een katterige uitrustdag wachtte. Hij werd door Dick dan ook terecht bestraft met zijn eerste volledige wedstrijd dit seizoen.

Marco Pachon was deze week de klos om thuis te blijven en Frank de Boer, Franco di Gennaro en Maurice Gijzen zaten in de wissel. Terwijl ik dit opschrijf kan ik bijna niet geloven dat mijn naam wel tussen de startende elf staat, maar goed, er werd begonnen met in de goal Ton Vlaar (er diende vreemd genoeg geen keepers afgebeld te worden), Marc Vroone, Evert Jan Biersteker, Han van Tent Beeking, Youssef Fakir, Srdjan Velinovic, Tim Schmidt, Dolf Henschen, Arnold Harsveld, Richard Schake en Robert Terlouw.

Flamingo’s begon, zoals vaker de laatste weken, sterk aan de wedstrijd. De bal werd in het bezit gehouden en bij balverlies stond iedereen kort op elkaar. Binnen een minuut of 20 stond er dan ook een comfortabele 2-0 stand op de borden. De 1-0 viel nadat Richard een voorzet van Marc terugkopte op Srjan die van dichtbij alleen zijn hoofd tegen de bal hoefde te duwen. De 2-0 viel ook uit een kopbal, deze keer was het Richard die een voorzet van broer Han fraai binnenknikte. Het vervolg was helaas ook hetzelfde als de laatste weken. Diep treurig, kommer en kwel, parodie op voetbal en dus stond het voor rust weer 2-2 waarbij gezegd moet worden dat de gelijkmaker wel fraai over het muurtje in de hoek gekruld werd.

Dick wisselde dan ook rigoureus in de rust en haalde Marc (geblesseerd), Han (ziek) en Richard (al gescoord) van het veld.

De tweede helft werd er weer met wat meer passie en strijd gespeeld en uiteindelijk bracht de extra klasse van Maurice het verschil. Eerst werd hij door Frank gelanceerd waarna hij het duel met de verdediger won en vervolgens knap inschoot, daarna bleef hij oog in oog met de keeper koelbloedig. De verdediging van Zat 1 bleef in de tweede helft goed overeind en daar waar er nog wel een schot op doel kwam was Ton er niet te beroerd voor om het nog enigszins spectaculair te maken door met de gevangen bal naar de bovenhoek te zweven. De uiteindelijke 4-2 zege kwam dan ook niet meer in gevaar zodat Willem Stavenuiter ook eindelijk weer eens aan handen schudden toekwam.
De grote verassing dit weekeinde was dat Stormvogels de derby bij DEM verloor zodat het gat nu weer 3 punten is met 1 wedstrijd te goed.


19 november, Oosterend – Flamingo’s

Nadat Flamingo’s in de laatste 2 thuiswedstrijden het schip in was gegaan kreeg het deze week de kans om het geschonden blazoen in de uitwedstrijd op Texel tegen Oosterend weer op te poetsen. Het vroege vertrek en de lange dag maken dat niet iedereen staat te springen om dit uitje mee te maken. De afwezigheid van Willem Stavenuiter deed zich misschien nog wel het meest voelen maar niettemin kon er uiteindelijk met 12 man plus een kinderschare afgereisd worden. Ondanks de nodige schermutselingen kon iedereen zich, in tegenstelling tot vorig jaar toen Dick de afsluitboom van de boot maar net voor kon zijn, redelijk op tijd inschepen. Effe gezellig een bakkie op de boot en dan nog een minuut of 20 tuffen langs de in mist gehulde velden om uiteindelijk bij het pittoreske Oosterend aan te landen. Onderweg wemelt het van de schapen en als je dan met de enige Marokaan uit de selectie in de auto zit is de voetbalhumor natuurlijk niet van de lucht. Het sportpark aan de rand van het dorp bestaat uit 2 kleine velden met daartussenin een net zo kleine maar gezellige kantine, that’s it.

Dick hield de net van een blessure teruggekomen Srdjan Velinovic aan de kant, moest hier en daar wat schipperen om de mensen op de juiste plaats te krijgen en begon uiteindelijk met de volgende elf: Remco Homan, Frank de Boer, Nick Hoogland, Ramses Schake, Youssef Fakir, Marc Vroone, Tim Schmidt, Ton Vlaar, Dolf Hensschen, Evert Jan Biersteker en Maurice Gijzen. Oosterend bungelt zo rond de achtste plaats maar heeft zeker geen slecht team waartegen het altijd lastig voetballen is. Ook deze middag legde ze weer een hoop energie in de wedstrijd waarbij er al vroeg druk gezet werd en Flamingo’s over het veld weinig tijd en ruimte gegund werd. Het enthousiasme van Oosterend heeft echter wel de schaduwzijde dat er continu op iedere bal ingegleden wordt, het liefst met de noppen vooruit, wat dan weer een hoop irritatie tot gevolg heeft. Allemaal vrij onnodig, maar goed. Het gevolg van de tactiek van Oosterend was wel dat Eef en Maurice op een eiland kwamen te voetballen en een weinig plezierige middag beleefd moeten hebben. Ondanks alles kwam Flamingo’s toch op een 0-1 voorsprong. Bij een van de schaarse uitvallen kreeg Ton een goede schietkans vlak voor de goal die tegen een arm van een verdediger eindigde en dus een strafschop opleverde. Marc klaarde vervolgens koelbloedig het klusje. Vervolgens had Flamingo’s nog wel een strafschop voor een handsbal mogen krijgen maar deze keer wuifde de scheidsrechter het voorval weg zodat er met een 0-1 stand gerust werd.

Dick, als beste stuurlui aan wal, wisselde in de rust Srdjan voor Marc die een beetje tussen wal en schip was komen te staan. Oosterend begon de tweede helft wederom energiek maar duidelijk was inmiddels dat het moeite had om kansen te creëren. Flamingo’s creëerde ook niet veel maar uit 1 van de spaarzame aanvallen wist Tim Maurice te vinden die de 0-2 over de keeper wist te liften. Hiermee leken we de schaapjes op het droge te hebben, maar ja, getelde schapen lopen het hok uit. Oosterend was inmiddels op een vrouwen-en -kinderen-eerst tactiek overgeschakeld en had de hulp van keeper Remco nodig om terug in de wedstrijd te komen. Waar hij tot dan toe op alle afstandschoten een passend antwoord had, diende hij nu een schot los te laten waarna de rebound prompt door de Oosterend aanvoerder tot doelpunt gepromoveerd werd. Tja, en als er dan 1 schaap over de dam is, volgen er meer. Ook nu had Oosterend weer de hulp van Flamingo’s nodig. Srdjan, na weken stilstand eindelijk weer eens spelend, ook nog eens voor het eerst op Texel en dan ook nog eens onder de ogen van zijn zoon, kreeg een voorzet op zijn scheenbeen en zag de bal vervolgens voor Remco onhoudbaar onder de lat in het doel verdwijnen voor de 2-2. Hierna deed Flamingo’s nog wel verwoede pogingen om de 3 punten binnen te halen maar het bleef water naar de zee dragen. Ondergetekende had waarschijnlijk nog wel de mooiste kans om de winnende binnen te schieten maar in het overvolle strafschopgebied zag ik vanaf 1 meter geen kans om de bal binnen te werken. Aan de andere kant had zweefde Remco vlak voor tijd nog een bal onder de lat vandaan zodat een gelijkspelletje uiteindelijk wel terecht was.

De terugreis was misschien wel het hoogtepunt van de dag. De ondergaande zon boven de mistige velden op Texel zorgde voor spectaculaire plaatjes (alhoewel het volgens Youssef in warme landen natuurlijk nog veel mooier was …). Het stuk van Den Helder naar Alkmaar voltrok zich in een spookachtig kleine wereld, alsof we in een lange donkere tunnel reden.
Volgende wedstrijd maar weer eens 3 punten halen.


12 november, Flamingo’s – Berdos

Na de barslechte wedstrijd van vorige week mocht verwacht worden dat Flamingo’s gebrand was op revanche. De terugkeer van Maurice Gijzen in de selectie wakkerde de hoop op een goed resultaat in ieder geval aan. Tegenstander Berdos, met 4 gewonnen en 4 verloren wedstrijden, leek op voorhand een te kloppen ploeg, ook al was vorig seizoen gebleken dat het een goed voetballende ploeg is en lastig te kloppen. Domper voor Dick Bleek was het geblesseerd afhaken van Evert Jan Biersteker maar evengoed kon er een sterke basiself de wei in gestuurd worden die bestond uit: Remco Homan, Frank de Boer, Ramses Schake, Marco Pachon, Youssef Fakir, Marc Vroone, Franco di Gennaro, Tim Schmidt, Dolf Hensschen, Arnold Harsveld en Maurice Gijzen.

Flamingo’s toonde vanaf de start van de eerste helft zijn intenties en zocht met gevarieerde aanvallen het doel van Berdos. Er werden een groot aantal kansen gecreëerd maar dit leverde helaas geen doelpunten op. Maurice raakte een keer de paal waarna de rebound niet goed voor de voeten van Arnold viel, Dolf kreeg tot tweemaal toe de kans om op een meter of 8 van de keeper in te schieten en ook schoten van grotere afstand van Maurice en Arnold troffen geen doel. Berdos stelde daar een paar gevaarlijk aanvallen tegenover en profiteerde daar 1 keer van. Balverlies van Flamingo’s op de helft van Berdos leidde een tegenaanval in. Ramses leek te kunnen corrigeren maar de bal viel ongelukkigerwijs weer voor de voeten van de Berdos-aanvaller die het leer breed kon leggen op een volledig vrijstaande medespeler die vervolgens de bal in de hoek prikte voor de 0-1. Ook hierna veranderde er weinig aan het spelbeeld maar nog steeds wist Flamingo’s het net niet te vinden zodat er met een achterstand gerust werd.

Op zich leek er niet veel aan de hand, gewoon zo doorvoetballen dan zou het doelpunt vanzelf vallen. Zo geschiedde dan ook in de tweede helft met als enige minpunt dat Flamingo’s kansen bleef missen. Franco leek het verlossende doelpunt te maken maar zijn inzet werd om onduidelijke redenen afgekeurd en verder bleef de keeper van de Bergense Doel Schoppers een enorme sta-in-de-weg. Uiteindelijk duurde het tot een kwartier voor tijd eer de gelijkmaker gescoord werd. Marco stoomde op met de bal en speelde Maurice in die handig wegdraaide van zijn tegenstander en vervolgens doeltreffend uithaalde, 1-1,eindelijk. Dick bracht met Ton Vlaar en Richard Schake twee verse spelers in om de overwinning alsnog af te dwingen. Met man en macht werd geprobeerd de het winnende doelpunt te forceren maar zoals zo vaak viel het doelpunt aan de andere kant. De sterk spelende laatste man van Berdos zette met een intelligent passje een aanvaller vrij voor Remco. Deze wist in eerste instantie nog te redden maar de rebound werd vervolgens eenvoudig binnengewerkt. De scheidsrechter wenste vervolgens niet in te gaan op het vlagsignaal van Eef zodat de 1-2 definitief op de borden kwam. Zelfs hierna had Flamingo’s nog wel de mogelijkheid om in ieder geval een puntje aan de wedstrijd over te houden maar het mocht deze middag helaas niet zo zijn.

2 thuiswedstrijden achter elkaar tegen matig geklasseerde teams hebben nu dus 0 punten opgeleverd waardoor de riante koppositie inmiddels ingeleverd is voor een tweede plaats met 6 punten achterstand op Stormvogels die wel 1 wedstrijd meer gespeeld hebben.
Volgende week lekker naar Texel, Oosterend uit.


5 november, Flamingo’s – DEM

Flamingo’s begon aan de wedstrijd tegen het laaggeklasseerde DEM vol vertrouwen. Ondanks dat topscorer Maurice Gijzen enkele weken afwezig is, was vorige week nog ruim gewonnen van nummer 3 Zilvermeeuwen waarmee de koppositie weer een week verlengd werd. Voor aanvang van de wedstrijd was het enige smetje dat de spelerspas van Arnold Harsveld bleek te zijn verlopen waardoor hij, terecht vrij pissig, zich niet hoefde om te kleden. De pasfoto bleek al enige weken geleden ingeleverd te zijn maar dit had op een of andere manier geen nieuwe pas opgeleverd. De scheidsrechter nam so wie so zijn tijd om alle passen grondig te controleren waardoor de wedstrijd pas een half uur later zijn aanvang vond. Voordat het zover was leverde dit nog een potsierlijk beeld op waarbij twee elftal, al volledig warm gelopen, rustig keuvelend tegen de reclameborden stonden te wachten op een scheidsrechter die in zijn eentje een uitgebreide warming up afwerkte, vervolgens vanaf het D veld met 2 vlaggers weer afdroop naar de kleedkamers en het uiteindelijk dan toch tijd vond om de wedstrijd te laten beginnen. Dick had, door het late wegvallen van Arnold, nog maar 12 spelers over omdat verder Srjan en Han nog geblesseerd zijn en Remco Homan net vader van een dochter was geworden, waarvoor natuurlijk felicitaties namens de hele selectie. Uiteindelijk begon Zat 1 met in de goal Nick Hoogland die alweer zijn 4de afscheidswedstrijd speelde dit seizoen. Verder speelden Frank de Boer, Marco Pachon, Evert Jan Biersteker, Youssef Fakir, Marc Vroone, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Dolf Hensschen, Robert Terlouw en Ton Vlaar.

Ondanks het gedoe met Arnold en het uitgestelde aanvangstijdstip startte Flamingo’s furieus. Binnen 5 minuten stond een 2-0 stand op het bord doordat 2 keer vroeg gestoord werd en na het veroveren van de bal deze teruggelegd werd om eerst door Robert en daarna door Ton ingeschoven te worden. Iedereen maakte zich vervolgens op voor een makkelijke middag en van alle kanten klonken de kreten als ‘nu doorgaan’ en ‘niet verslappen’. Dat zal dan wel goed zitten ben je dan geneigd te denken. Niets was minder waar. De ene helft van het elftal wilde doorgaan met vroeg storen, de andere helft van het elftal wilde juist terugzakken. Het gevolg hiervan was dat er enorme ruimtes op het veld kwamen te liggen. Van DEM was al van vorige jaren bekend dat zij een aantal zeer knappe voetballers in de gelederen hebben en deze wisten dan ook perfect gebruik te maken van de geboden ruimte. Al snel wisten ze enkele mogelijkheden te creëren en nadat Flamingo’s blijkbaar niet genoeg gewaarschuwd was besloot DEM dan uiteindelijk ook maar eens te scoren en de stand op 2-1 te brengen. Hiermee was het hek van de dam en voordat er een half uur gespeeld was had DEM de stand omgebogen in een 2-3 voorsprong. De beide doelpunten vielen allebei uit een corner die telkens knap net voorbij de eerste paal neer werd gelegd. De 2-2 werd vandaar direct ingekopt, de 2-3 werd doorgekopt en bij de 2de paal volkomen vrij ingekopt.

In de rust vielen natuurlijk de nodige verwijten maar ontbrak het mijns inziens aan een plan waarin iedereen zich kon vinden. Niettemin kwam Flamingo’s weer goed uit de startblokken. Al snel kopte Ton een perfecte voorzet heel knap in voor de 3-3 en leek Flamingo’s de zaken weer onder controle te krijgen. Wederom bleek dit een misvatting. DEM bleef bij vlagen knap combineren en uit 1 goede aanval werd de 3-4 binnengeschoten. Dit was zo’n beetje het breekpunt voor Flamingo’s, daar kon zelfs het invallen van R. Schake niets aan veranderen. Het bleef nog wel zoeken naar de gelijkmaker maar het geloof in een goed afloop ontbrak inmiddels. DEM gooide de wedstrijd vervolgens met nog een goal in het slot en zette daarmee de 3-5 eindstand op het bord. De nederlaag was onnodig maar terecht. Het spel was, op de eerste 5 minuten na, zeer slecht en iedereen kan alleen zichzelf daar op aankijken. Uiteindelijk wist iedereen wel dat er eens een verliespartij zou komen maar als het dan daadwerkelijk zo ver is blijft het heel vervelend, maar is er verder natuurlijk niet veel aan de hand. Stormvogels won nipt met 2-1 van Saenden en kwam daarmee op 3 punten voorsprong, met wel 1 wedstrijd meer gespeeld. Volgende week tegen Berdos de draad maar weer gewoon oppakken.


29 oktober, Zilvermeeuwen – Flamingo’s

Na 2 vrije weekenden mochten de mannen van Zat 1 weer de wei in voor een competitieduel. Het inmiddels naar de 3de plek opgeklommen Zilvermeeuwen diende zonder Maurice Gijzen bestreden te worden omdat hij na een fietsongevalletje een middenhandsbeentje brak en een aantal weken buitenspel staat, sterkte dus. Onder de afwezigen bevonden zich verder nog Arnold Harsveld, Srjan Velinovic en en Han van Tent Beeking zodat de algemene stemming was dat het een lastige middag zou worden. Gelukkig dat Peter Hoekstra wel weer fit genoeg was zodat hij Nick Hoogland uit de goal hield en deze laatste door een bijzondere speling van het lot op de laatste man positie kwam te staan. Voor de volledigheid de opstelling: Peter Hoekstra, Marc Vroone, Nick Hoogland, Marco Pachon, Youssef Fakir, Ton Vlaar, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Dolf Henschen, Robert Terlouw en Evert Jan Biersteker.

Zilvermeeuwen maakte vanaf het beginsignaal de intenties duidelijk door te proberen vroeg te storen en fel de duels in te gaan. Op het wat zanderige maar verder goed bespeelbare veld hadden zij het betere van het spel maar niettemin wist Flamingo’s via Franco, Ton, Tim en Robert een aantal goede kansen af te dwingen. Zilvermeeuwen opende echter de score nadat er teveel ruimte werd weggeven en er niet daadkrachtig ingegrepen werd. Deze 1-0 stand bleef tot de rust gehandhaafd.

De heersende opinie in de kleedkamer was dat de zaken er niet rooskleuriger op waren geworden maar dat er evengoed genoeg kansen lagen om in ieder geval een puntje te halen, wellicht meer. Marc was inmiddels met hamstringklachten uitgevallen voor Frank de Boer maar verder liet Dick het elftal staan.

De tweede helft begon eigenlijk net zoals de eerste helft was geëindigd met weinig krachtsverschil tussen de beide ploegen. Het enige verschil was echter dat Flamingo’s nu doortastender te werk ging. Al snel wist Dolf een goede voorzet af te leveren die door Eef op uiterst acrobatische wijze tot doelpunt gepromoveerd werd. Niet snel daarna wist Tim de bal aan de zijkant van het veld van een verdediger af te snoepen en de slim vrijgelopen Eef aan te spelen. Voor de inmiddels 51 jarige alleskunner was het vervolgens een koud kunstje om middels zijn 2de treffer de 1-2 binnen te schuiven. Zilvermeeuwen werd door deze ontwikkelingen gedwongen aanvallender te gaan spelen. Dit resulteerde in enkele gevaarlijke momenten. Eenmaal diende Peter op een verassend afstandsschot handelend op te treden, daarna wist hij een handje tegen een indraaiende corner te krijgen. Aan de andere kant kregen de Flamingo’s aanvallers echter steeds meer ruimte. Na een minuut of 80 wist Robert hiervan gebruik te maken en rondde hij de 1 tegen 1 situatie met de keeper koelbloedig af en tekende daarmee de 1-3 aan. Hiermee was de wedstrijd feitelijk beslist, ondanks dat Zilvermeeuwen nog wel wist aan te dringen. Vlak voor tijd was het echter de voor de moegestreden Evert Jan ingevallen Ramses Homan* die met een strakke schuiver aan alle illusies een einde maakte en de 1-4 eindstand op de borden bracht. Hiermee werd de op voorhand lastige uitwedstrijd toch vrij ruim gewonnen waarbij vooral de tweede helft tot tevredenheid stemde.


8 oktober, KFC – Flamingo’s

Vorig seizoen groeide deze ontmoeting nog uit tot een ware klassieker doordat Dick de spelerspassen was vergeten. Terwijl Dick vervolgens als een daapse door de stromende regen terug naar Alkmaar scheurde werkte KFC een warming up van anderhalf af. Toen al het papierwerk eindelijk geregeld was verkleedde Flamingo’s zich ook maar eens, om vervolgens onder de eerste stralen van een waterig zonnetje het veld op de stappen, af te trappen en de 2-3 winst te pakken.

Dit seizoen had Dick de passen wel bij zich. Helpt het dus toch als je daar een week lang door een man of 10 constant op gewezen wordt. Deze keer was het Evert Jan die voorbereiding van een speciaal tintje wilde voorzien. Hij parkeerde zijn auto midden in de modder en merkte al meteen dat die daar op eigen kracht niet uit zou komen. 4 man diende er vervolgens aan te pas te komen om Eef een thuisreis te kunnen verzekeren. De warming up konden we daarmee in ieder geval overslaan.

De Kooger Football Club was het seizoen goed begonnen en had zich op de 3de plaats genesteld. De scheidsrechter bleek zijn huiswerk ook gedaan te hebben en was ervan op de hoogte dat het hier om een wedstrijd in de top (van de onderkant) ging. Topwedstrijd of niet, de selectie van Flamingo’s telde slechts 13 namen. Daarvan begonnen de volgende 11: Remco Homan, Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon, Marc Vroone, Arnold Harsveld, Tim Schmidt, Franco di Gennaro, Srdjan Velinovic, Maurice Gijzen en Robert Terlouw. Deze opstelling hield in dat Remco de 4de keeper werd die dit seizoen in de goal van Zat 1 verscheen. Deze keer was de keuze op hem gevallen om zijn wapen, de lange trap, ten volle te benutten. Meteen de eerste keer dat hiervan gebruik werd gemaakt floot de scheidsrechter echter al voor buitenspel, waarbij hij helaas even was vergeten dat het om een achterbal ging. Kans weg, maar de scheids gaf gelukkig wel grootmoedig toe, na de nodige opmerkingen, dat hij inderdaad fout had gezeten. Blijkbaar toch een moeilijke regel want hij was dit seizoen al de tweede die ons dit geintje flikte.

Flamingo’s speelde verder een vrij aardige 1ste helft waarin naast de lange bal ook steeds meer de opbouw werd gezocht. Ongeveer halverwege resulteerde dit in een goede voorzet die door Franco schitterend tegendraads over de keeper heen ingekopt werd en voor de 0-1 zorgde. De eerste helft was qua spel verder gelijkopgaand maar Flamingo’s kreeg toch de betere kansen maar verzuimde zichzelf al voor rust meer lucht te gunnen.

De tweede helft begon met Youssef Fakir voor Marc. De te verwachten stormloop van KFC werd al vroegtijdig de kop ingedrukt doordat Arnold een rebound op een schot van Maurice tergend langzaam het doel in wist te werken. Hiermee was het verzet eigenlijk al gebroken. Flamingo’s bouwde de score uit naar 0-3 nadat de bal uit een voorzet van Tim via de keeper, toen Franco, toen weer de keeper en ten slotte via een verdediger het doel in caramboleerde. Maurice pikte daarna ook nog zijn goaltje mee en dat KFC te slotte ook nog een eretreffer maakte was helaas en slechts voor de statistiek. O ja, Han van Tent Beeking viel ook nog in.

Stormvogels won ook weer waardoor het gat tussen de twee koplopers en de nieuwe nummer 3, Zilvermeeuwen, nu 6 punten is. Zilvermeeuwen heeft nog wel een wedstrijd tegoed, de rest van het veld staat op minimaal 5 punten achterstand.


1 oktober, Flamingo’s – Saenden

Ruud Vroone verwoorde het nog het beste: “Wat moet je daar nou over schrijven?”. Het werd dus 10-2, de koploper tegen de nummer laatst. In andere jaren was het adagium toch altijd dat slecht presterende ploegen door Flamingo’s in het algemeen weer lekker in het zadel werden geholpen. Ploegen die aan het eind van het seizoen stijf onderaan stonden haalden hun schamele 6 punten niet zelden volledig, of ten minste 4 daarvan, tegen Zat 1. Zo niet dus dit jaar, al moet gezegd worden dat Saenden lekker meewerkte. 1 van hun spelers werkt blijkbaar bij de politie en werd vlak voor de wedstrijd opgeroepen om een winkelkraak op te lossen (ja, wij hebben overal onze mannetjes). Ze moesten dan ook meteen met 10 man beginnen en, nog erger, zonder vlagger, dan wordt winnen lastig. Flamingo’s viel daarentegen een geschenk uit de hemel ten deel toen een, naar bleek, aan de gebroeders Schaken gelieerd persoon, a guy named Giel, vrijwillig de vlag ter hand nam. Dan scoor je punten.

Een zeldzaamheid dit plaatje. Een Flamingo-er die de achtervolging in moet zetten op een speler van Saenden.

Dick Bleek kon zich daardoor volledig op de coaching richten wat dan waarschijnlijk wel de verklaring van het verschil in kwaliteit zal zijn. In zijn eeuwige wijsheid had hij deze middag besloten de keeperspositie anders in te vullen waardoor Flamingo’s begon met in de goal Peter Hoekstra. Nick Hoogland werd wel op het terrein gespot maar de grote telelens voor zijn buik voorspelt weinig goeds. Op deze schitterende warme middag was dan wel verder niet veel publiek op komen dagen maar onder de aanwezigen bevonden zich toch vele, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, connaisseurs. Dat verklaart ook meteen waarom het weer zo laat werd. Dick zat met 16 spelers verder goed in het materiaal zodat hij Franco di Gennaro, licht geblesseerd, aan de kant kon houden. Met betrekking tot Franco moet nog even rechtgezet worden dat hij ten onrechte geen doelpunt toegewezen kreeg in de eerste wedstrijd. Hij had wel degelijk al meteen zijn eerste seizoensdoelpunt te pakken en dit moet waarschijnlijk toch ten koste gaan van een goaltje van Maurice Gijzen. Daarmee daalde zijn totaal naar 6 goals in 4 wedstrijden wat natuurlijk beneden de verwachting is en hem dus een plaats op de bank opleverde. De Dick rules.

Remco Homan, hier nog stuitend op de doelman van Saenden was even later wel de gevierde man. Hij scoorde de 3-0.

Evert Jan Biersteker kreeg gewoon rust en viel net als Robert Terlouw in de tweede helft in. Daarmee kwamen we tot de volgende 11: Peter Hoekstra; Han van Tent Beeking (Sorry Hannie), Ton Vlaar, Dolf Henschen, Youssef Fakir; Marc Vroone, Tim Schmidt, Marco Pachon, Arnold ‘Remco’ Harsveld; Srdjan Velinovic en Remco Homan.
Gelukkig kwam na een minuut of 20 de Appie Baantjer van Saenden alsnog aanzetten om het elftal te completeren. Tot die tijd was er dus, ondanks veel balbezit en wat kansjes, nog niet gescoord. Daarna liep Flamingo’s echter via 2 schitterende goals van Arnold vlotjes uit naar 2-0. Remco ramde vanuit de draai nog voor rust de 3-0 binnen maar behalve een ineens uit de lucht genomen bal van Marco die, zoals het hoort, op de lat uiteen spatte, viel er weinig imposants te beleven.

Arnold Harsveld beslistte al vroeg in de wedstrijd het duel. Hij zorgde voor de eerste 2 doelpunten tegen Saenden. Op de foto is de 2-0 in de maak.

Het werd er aan het begin van de tweede helft niet beter op voor Saenden. De laatste man diende geblesseerd aan de kant te blijven en trachtte de schade voor zijn team met de vlag te beperken. Logischerwijs opende het tiental van Saenden in de tweede de score. Een van richting veranderd schot was Peter te machtig en zorgde voor de 3-1. Het verschil van 3 werd door Youssef weer in ere hersteld die een leuke aanval via Dolf en Tim knap met rechts (!) afrondde. Youssef scoort niet vaak, maar maakt nog wel eens een autogoaltje. Deze middag dacht hij het maar meteen binnen 1 wedstrijd af te ronden en punterde niet veel later dan maar de meteen de 4-2 achter zijn eigen keeper.

Maurice was het vervolgens zat denk ik of zo en begon aan een wraakactie voor zijn wisselbeurt. Binnen no time legde hij er 4 in het netje, allemaal doelpuntjes die u en ik gerust ook wel eens in ons leven zullen maken, maar hij maakt er 4 van in 1 wedstrijd en dus staat het dan 8-2. Vervolgens gaan dan natuurlijk ook allemaal ander spelers op zoek naar een goaltje en vol trots kan ik dan ook zeggen dat ik zelve de, helaas statisch onbeduidende, 9-2 mocht maken. Marco Pachon, daarentegen, tekende voor de winnende treffer en bracht daarmee de dubbele cijfers op de borden. De laatste keer dat dat gebeurde was volgens mij de 15-0 tegen Sporting Portugal in 2009 but correct if I’m wrong.

Frank de Boer leeft overigens ook nog, smst hij, woensdag is hij er weer.


24 september, VVH/Velserbroek – Flamingo’s

Ondanks de ruim aanwezige ervaring kon niemand binnen de selectie van Zaterdag 1 zich heugen ooit tegen deze tegenstander gespeeld te hebben. Bij aankomst op het complex bleek het hier toch te gaan om een vereniging die al in 1906 opgericht is waarmee ze in ieder geval, zij het maar net, toch 2 keer zo oud is als onze laatste man Evert Jan, die deze middag overigens weer een zeer gedegen partij speelde. Enig naspeurwerk op internet levert op dat VVH/Velserbroek een fusieclub blijkt te zijn die in 1993 is ontstaan na het samengaan van VVH (vv Hercules uit 1906) en Velserborek. Het gloednieuwe complex is waarschijnlijk dit jaar in gebruik genomen, ook niet helemaal duidelijk is of het ook op een nieuwe locatie ligt. Het motto van de vereniging is: “Met vriendschap komen de prestaties”, prachtig. Zowel het eerste op zondag als op zaterdag speelt in de 5de klasse.

Bij Flamingo’s was keeper Nick Hoogland, omdat hij gestopt is, zijn basisplaats deze week kwijtgeraakt aan Ton Vlaar die zijn uitverkiezing met enkele, hem kenmerkende, onorthodoxe reddingen rechtvaardigde . Achterin speelden, voor de al genoemde Evert Jan Biersteker, Marc Vroone, Han van Tent Beekink en Youssef Fakir. In het midden startten Remco Homan, Frank de Boer, Tim Schmidt en Remco Harsveld en voorin stonden Maurice Gijzen en Robert Terlouw. De lappenmand is inmiddels met Srjan, Franco, Richard en Peter goed gevuld en de gebruikelijke vakanties, feestjes, uitjes en andere verplichtingen betekende dat er inmiddels al weer sprake was van de gebruikelijke magere bezetting. VVH/Velserbroek, vorig jaar gedegradeerd uit de 4de klasse, stelde daar een redelijk jong team in een vrij klassiek 4-3-3 formatie tegenover. Op deze warme nazomerdag pakten zij dan ook het initiatief. Tot aan het strafschopgebied kwamen ze redelijk aan voetballen toe maar daarna ontbrak wat finesse en creativiteit zodat ze niet verder kwamen dan een handvol schoten van afstand. De enkele keer dat ze wel de 16-meter binnenkwamen was er gelukkig nog keeper Ton die een antwoord had. Flamingo’s stelde daar enkele uitvallen tegenover maar wist in de loop van de eerste steeds beter mee te voetballen. Het resulteerde ook in enkel kansen, waaronder 2 of 3 die met wat meer scherpte wel een goal hadden mogen opleveren. Pas vlak voor de rust wist Flamingo’s op 0-1 te komen nadat Maurice een ingekopte corner van dichtbij in de bovenhoek wist te werken. De algemene opinie in de rust was dat de 3 punten hier mee naar huis genomen moesten worden.

De tweede helft liet een Flamingo’s zien dat steeds beter ging combineren. Wat minder vaak werd de lange bal gehanteerd en verschillende kansen werden gecreëerd. Maurice zorgde met wat individuele klasse vervolgens binnen een minuut of 20 voor 2 goals die de stand naar 0-3 tilden. De comfortabele voorsprong en het warme weer leidden er toen echter toe dat de scherpte wat afnam en VVH/Velserbroek weer enige hoop kreeg toen zij uit een corner de 1-3 binnen konden koppen. Flamingo’s maakte echter al snel aan alle illusies een einde. Na een fraaie combinatie werd Arnold op links vrij gespeeld. Hij kon vervolgens naar het doel opstomen en uiteindelijk met de punt van zijn voet de 1-4 langs de keeper schuiven. Een grotere uitslag had nog wel tot de mogelijkheden behoord maar deze uitslag bleek uiteindelijk voldoende om de koppositie (met 1 doelpunt verschil) van Stormvogels over te nemen. Ron Weinbrecher, overigens ook aanwezig, maakte een scherpe indruk.

Tim


17 september, Flamingo’s – Stormvogels

Op de derde speeldag van dit seizoen was er sprake van de eerste topper van dit seizoen. Zowel Stormvogels als Flamingo’s had, net als KFC, in de eerste 2 wedstrijden de volle winst behaald. Dat Stormvogels zo voortvarend gestart was mocht gezien de prestaties van vorig jaar verassend genoemd worden. Flamingo’s verloor toen weliswaar 2 maal van hen maar uiteindelijk eindigde de ploeg uit IJmuiden in de middenmoot. Dit keer stond er een heel ander team op het veld: veel nieuwe gezichten, een intensieve warming up en een goed voetballende ploeg. Flamingo’s begon met in de goal Nick Hoogland die daarmee de aanstormende jeugd (Peter Hoekstra ,Remco Homan en Ton Vlaar) nog steeds buiten de basis houdt. De achterhoede werd gevormd door Marc Vroone, Eef Biersteker, Ton Vlaar en Marco Pachon. In het midden Peter Hoekstra, Tim Schmidt, Franco di Gennaro en Arnold Harsveld en voorin Maurice Gijzen en Robert Terlouw. Door blessures, uitjes, weekendjes weg en vakanties ontbraken er weer de nodige mensen maar uiteindelijk kon er nog wel terug gevallen worden op de wissels Dolf Henschen en Han van Tent Beekink.

Foto: Peter Heins

Het zou de middag van het houtwerk worden. In de eerste helft trachtte Ton al de lat met zijn voorhoofd te splijten (wat des te opmerkelijk is omdat er bij de meeste van ons geen krant meer tussen te krijgen is als we de lucht in gaan), in de tweede helft belandde een afgezwaaide voorzet van Stormvogels op de lat en in de laatste minuut van de wedstrijd wist Maurice de bal oog in oog met de keeper op de paal te mikken.

Foto: Peter Heins

Stormvogels startte sterk aan de wedstrijd en Flamingo’s wist daar voetballend bijzonder weinig tegenover te stellen. Het aantal doelkansen bleef nog wel redelijk gelijk omdat er met schaarse uitvallen toch nog wel wat kansen gecreëerd werden. Stormvogels kwam verdiend maar wel wat onterecht aan een voorsprong. Nick werd getorpedeerd maar tot verwondering van ook de Stormvogels aanvaller werd er niet gefloten en besloot hij dan ten slotte maar de bal in het doel te deponeren.

Foto: Peter Heins

De tweede helft begon met een frisse stortbui en misschien dat dit de ploeg van Dick Bleek wakker maakte. Onder aanvoering van Dolf en Franco werd er wat meer naar voren gevoetbald en werd Stormvogels minder ruimte gegeven. Dit resulteerde dan ook in de gelijkmaker nadat Robert een voorzet doorkopte op Maurice die de bal vervolgens tegen de touwen volleerde. De scheidsrechter negeerde gelukkig het vlagsignaal van de Stormvogels vlagger, iets wat hij even later niet deed bij het vlagsignaal van Dick waardoor de 1-2 van Stormvogels wel afgekeurd werd. Stormvogels trok daarna de wedstrijd weer naar zich toe maar gescoord werd er niet meer. Iedereen kon wel leven met een gelijk spelletje al mocht Stormvogels op iets meer aanspraak maken. Maar ja, als dat balletje op de paal in de laatste minuut er wel invalt had het dubbeltje ook de hele andere kant op kunnen vallen. Stormvogels toonde zich ook in de nazit een begenadigd opponent en legde een waardige derde helft in de kantine neer. KFC was vrij dit weekend zodat Flamingo’s opklom naar de tweede plaats achter koploper Stormvogels.

PS zie voor foto’s van de wedstrijd: www.sportfoto.tk

Tim


Flamingo’s 64 Zat 1 seizoen 2011/2012
Na in de slotseconden van het vorige seizoen promotie naar de vierde klasse door een binnen gekrulde vrije trap mis te zijn gelopen was eigenlijk niemand binnen de selectie in paniek over de voortzetting in het nieuwe seizoen. Om aan alle personele problemen van de laatste jaren een einde te maken was al in een vroeg stadium een offensief gestart om dit relikwie van de voetbalsport niet voortijdig aan zijn eind te laten komen. Zaterdag 1 roerde zich lustig op de transfermarkt en via diverse kanalen werden Srjan Velinovic, Marco Pachon, Peter Hoekstra en Arnold Harsveld bereid gevonden wekelijks de kleuren van Zat 1 te verdedigen. Ook Maurice Gijzen trok de stoute schoenen aan en nadat zijn sensationele overstap bekend werd was het voor iedereen duidelijk dat de technische staf, bestaande uit Dick Bleek en Willem Stavenuiter, dit jaar een makkie zou hebben. Toen ten slotte ook de gebroeders Schaken zich op de training gingen melden kon niemand er meer onderuit: er was sprake van een voltallige selectie.
In de voorbereiding werd dan ook slechts 1 keer verloren. De enige oefenwedstrijd, tegen zaterdag 3de klasser Wieringermeer, ging tot de 60ste minuut gelijk op, daarna werd de 4-3 voorsprong weggegeven voor een 4-7 eindstand.
De enige aderlatingen voor het nieuwe seizoen waren het stoppen van Ron Weinbrecher en doelman Nick Hoogland. Ron besloot zijn trainerscarrière een nieuwe impuls te geven bij Foresters A1 en Nick hing na decennia lange dienst zijn handschoenen aan de wilgen. Over hen zullen we dus dit jaar in de verslagen weinig terug lezen.

3 september, Flamingo’s – Bergen

Zaterdag 1 begon zijn eerste competitie wedstrijd met in de goal Nick Hoogland. Han van Tent Beekink diende helaas op de tribune plaats te nemen vanwege een bizar ongeluk met een hond en een kat. Details zullen we maar niet geven maar hond en kat maken het gelukkig goed, alleen Han hield aan het incident helaas een knieblessure over. De verdediging bestond derhalve uit Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Ron Vlaar en Marco Pachon. Het middenveld werd bezet door Srjan Velinovic, Franco di Gennaro, Tim Schmidt en Arnold Harsveld. Voorin completeerden Maurice Gijzen en Robert Terlouw de eerste elf van dit seizoen. De oplettend lezende Flamingoer (Flamingoiaan?) zal hier misschien een bekende naam tussen zien staan. Dat kan, er staat voor ettelijke duizenden wedstrijden aan 1ste elftal ervaring op papier, hetzij voor de zondag, hetzij voor de zaterdag. Dit bleek nog niet direct een garantie voor succes. Bergen, nieuw in deze klasse, jonge dertigers, goeie gasten, deed leuk mee wat zorgde voor een gelijkopgaande strijd. De klasse van Maurice zorgde er echter voor dat Flamingo’s op 1-0 kwam. Hij slalomde langs wat tegenstanders en schoot met links diagonaal in. Bergen kwam echter al snel op gelijke hoogte na balverlies op eigen helft en een schot waarop Nick wellicht niet helemaal vrijuit ging. Dit bleek een voorbode voor een doelpuntrijke middag. Kort erop knikte Arnold namelijk knap een corner van Robert in maar ook nu ging het snel mis en kwam Bergen wederom op gelijke hoogte. Dat Flamingo’s toch met een voorsprong ging rusten kwam door een, naar ik me heb laten vertellen, combinatie die alleen de aller oudsten onder ons zich nog uit een vroegere juniorentijd konden herinneren waarin Robert knap wist te scoren na voorbereidend werk van Arnold en Maurice. In de door de warmte broodnodige rust werden de puntjes op de i gezet wat vervolgens resulteerde in nog 2 goals die de stand dus naar 5-2 tilden. Bergen, een ploeg die duidelijk nog wel wat personeel te kort kwam, moest verder met 10 man en het was dus ook niet verwonderlijk dat ze al snel terugkwamen tot 5-4. De inmiddels ingevallen Youssef Fakir speelde hierin nog een fraaie rol door op inmiddels karakteristieke wijze Evert Jan onder de graszoden te stoppen. Dat de bal vervolgens voor de voeten van een aanvaller viel die hem knap binnen volleerde was helaas wel een stijlbreuk. Dolf Henschen en Marc Vroone vielen in en wellicht zorgde dit ervoor dat de het uiteindelijke verschil weer naar 3 doelpunten werd gebracht voor de 7-4 uitslag. De laatste 4 goals kwamen van Srjan, Marco, Dolf en Maurice uit een prachtige stift. Dit inspireerde Frank nog tot een dito actie maar die eindigde als gebruikelijk in schoonheid, deze keer in de vorm van de lat.

10 september, WMC – Flamingo’s 64

Zoals te doen gebruikelijk waren de omstandigheden deze middag niet in het voordeel van Flamingo’s. Deze keer werden warm weer, zachte bal en stug gras op voorhand al als daders van mogelijk falen aangedragen. Marco Pachon herkende in de tegenstanders al snel enkele voormalige cliënten van hem die hij nog maar enkele jaren geleden nog een beugel aanmat. Die opbouwende werkzaamheden werden deze middag, wederom vakkundig, door hemzelf weer te niet gedaan wat hem door Pa di Gennaro de titel Bergomi van Zaterdag 1 opleverde.

Dick startte deze middag met in de goal de helaas te vroeg gestopte Nick Hoogland. Daarvoor Frank de Boer, Evert Jan Biersteker, Marco Pachon en Youssef Fakir. Dan Marc Vroone, Tim Schmidt, Dolf Henschen, en Remco Homan en voorin Maurice Gijzen en Srjan Velinovic . WMC, degradant uit de 4de klasse stelde daar een jong team tegenover, just what we need. Conditioneel is het, ondanks de ruime trainingsopkomst, duidelijk nog niet helemaal op niveau bij Zat 1 en het enthousiasme van WMC zorgde ervoor dat zij na een kwartiertje op 1-0 kwamen door dankbaar gebruik te maken van de geboden ruimte. Flamingo’s speelde een moeizame pot maar kwam nog wel voor rust op gelijke hoogte. Een nou niet echt strak getrapte corner van Remco werd door Srjan op doel gekopt en door Dolf in de rebound binnen geschoten. Afgezien van de gebruikelijke charge van Youssef op Eef viel er verder over de eerste helft niets te melden. De tweede helft, met Franco di Gennaro, Robert Terlouw en later ook Richard Schaken, was niet veel beter maar Flamingo’s wist met een cirkelverdediging de zaak achterin dicht gehouden. Deze tactiek houdt wel in dat er nog wel eens een balletje verkeerd kan vallen en Nick moest dan ook wel een keer katachtig reageren op een van richting veranderd schot. 1 scherp moment van Maurice was echter voldoende voor de overwinning. Wel lekker natuurlijk, zo’n speler voorin, maar of we nou, ondanks alle aanwezige traptechniek, alle ballen maar naar voren moeten blijven peren weet ik niet. Ron Weinbrecher, aanwezig voor de dug out, zal ook zijn gedachtes hebben gehad. Evengoed 2 wedstrijden en 6 punten dus horen we niemand klagen.


[ 4 juni 2011 ]
Promotie ontglipt Flamingo’s-zat
(Alkmaarsche Courant)
Tot een kwartier voor tijd hadden de zaterdagvoetballers van Flamigo’s in schagen gistermiddag uitzicht op promotie naar de vierde klasse. Maar de 1-3 voorsprong werd uit handen gegeven en SRC won uiteindelijk met 4-3.”Heel teleurstellend”, zei speler/trainer Ron Weinbrecher namens de Alkmaarse ploeg. “We hadden al drie keer gewisseld toen twee van onze spelers geblesseerd raakten. De slotfase hebben we uitgespeeld met 9,5 man. In de laatste minuut vloog de winnende erin voor SRC.”Flamingo’s zou aan een gelijkspel in Schagen genoeg hebben gehad om na twee jaar weer de vijfde klasse van het zaterdagvoetbal te ontstijgen. De Alkmaarders kunnen eventueel aanspraak maken op herkansingen tegen teams uit 5B en 5C, maar zien daar van af. Weinbrecher: “Ons halve elftal is geblesseerd of gaat met vakantie. We zien het niet zitten om dan nog tegen een Amsterdamse of Utrechtse ploeg te spelen.

Tim Schmidt brengt voorlopig nog even redding.

Even later is het de beurt aan Ron Weinbrecher die mij komt assisteren. Helaas duurde de wedstrijd 1 minuut te lang waardoor promotie naar de 4e klasse in ieder geval weer een jaartje wordt uitgesteld.

| Mail de Webmaster | Copyright © 2011 Alle rechten voorbehouden. | Website door R. Kerver |